• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Elżbieta Walicka-Kempisty

    Przeczytaj także...
    Nizina Północnopodlaska (843.3) stanowi geomorfologiczne przedłużenie Nizin Środkowopolskich, od których różni się pod względem klimatycznym i geobotanicznym, a także wgłębną strukturą geologiczną. Granicę zachodnią stanowi dolina Narwi pod Łomżą i wschodnie podnóża południkowego wału Czerwonego Boru, wschodnią - okolice Brodna na Białorusi oraz dolina Świsłoczy (dopływ Niemna), południową – północny skraj doliny środkowego Bugu, północną zaś – zasięg ostatniego zlodowacenia. Północno-wschodnia część niziny ma znaczne wyniosłości osiągające na Wzgórzach Sokólskich 238 m. Natomiast w północno-zachodniej części występują znaczne tereny bagienne. Południowo-zachodnia część niziny (na południe od Narwi) jest mało urozmaicona. Wschodnia część niziny jest pokryta w większości lasami (Puszczy Białowieskiej, Buksztelskiej, Knyszyńskiej).Kotlina Biebrzańska (843.32) – mezoregion fizycznogeograficzny, pradolina rzeki Biebrzy; obniżenie w północno-wschodniej Polsce o długości około 130 km, szerokości maksymalnej do 35 km (przewężenie w okolicach Osowca-Twierdzy), o powierzchni około 2 600 km². Składa się z 3 oddzielonych obniżeniami części: Kotliny Biebrzy Górnej, Środkowej i Dolnej.
    Piotrków Trybunalski – miasto na prawach powiatu w centralnej Polsce, położone na zachodzie Równiny Piotrkowskiej. Drugie pod względem wielkości miasto w województwie łódzkim i 47. w Polsce. Był miastem królewskim.
    Grób archeolog Elżbiety Walickiej-Kempisty na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

    Elżbieta Walicka-Kempisty (ur. 15 lipca 1934 w Głupicach koło Piotrkowa Trybunalskiego, zm. 29 stycznia 1985), uczona polska, archeolog, pracownik naukowy Instytutu Kultury Materialnej PAN w Warszawie.

    Pojezierze Mazurskie (842.8) – część polskich Pojezierzy Wschodniobałtyckich pomiędzy Niziną Staropruską (Górowo Iławeckie, Orneta) i Pojezierzem Iławskim (Iława, Ostróda) na zachodzie, Pojezierzem Litewskim (Augustów, Suwałki) na wschodzie i Niziną Północnomazowiecką (Mława, Płońsk, Ciechanów) na południu.Włodzimierz Antoniewicz (ur. 15 lipca 1893 w Samborze, zm. 20 maja 1973 w Warszawie) – polski archeolog pochodzenia ormiańskiego, rektor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAN.

    W 1955 ukończyła studia archeologiczne na Uniwersytecie Warszawskim pod kierunkiem prof. Włodzimierza Antoniewicza. Od tegoż roku pracowała w warszawskim Państwowym Muzeum Archeologicznym. W 1972 na Uniwersytecie Warszawskim obroniła (z wyróżnieniem) dyplom doktorski na podstawie rozprawy Kultura ceramiki grzebykowo-dołkowej na Mazowszu i Podlasiu; została wówczas mianowana kustoszem działu neolitu w Muzeum. W latach 1975-1977 prowadziła zlecone wykłady z praktyki muzealnej dla studentów ostatniego roku archeologii pradziejowej i wczesnośredniowiecznej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1978 przeszła do Instytutu Kultury Materialnej PAN w Warszawie (już po jej śmierci przemianowanego w 1992 na Instytut Archeologii i Etnologii PAN), gdzie pracowała w Zakładzie Epoki Kamienia.

    Pojezierze Ełckie (842.86, niem. Lycker Seengebiet) – część składowa Pojezierza Mazurskiego. Ma powierzchnię około 2630 km². Na północy sąsiaduje z Krainą Węgorapy, na północnym wschodzie ze Wzgórzami Szeskimi i Pojezierzem Zachodniosuwalskim (Wyniesieniem Oleckim), na wschodzie z Równiną Augustowską (Pagórkami Augustowskimi), na południu z Kotliną Biebrzańską i Wysoczyzną Kolneńską, na zachodzie z Równiną Mazurską (Obniżeniem Piskim i Równiną Bemowską) i Krainą Wielkich Jezior Mazurskich (Pojezierzem Orzyskim i Wyniesieniem Pozezdrzańsko-Kożuchowskim). Główne miejscowości regionu to Ełk i Olecko (na granicy z Pojezierzem Zachodniosuwalskim), a także Biała Piska i Rajgród. Większość obszaru leży w granicach powiatu ełckiego, część oleckiego, a fragmenty również augustowskiego, grajewskiego, piskiego, giżyckiego, węgorzewskiego i gołdapskiego.Zasłużony Działacz Kultury – polska odznaka honorowa, nadawana osobom zasłużonym w tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

    Ogłosiła ponad 40 prac z różnych gałęzi archeologii, przede wszystkim jednak dotyczących epoki kamienia. Jej specjalnością było osadnictwo neolityczne strefy leśnej północno-wschodniej Polski. Od 1970 organizowała ekspedycje terenowe na Pojezierze Mazurskie i Nizinę Północnopodlaską, badając pozostałości osadnictwa epoki kamienia występujące na wielkich kompleksach torfowiskowych — w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich, na Pojezierzu Ełckim, w Kotlinie Biebrzańskiej. Badania na tym ostatnim terenie, na stanowisku w Sośni, które Elżbieta Walicka-Kempisty prowadziła wspólnie z Hanną Więckowską, wykazały oddziaływanie kultury zachodniobiałoruskiej (niemeńskiej) na osadnictwo Kotliny Biebrzańskiej w okresie atlantyckim i subborealnym, oraz prawdopodobne wpływy kultury Pobrzeży Wschodniobałtyckich (rzucewskiej) oraz kultury Niziny Mazowieckiej i Niziny Podlaskiej (trzcinieckiej).

    Krzyż Zasługi – polskie cywilne odznaczenie państwowe, nadawane za zasługi dla Państwa lub obywateli, ustanowione na mocy ustawy z dnia 23 czerwca 1923 roku i nadawane do chwili obecnej.Państwowe Muzeum Archeologiczne (PMA) w Warszawie – muzeum poświęcone archeologii, zlokalizowane w Warszawie w dzielnicy Śródmieście przy ul. Długiej 52, od 1958 roku z siedzibą w historycznym budynku warszawskiego Arsenału.

    Walicka-Kempisty była aktywną uczestniczką międzynarodowego życia naukowego, biorąc od 1969 udział w sympozjach ugrofińskich i odbywając liczne podróże do krajów Europy północno-wschodniej; m.in. na sympozjum ugrofińskim w Tallinnie głosiła referat o własnych badaniach osadnictwa strefy leśnej Polski północno-wschodniej i środkowej.

    Uniwersytet Warszawski – polska uczelnia państwowa, założona 19 listopada 1816 roku w Warszawie. Najlepszy uniwersytet w Polsce według The Times Higher Education Supplement (QS World University Rankings). W rankingu szanghajskim (ARWU) z 2012 roku uczelnia została sklasyfikowana na miejscach 301-400. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities ze stycznia 2013, opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 1. miejsce w Polsce wśród uniwersytetów, a na świecie 234. pośród wszystkich typów uczelni. Corocznie uniwersytet zajmuje 1-2 miejsce w rankingu polskich uczelni państwowych przeprowadzanych przez "Rzeczpospolitą" i "Perspektywy".Kultura rzucewska - kultura neolityczna datowana na schyłek III i początek II tysiąclecia p.n.e, o synkretycznym charakterze, na który składały się wpływy kultury ceramiki sznurowej i bałtyckich kultur strefy leśnej. Obszar oddziaływania omawianej kultury rozciągał się od Zatoki Puckiej do ujścia Niemna; znana z obróbki bursztynu w specjalnych pracowniach (co wiązało się ze stabilizacją osadnictwa), obrabiania siekier kamiennych, oraz posiadająca własną oryginalnie ozdabianą ceramikę, rozwijająca się równolegle do kultur ceramiki sznurowej. Potwierdzona jest uprawa zbóż, hodowla bydła i kóz, a także sporadyczne polowania na ssaki morskie. Nazwa kultury pochodzi od wsi Rzucewo, położonej niedaleko Pucka, gdzie znalezione zostały pierwsze jej ślady.

    Była odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi (1977) oraz odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1974). Zmarła 29 stycznia 1985, pochowana została na jednym z warszawskich cmentarzy ewangelickich.

    Bibliografia[]

  • Leszek Gajewski, Elżbieta Walicka-Kempisty (1934-1985), w: Rocznik suwalsko-mazurski, tom I (pod redakcją Janusza Kopciała), Suwalskie Towarzystwo Kultury, Suwałki 1991



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kultura trzciniecka — kultura wczesnej epoki brązu. Ze względu na złożoność zjawiska obejmującego również kulturę komarowską i kulturę sośnicką w literaturze mówi się o Trzcinieckim Kręgu Kulturowym. Stanowiska archeologiczne kultury trzcinieckiej obecne były na terenach centralnej, południowej i wschodniej Polski (Kujawy, Małopolska, Mazowsze, Podlasie) oraz zachodniej Ukrainy i zachodniej Białorusi (Polesie) od 1900 do 1000 roku p.n.e. Niektórzy autorzy uznają pierwotny zasięg kultury trzcinieckiej za kolebkę Prasłowian.
    Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk – instytut badawczy Polskiej Akademii Nauk utworzony w 1949 w Warszawie.
    Tallinn (est. Tallinn, od 1219 do 1918 Rewel est. Reval, także Lindanäs, Lyndanise, Kalevanlinna oraz Koływań) – stolica Estonii i port nad Morzem Bałtyckim (na południowym brzegu Zatoki Fińskiej).
    Epoka kamienia – najwcześniejsza i najdłuższa z trzech klasycznych epok prehistorii (po niej nastąpiły epoka brązu i żelaza) obejmująca okres od pojawienia się pierwszych używanych przez człowieka narzędzi kamiennych (najwcześniej w Afryce ok. 2,6 mln lat temu) aż do momentu zdobycia umiejętności masowego wytwarzania przedmiotów metalowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.