• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Elżbieta Pomorska

    Przeczytaj także...
    Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.Zygmunt Luksemburski (Luksemburczyk), (ur. 14 lub 15 lutego 1368 w Norymberdze, zm. 9 grudnia 1437 w Znojmie) – elektor (margrabia) brandenburski od 1378, król węgierski od 1387, niemiecki od 1411, książę Luksemburga od 1419, król włoski od 1431, Święty Cesarz Rzymski od 1433, król czeski od 1419 (objął władzę w 1436).
    Władcy Polski – lista obejmuje książąt i królów Polski. Pierwszą dynastią panującą w Polsce byli Piastowie, którzy rządzili od powstania państwa polskiego (około 900) do 1370, z krótką przerwą na panowanie Przemyślidów (1291–1306). W latach 1138–1320 miało miejsce rozbicie dzielnicowe, kiedy władza nad ziemiami polskimi należała równocześnie do wielu niezależnych książąt piastowskich. Od 1370 do 1399 panowali dwaj monarchowie z dynastii Andegawenów, zaś od 1386 do 1572 monarchowie z dynastii Jagiellonów.
    Pieczęć niemieckich cesarzy i królów

    Elżbieta pomorska (ur. zap. 1346, najp. 1347, zm. 14 lub 15 lutego 1393 w Kralowym Hradcu) – córka Bogusława V, księcia wołogosko-rugijskiego i słupskiego oraz Elżbiety Kazimierzówny. Wnuczka Kazimierza III Wielkiego, króla Polski.

    Karol IV Luksemburski (ur. 14 maja 1316 w Pradze, zm. 29 listopada 1378 tamże) – syn i następca Jana Luksemburskiego oraz Elżbiety, córki króla Wacława II, siostry króla Wacława III – z dynastii Przemyślidów. Margrabia Moraw od 1334, hrabia Luksemburga 1346–1353, król rzymski od 1346, król czeski od 1346 jako Karol I, Święty Cesarz Rzymski od 1355, margrabia Brandenburgii 1373-1378. Na chrzcie otrzymał zwyczajowe u Przemyślidów imię Wacław, ale przy bierzmowaniu przyjął imię Karol.Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.

    Rodzina[]

    21 maja 1363, w Krakowie poślubiła króla Czech i cesarza Karola IV Luksemburskiego, syna króla Czech Jana I Ślepego i Elżbiety Przemyślidki, córki króla Czech i Polski Wacława II. Karol i Elżbieta mieli czterech synów i dwie córki, tj.:

  • Annę (ur. 11 lipca 1366, zm. 7 czerwca 1394), żonę Ryszarda II Plantageneta, króla angielskiego,
  • Zygmunta (ur. 14 lutego lub 15 lutego 1368, zm. 9 grudnia 1437), cesarza rzymskiego, króla węgierskiego, czeskiego oraz margrabiego brandenburskiego,
  • Jana (ur. 22 czerwca 1370, zm. 1 marca 1396), księcia zgorzeleckiego i margrabiego nowo-marchijskiego,
  • Karola (ur. 13 marca 1372, zm. 24 lipca 1373),
  • Małgorzatę (ur. 29 września 1373, zm. 1410), żonę Jana III Hohenzollerna, burgrabiego norymberskiego,
  • Henryka (ur. 1377, zm. 1378).
  • Małżeństwo to służyło rozbiciu antyluksemburskiego sojuszu księcia Austrii Rudolfa IV oraz królów Węgier i Polski, Ludwika i Kazimierza Wielkiego i pozyskania tego ostatniego do antybrandenburskiej polityki. 18 czerwca 1363 została koronowana w Pradze na królową Czech, a 1 listopada 1368 w Rzymie, Urban V koronował ją na cesarzową.

    Jan III (ur. ok. 1369; zm. 11 czerwca 1420) - burgrabia Norymbergi w latach 1397-1420 i książę Bayreuth w latach 1398-1420.Bogusław V (Wielki) (ur. w okr. 1317–1318, zm. między 3 lutego a 24 kwietnia 1374) – książę wołogosko-rugijski w latach 1326–1365 (wraz z braćmi Warcisławem V i Barnimem IV) i 1365–1368 (wespół z Warcisławem V) z dynastii Gryfitów. Po podziale księstwa w 1368 – książę słupski. Syn Warcisława IV i Elżbiety.

    Genealogia[]


    Ostatnie lata życia[]

    Po śmierci Karola w 1378, tron czeski odziedziczył pasierb Elżbiety, Wacław IV. Elżbieta nie wtrącała się do spraw państwa, poświęcając się opiece na swoimi synami, zwłaszcza nad Zygmuntem, którego wspierała w jego staraniach o tron węgierski.

    Przeżyła męża o 15 lat. Zmarła 14 lub 15 lutego 1393 i została pochowana w katedrze św. Wita w Pradze.

    Anna Czeska, znana jako Dobra Królowa Anna, ang. Anne of Bohemia (ur. 11 maja 1366 w Pradze, zm. 7 czerwca 1394), córka cesarza Karola IV - króla Czech i Elżbiety Pomorskiej, siostra Zygmunta Luksemburskiego; wnuczka Bogusława V Pomorskiego, prawnuczka Kazimierza Wielkiego. Królowa Anglii jako pierwsza żona króla Ryszarda II.Ryszard II (ur. 6 stycznia 1367 w Bordeaux, zm. 14 lutego 1400 w Pontefract), młodszy syn Edwarda Czarnego Księcia, księcia Walii, syna króla Edwarda III, i Joanny z Kentu. Król Anglii od 22 czerwca 1377 do 29 września 1399. Urodził się w czasach, gdy jego ojciec był księciem Akwitanii. Po rychłej śmierci starszego brata Edwarda, który zmarł w wieku 6 lat, i śmierci ojca w 1376 r. został księciem Walii i następcą angielskiego tronu. 22 czerwca 1377 r. po śmierci dziadka Edwarda III został kolejnym królem Anglii. Miał wtedy 10 lat.

    Przypisy

    1. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, 317-320.
    2. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 319.
    3. Ch. Cawley: Bohemia. Table of contents. Karl 1346-1378, Wenzel IV 1363-1419, Zikmund 1410-1437, Albrecht 1437-1442 (ang.). [dostęp 2012-03-16].
    4. J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 160.

    Bibliografia[]

    Źródła online[]

  • Cawley Ch, Bohemia. Table of contents. Karl 1346-1378, Wenzel IV 1363-1419, Zikmund 1410-1437, Albrecht 1437-1442 (ang.) [w]: Mediewal Lands. A prosopography of medieval European noble and royal families (ang.), [dostęp 2012-03-16].
  • Opracowania[]

  • Rymar E., Rodowód książąt pomorskich, Szczecin 2005, ISBN 83-87879-50-9.
  • Szymański J. W., Książęcy ród Gryfitów, Goleniów – Kielce 2006, ISBN 83-7273-224-8.
  • Książęta pomorscy. Pomorze jest geograficznym i historycznym regionem w obecnych granicach północnej Polski i Niemiec, na południowym wybrzeżu Bałtyku po obu stronach Odry i sięga na wschodzie do Wisły, a na zachodzie do rzeki Reknicy.Święty Cesarz Rzymski (łac. Sancti Imperator Romanus, niem. Heiliger Römischer Kaiser) – termin używany przez historyków na określenie średniowiecznego władcy, który otrzymał tytuł cesarza rzymskiego od papieża. W historiografii używane jest również określenie cesarz rzymski narodu niemieckiego odnoszące się do tych władców królestwa niemieckiego, którzy mieli prawo do używania tytułu cesarza rzymskiego.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Urban V (łac. Urbanus V, właśc. Guillaume de Grimoard OSB; ur. w 1310 w Le Pont-de-Montvert, zm. 19 grudnia 1370 w Awinionie) – papież w okresie od 28 września 1362 do 19 grudnia 1370, błogosławiony Kościoła katolickiego.
    Wacław IV Luksemburski (ur. 26 lutego 1361, zm. 16 sierpnia 1419) – król niemiecki 1378-1400 i czeski 1378-1419, książę Luksemburga 1383–1419. Syn Karola IV Luksemburskiego.
    Jan Zgorzelecki (ur. 22 czerwca 1370 w Pradze, zm. 1 marca 1396 w Neuzelle) – syn cesarza Karola IV i Elżbiety Pomorskiej, książę Zgorzelca i części Dolnych Łużyc.
    Edward Rymar (ur. 28 grudnia 1936 w Haczowie) – polski historyk, mediewista, specjalista w dziedzinie historii Nowej Marchii, Pomorza i genealogii dynastycznej.
    Rudolf IV Założyciel (ur. 1 listopada 1339 r. w Wiedniu, zm. 27 lipca 1365 r. w Mediolanie) – książę Austrii w latach 1358-1365, z dynastii Habsburgów.
    Wacław II, czes. Václav, niem. Wenzel, polska wersja imienia: Więcław (ur. 27 września 1271 w Pradze, zm. 21 czerwca 1305 tamże) – z dynastii Przemyślidów, książę czeski w latach 1278-1297 (do 1285 regencja), król czeski od 1297, władca ziemi kłodzkiej od 1290, książę krakowski od 1291, sandomierski od 1292, brzesko-kujawski, sieradzko-łęczycki, wielkopolski i pomorski od 1299, król polski od 1300, władca zwierzchni nad księstwami: bytomskim (od 1289), opolskim, cieszyńskim (od 1291), raciborskim (od 1292), sieradzkim, łęczyckim i brzesko-kujawskim (w latach 1292-1299), inowrocławskim, dobrzyńskim (od 1299) oraz wrocławsko-legnickim i świdnicko-jaworskim (od 1301). Wprowadził urząd starosty w Polsce.
    Ludwik Węgierski, na Węgrzech znany jako Ludwik I Wielki (węg. Lajos I Nagy) (ur. 5 marca 1326 w Wyszegradzie, zm. 10 września 1382 w Trnawie) – król Węgier w latach 1342–1382, król Polski w latach 1370–1382.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.051 sek.