• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ekstraklasa w piłce nożnej



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]
    Przeczytaj także...
    Przedsiębiorca telekomunikacyjny – według określenia zawartego w prawie telekomunikacyjnym, jest to podmiot gospodarczy (przedsiębiorca) uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej polegającej na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych, przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny uprawniony do:Era (początkowo Era GSM, obecnie T-Mobile) − sieć telefonii komórkowej w Polsce, działająca w latach 1995−2011, której operatorem była Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o.. W wyniku przejęcia pakietu większościowego PTC (pozostała operatorem) przeprowadzono rebranding i od 5 czerwca 2011 roku sieć działa pod międzynarodową marką T-Mobile.
    Uwagi

    Przypisy

    1. Gowarzewski A. i inni: Liga Polska (Encyklopedia piłkarska Fuji, tom 25). Katowice: Wydawnictwo GiA, 2000, s. 50-51. ISBN 83-88232-02-9.
    2. Słowo Pomorskie nr 77 z 3.04.1927, s. 14.
    3. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 90.
    4. Paweł Mogielnicki. Reforma rozgrywek od sezonu 2008/09. „www.90minut.pl”. 7 stycznia 2007.  (ostatnia aktualizacja 2007-01-07 18:04:32).
    5. Reforma rozgrywek Ekstraklasy w sezonie 2013/14. „www.90minut.pl”. 5 kwietnia 2013. 
    6. LOTTO Partnerem Tytularnym Ekstraklasy. „Ekstraklasa.org”. 16 lipca 2016.  (ostatnia aktualizacja 2016-07-15).
    7. do 1.07.1934 siedzibą AKS było miasto Królewska Huta, któremu w wyniku uchwały Sejmu Śląskiego, ze względów praktycznych (urbanistycznych i demograficznych) oraz polonizacji nazw, po przyłączeniu wsi Chorzów i Maciejkowice oraz gminy Nowe Hajduki, nadano nazwę Chorzów;
    8. do 1.04.1939 siedzibą Ruchu była wieś Wielkie Hajduki
    9. W 1948 roku klub reprezentował miasto Rybnik przenosząc tam swoją siedzibę tuż przed rozpoczęciem pierwszego powojennego sezonu I ligi, zmieniając również nazwę na RKS Rymer-19 w Rybniku
    10. Stadion klubu od 1975 roku znajduje się w granicach Bytomia.
    11. W. Frączek, M. Gudebski, J. Owsiański, Encyklopedia ekstraklasy, statystyczny bilans 80 sezonów, s. 1179
    12. sporna bramka: 14 kolejka sezonu 2009/10, 20.11.2009 Polonia Bytom - Jagiellonia Białystok 1:1, gol dla Jagiellonii – Jarecki a nie Frankowski, patrz: opis gola w „Przeglądzie Sportowym” oraz http://www.poloniabytom.com.pl/transmisja.php?mecz=3287 http://www.jagiellonia.pl/transmisja.php?mecz=3286 http://www.poranny.pl/sport/pilka-nozna/art/5264270,jagiellonia-bialystok-polonia-bytom-11-2-x-wideo-i-zdjecia,id,t.html http://www.fakt.pl/polonia-bytom-jagiellonia-bialystok-1-1,artykuly,57677,1,1,3.html a także film z meczu https://www.youtube.com/watch?v=RD5guSB92zM – bramka Jareckiego, trzeba oglądać od 6:50
    13. bramka po plusie została zdobyta w meczu rozegranym 6.10.1929, Polonia Warszawa - Ruch Chorzów 3:2, którego wynik zweryfikowano na walkower 3:0, na skutek czego bramka Peterka nie została wpisana do tabel ligowych
    14. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 559-571 oraz s. 1267.
    15. wątpliwości w dorobku bramkowym L. Gintela pojawiają się w zakresie zdobywców goli w meczu Cracovii z Pogonią we Lwowie; niektóre opracowania książkowe informują, że bramki zdobyli Rusin i Wójcik, tymczasem żadna znana nam relacja prasowa tego nie potwierdza; zarówno gazety krakowskie ("Ilustrowany Kurier Codzienny", "Nowa Reforma", "Nowy Dziennik") jak i lwowskie ("Słowo Polskie", "Wiek Nowy") podają że strzelcami goli byli Rusin i Gintel, potwierdzają to także inne czasopisma ("Stadion", "Polska Zbrojna", "Kurier Poznański", "Express Wieczorny Ilustrowany"), a "Przegląd Sportowy" idzie jeszcze dalej, wpisując oba gole na konto Gintela; kierując się większością źródeł, należałoby w tej sytuacji zwiększyć dorobek Gintela do 29 trafień
    16. sumaryczna liczba goli H. Reymana z meczu Wisła - Śląsk Św. (9:2) (zdobył cztery gole z dziewięciu dla Wisły), bez podania kolejności ich zdobywania, podana przez zdecydowaną większość źródeł w relacjach prasowych nie wydaje się w pełni wiarygodna, jednakże oparcie się na źródłach w sposób bezkrytyczny sprawia, że należałoby Reymanowi przypisać 29 goli w całym ssezonie
    17. nie da się podać precyzyjnie liczby goli, które R. Nastula uzyskał w wyjazdowym meczu z 1.FC Katowice; połowa gazet przypisuje mu cztery trafienia (to wersja, za którą opowiadają się "Ilustrowany Kurier Codzienny", "Polonia", "Stadion", i "Express Wieczorny Ilustrowany"), a druga połowa zaledwie jednego gola (tak podają "Przegląd Sportowy" oraz lwowskie dzienniki "Słowo Polskie" i "Wiek Nowy"); jeszcze dalej idą "Polska Zbrojna" oraz dwa dzienniki poznańskie, które przyznają Nastuli aż pięć trafień; wobec tak dużych rozbieżności i co za tym idzie brakiem racjonalnych przesłanek do wybrania jednej z wersji, przyjęto mu wariant pośredni, zaprezentowany w książce „Lwów i Wilno w ekstraklasie” (wyd. 1997), przyznający Nastuli trzy gole w tym meczu, co powoduje, że w całym sezonie miałby ich 25
    18. jak dotąd wszystkie opracowania uznawały, iż Walerian Kisieliński zdobył w 1931 roku 25 goli; niektóre opracowania książkowe zmniejszają tę liczbę do 24, jednak kwestia strzelców goli w meczu Wisły z Czarnymi (2:1) we Lwowie pozostaje sporna; jedynie "Przegląd Sportowy" podaje, że strzelcami goli dla Wisły byli w tym meczu Kisieliński i Balcer, pozostałe tytuły prasowe, zarówno krakowskie ("Raz Dwa Trzy", "Ilustrowany Kurier Codzienny"), jak i lwowskie ("Słowo Polskie", "Gazeta Lwowska"), a na dodatek także "Kurier Poznański", donoszą, że oba gole zdobył Kisieliński; na tej podstawie należałoby uznać, że jego dorobek w sezonie zamyka się liczbą 25 goli
    19. A. Woźniak strzelił w trakcie sezonu 19 goli, jednakże jedna jego bramka, zdobyta dla Wisły w meczu Cracovia – Wisła 4:1, którego wynik został zweryfikowany na walkower 3:0, została odjęta z oficjalnego bilansu ligowego
    20. oparcie się na danych z większości źródeł powoduje, że zarówno Wostalowi jak i Woźniakowi należy przypisać po 11 goli, czyli tyle samo, ile zdobył także Antoni Lewandowski (ŁKS); w tej sytuacji tytuł króla strzelców w roku 1937 należałoby przyznać ex aequo aż trzem zawodnikom
    21. chociaż w większość opracowań przyznaje Wostalowi 12 goli, prawdopodobnie na podstawie podsumowującej sezon klasyfikacji strzelców zamieszczonej w krakowskim tygodniku "Raz Dwa Trzy", jednak doliczono mu tam niesłusznie samobójczego gola, którego autorem w meczu z Garbarnią (2:1) był obrońca gości Stankusz; tymczasem o „samobóju” obrońcy Garbarni bez cienia wątpliwości napisały w relacjach meczowych "Przegląd Sportowy", "Polska Zachodnia", a także samo "Raz Dwa Trzy", co stanowi zaprzeczenie końcowych obliczeń tego czasopisma
    22. zawyżanie dorobku Artura Woźniaka do 12 goli wydaje się nieprawdziwe, bowiem jedynie "Przegląd Sportowy" uznaje, że snajper Wisły strzelił dwa gole w meczu z Wartą (2:3) w Poznaniu, przeczą temu prawie wszystkie relacje prasowe, nie tylko krakowskie ("Raz Dwa Trzy", "Ilustrowany Kurier Codzienny", "Czas") i poznańskie ("Dziennik Poznański"), ale także prowadzące rubrykę sportową gazety z pozostałych regionów kraju ("Polska Zachodnia", "Ilustrowana Republika", "Głos Poranny", "Warszawski Dziennik Narodowy"), wszystkie wymienione tytuły zgodnie twierdzą, że strzelcem drugiego gola w tym meczu był Szewczyk
    23. z powodu wybuchu II wojny światowej rozgrywki ligowe nie zostały dokończone, w chwili ich przerwania liderem klasyfikacji strzelców pozostawał Ernest Wilimowski
    24. kontrowersje w dorobku bramkowym T. Anioły dotyczą strzelców goli dla Lecha w meczu z Ruchem (8:4) i są związane z piątą bramką dla Lecha; według "Sportu" oraz "Piłkarza" gola zdobył Anioła, natomiast "Przegląd Sportowy", "Głos Wielkopolski" i "Gazeta Poznańska" uznają, że padła bramka samobójcza (jej niefortunnym strzelcem był Oślizlok), żadna z gazet nie podaje, jakoby Kołtuniak zdobył w tym meczu więcej niż dwa gole, choć taka wersja (trzy gole Kołtuniaka) znalazła się w jednym z opracowań książkowych
    25. w posumowaniu sezonu "Przegląd Sportowy" podaje, że berło króla strzelców podzielili między siebie Ernest Pol i Henryk Kempny, jednak obu zawodnikom przypisuje zdobycie 12 goli; tymczasem większość opracowań książkowych podaje że obaj zawodnicy uzyskali po 13 goli; jakkolwiek można by się zgodzić na trzynaste trafienie E. Pola z uwagi na sporną bramkę (z Janeczkiem) w meczu z Polonią w Bytomiu (2:2), to jednak trudno doszukać się trzynastego gola H. Kempnego. Należałoby więc uznać, że na samodzielny tytuł króla strzelców zasłużył legionista E. Pol, który zdobył 13 goli; do dorobku jego konkurenta w walce o snajperski prymat dorobku niesłusznie bowiem przypisuje się prawdopodobnie trafienie w meczu z ŁKS Łódź (3:0); prasa jest zgodna, że pierwszy gol w tym pojedynku padł na skutek strzału Wlazłego do własnej bramki, a wersję tę potwierdzają "Przegląd Sportowy", "Sport", "Piłkarz" i "Trybuna Śląska"
    26. gol Brychczego w meczu ostatniej kolejki Szombierki - Legia (1:3) jest też czasem uznawany jest za trafienie samobójcze obrońcy gospodarzy Hajnisza, w tym względzie "Przegląd Sportowy" i "Sport" przyjęły odmienne stanowiska
    27. zawodnik strzelił w trakcie sezonu 25 goli, jednakże jego trzy bramki zostały odjęte z oficjalnego bilansu z powodu unieważnienia meczu Wisła - Legia 0:6 (podejrzenie ustawienia wyniku)
    28. W. Frączek, M. Gudebski, J. Owsiański, Encyklopedia ekstraklasy, statystyczny bilans 80 sezonów, s. 1187
    29. W. Frączek, M. Gudebski, J. Owsiański, Encyklopedia ekstraklasy, statystyczny bilans 80 sezonów, s. 1195
    30. W. Frączek, M. Gudebski, J. Owsiański, Encyklopedia ekstraklasy, statystyczny bilans 80 sezonów, s. 1198
    31. W. Frączek, M. Gudebski, J. Owsiański, Encyklopedia ekstraklasy, statystyczny bilans 80 sezonów, s. 1217
    32. np. http://www.ekstraklasa.org/data/stories/files/1_Regulamin_rozgrywek_Ekstraklasy/Regulamin_Strojow_Meczowych_na_sezon_2013_2014.pdf
    33. Wyższe i lżejsze, Trofeum Mistrza Polski, www.ekstraklasa.org [dostęp 2016-04-29].
    34. Ekstraklasa. Jedenaście milionów dla Wisły Kraków (pol.). 2011-05-17. [dostęp 2011-05-17].
    35. Zmiany w Zarządzie Ekstraklasy S.A. od 1 lipca. www.ekstraklasa.org. [dostęp 2015-11-13].
    36. Po czasie okazało się, że przetarg ten był „ustawiony” przez PZPN i Canal+, za co oba podmioty ukarane zostały przez UOKiK karami finansowymi 90minut.pl.
    37. Jeszcze więcej Ekstraklasy w TVP!, www.ekstraklasa.org [dostęp 2016-04-29].

    Bibliografia[]

  • Hałys J.: Polska Piłka Nożna. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1986, s. 1-995. ISBN 83-03-00804-8.
  • Gowarzewski A. i inni: Encyklopedia piłkarska Fuji Rocznik 92-93. Katowice: Wydawnictwo GiA, 1992, s. 1-198. ISBN 83-900277-4-6.
  • Gowarzewski A. i inni: Encyklopedia piłkarska Fuji Rocznik 93-94. Katowice: Wydawnictwo GiA, 1993, s. 1-196. ISBN 83-900277-1-8.
  • Gowarzewski A. i inni: Encyklopedia piłkarska Fuji Rocznik 95-96. Katowice: Wydawnictwo GiA, 1995, s. 1-200. ISBN 83-902751-5-5.
  • Gowarzewski A. i inni: Encyklopedia piłkarska Fuji Rocznik 96-97. Katowice: Wydawnictwo GiA, 1996, s. 1-208. ISBN 83-905424-0-4.
  • Gowarzewski A. i inni: Liga Polska (Encyklopedia piłkarska Fuji, tom 25). Katowice: Wydawnictwo GiA, 2000, s. 1-216. ISBN 83-88232-02-9.
  • Gowarzewski A. i inni: 75 lat PZPN Księga jubileuszowa (Encyklopedia piłkarska Fuji, tom 12). Katowice: Wydawnictwo GiA, 1994, s. 1-199. ISBN 83-902751-1-2.
  • Gowarzewski A. i inni: Album 80 lat PZPN (Encyklopedia piłkarska Fuji). Katowice: Wydawnictwo GiA, 2000.
  • Gowarzewski A. i inni: Album 90 lat PZPN (Encyklopedia piłkarska Fuji). Katowice: Wydawnictwo GiA, 2010.
  • Wojciech Frączek, Mariusz Gudebski, Jarosław Owsiański: Encyklopedia ekstraklasy, statystyczny bilans 80 sezonów. Fundacja Dobrej Ksiązki Warszawa, 2015 strony = 1-1344. ISBN 978-83-86320-65-3.
  • Pierwsze rozgrywki w I lidze po II wojnie światowej. W poprzednim sezonie 1947 mistrza Polski wyłoniono systemem nieligowym.Sanacja (łac. sanatio – uzdrowienie) – potoczna nazwa rządzącego obozu piłsudczykowskiego 1926–1939, powstała w związku z głoszonym przez Józefa Piłsudskiego hasłem „sanacji moralnej” życia publicznego w Polsce, wysuwanym w toku przygotowań i w okresie przewrotu majowego 1926.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dušan Kuciak (ur. 21 maja 1985 w Żylinie) – słowacki piłkarz występujący na pozycji bramkarza. Od 2011 roku zawodnik Legii Warszawa. Był trzecim bramkarzem reprezentacji Słowacji na Mistrzostwach Świata 2010. Jego starszy brat Martin jest bramkarzem w słowackim pierwszoligowym klubie FC ViOn Zlaté Moravce.
    Maciej Iwański (ur. 17 listopada 1979 w Olsztynie) – komentator sportowy Telewizji Polskiej zajmujący się piłką nożną i piłką ręczną.
    Marek Krzysztof Koniarek (ur. 29 maja 1962 w Katowicach) – polski piłkarz (występujący na pozycji napastnika) i trener piłkarski.
    Pogoń Lwów – polski klub piłkarski z siedzibą we Lwowie. Kontynuator tradycji powołanego wiosną 1904 roku w IV Gimnazjum we Lwowie piłkarskiego Klubu Gimnastyczno-Sportowego IV-go Gimnazjum, działającego od 1907 do 1939 roku pod nazwą LKS Pogoń i reaktywowanego w 2009. Obecnie zajmuje 31. miejsce w tabeli wszech czasów polskiej ekstraklasy, będąc zarazem jednym z najbardziej utytułowanych przedwojennych polskich klubów piłkarskich (cztery tytuły mistrza Polski).
    Hasmonea Lwów – nieistniejący już obecnie żydowski klub piłkarski, założony we Lwowie w 1908 przez społeczność pochodzenia żydowskiego. Jego nazwa pochodziła od Hasmoneuszy (starożytnej dynastii rządzącej w Judei). W okresie międzywojennym jedna z czterech pierwszoligowych drużyn (obok Pogoni, Czarnych i Lechii) z tego miasta. Klub przez dwa sezony grał w polskiej I lidze: w 1927 zajmując 11 miejsce, a w 1928 - 13 miejsce (co oznaczało spadek). Znanym zawodnikiem klubu był Zygmunt Steuermann.
    Sezon przejściowy. Oprócz wyłonienia mistrza Polski rozegrano także baraże o prawo do gry w I lidze - reaktywowanej od następnego sezonu.
    Rozgrywki skrócone z powodu przygotowań do letnich igrzysk olimpijskich w Helsinkach. Oprócz rozgrywek ligowych rozegrano także pierwszy puchar ligi polskiej pod nazwą Puchar Zlotu Młodych Przodowników. Brały w nim udział kluby z I ligi, bez reprezentantów kraju.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.102 sek.