Eksperyment pedagogiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eksperyment pedagogiczny (łac. experimentum – doświadczenie, badanie) – metoda badań pedagogicznych oparta głównie na technice obserwacji (przy czym nie każda obserwacja jest eksperymentem, za to każdy eksperyment ma związek z obserwacją, sam będąc od niej bardziej złożony), szczególny rodzaj eksperymentu naturalnego, który znajduje swoje zastosowanie w oświacie, dydaktyce oraz wychowaniu.

Pedagogika – zespół nauk o wychowaniu, istocie, celach, treściach, metodach, środkach i formach organizacji procesów wychowawczych. Pedagogika jako nauka o edukacji (nauczaniu i kształceniu), należy do nauk społecznych (humanistycznych) i zajmuje się rozwojem i zmianami mechanizmów wychowania oraz uczenia się, przez całe życie człowieka.Szkoła – instytucja oświatowo-wychowawcza zajmująca się kształceniem i wychowaniem w państwie, a także siedziba (budynek) tej instytucji oraz jej uczniowie i personel.

W Polsce zasady przeprowadzania tego typu działalności reguluje Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 9 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków prowadzenia działalności innowacyjnej i eksperymentalnej przez publiczne szkoły i placówki.

Definicja[ | edytuj kod]

Próbę zdefiniowania, czym jest eksperyment pedagogiczny podejmuje Tadeusz Pilch. Stwierdza on, że:

Eksperyment łódzki – eksperyment pedagogiczny będący działalnością doświadczalną rozpoczętą w 1959 w Szkole Podstawowej nr 101 w Łodzi. Wszelkie działania prowadzone były pod kierunkiem A. Majewskiej oraz kierowniczki szkoły I. Laskowskiej. Eksperyment polegał na gruntownym przebadaniu wszystkich dzieci z klas I przez lekarzy, psychologów i nauczycieli. Miało to na celu ustalenia ich sytuacji rodzinnej, stanu zdrowia oraz rozwoju umysłowego. U uczniów wykazujących jakiekolwiek braki rozwojowe została zastosowana edukacja w szkołach specjalnych. Z pozostałej części dzieci postanowiono utworzyć nową klasę wyrównawczą. Dzieci wracały do klas macierzystych po wyrównaniu swoich braków.Badania naukowe – prace podejmowane przez badacza lub zespół badaczy w celu osiągnięcia postępu wiedzy naukowej, ustalenia nowych twierdzeń naukowych, tez, aksjomatów, uogólnień i definicji. Badania te mogą być podejmowane w 4 zasadniczych przypadkach:
Eksperyment pedagogiczny to taka metoda badawcza, która bada określony wycinek rzeczywistości pobudzając go do zmian. Zmiany te dotyczą zachodzących w tej rzeczywistości wychowawczej procesów wychowawczych i dokonują się pod wpływem nowych czynników, które są do tej rzeczywistości wprowadzane w trakcie badań. Następuje również obserwacja tych zmian w eksperymencie pedagogicznym.

Władysław Zaczyński określa jako eksperyment pedagogiczny specyficzny rodzaj badania walorów wychowawczych, charakteryzujący się świadomym wprowadzeniem do określonego procesu wychowawczego nowego czynnika (nazwanego przez niego "eksperymentalnym"), a następnie obserwację zmian powstałych pod jego wpływem.

Eksperyment (łac. experimentum - doświadczenie, badanie) – w naukach przyrodniczych i społecznych zbiór działań wzbudzających w obiektach materialnych określone reakcje i zjawiska w warunkach pozwalających kontrolować wszelkie istotne czynniki, które poddaje się dokładnej obserwacji.Realizm metafizyczny (ontologiczny) – stanowisko przeciwne zarówno idealizmowi subiektywnemu jak i obiektywnemu, uznające istnienie rzeczywistości obiektywnej, transcendentnej w stosunku do poznającego podmiotu i niezależnej od aktów świadomości. Jego naczelną tezą jest twierdzenie, że ciała istnieją w dosłownym sensie. Rozróżnia się:

Określenie eksperymentu pedagogicznego jako metody czy techniki badawczej nie jest przyjmowane przez część pedagogów, a duża liczba ludzi poddaje eksperyment pedagogiczny krytyce.

Tadeusz Kotarbiński podaje w wątpliwość funkcje poznawcze, a nawet rzetelność naukową eksperymentu, jako metody na gruncie pedagogicznym. Metoda prowadzi do cennych domysłów, nawet do cennych uogólnień, lecz na ogół bywa słusznie krytykowana, jako naiwna i mało wydajna.

Maurice Duverger przedstawia opinię, że podobną rolę do eksperymentu pedagogicznego może spełniać metoda porównawcza, a ponadto nie wiąże się ona z tak wieloma zastrzeżeniami metodologicznymi czy etycznymi. Jest ona jednak mało upowszechniona i rzadko stosowana na gruncie pedagogiki.

Metody wychowania – pomagają współczesnym osobom zaangażowanym w proces wychowania odnaleźć się w trudnych aspektach dotyczących wielości nurtów wychowania. Nakreślają obraz, wskazują drogę, którą należy podążać w swojej pracy pedagoga.Eksperyment 500 szkół – eksperyment pedagogiczny którego celem było sprawdzenie praktycznego zastosowania nowego planu nauczania w 10-letnich szkołach ogólnokształcących w Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Eksperyment przeprowadzany był w latach 1956-1958 i obejmował swoim zasięgiem 585 szkół RFSRR. Akcja przewidywała wprowadzenie nowych przedmiotów i zajęć rozszerzających zakres wykształcenia technicznego. Była ona przeprowadzana w formie naturalnej i polegała na zaznajomieniu młodzieży m.in. z ważnymi dziedzinami produkcji przemysłowej, wyrobieniu politechnicznych nawyków pracy oraz zapewnieniu uczniom szerszej specjalizacji produkcyjnej. W wyniku eksperymentu - prowadzonego przez Akademie Nauk Pedagogicznych RFSRR - rozszerzone plany nauczania wprowadzono do 25% szkół Federacji Rosyjskiej.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Eksperyment 50 szkół – eksperyment pedagogiczny w którym uczestniczyło 50 z 585 szkół biorących udział w wcześniejszym eksperymencie. Był to eksperyment naturalny którego celem było przekształcenie ostatnich dwóch klas 10-letniej szkoły ogólnokształcącej tak aby po przedłużeniu jej trwania o rok dawała także zawodowe kwalifikacja robotnicze na poziomie tzw. trzeciej grupy kwalifikacyjnej. Eksperyment przeprowadzony był w latach 1957-1958 w Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republice Radzieckiej pod kierownictwem Akademii Nauk Pedagogicznych RFSRR.
Władysław Piotr Zaczyński (ur. 3 maja 1930 w Poznaniu, zm. 23 grudnia 2017) – polski pedagog, profesor nauk humanistycznych, profesor zwyczajny Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego i innych uczelni, specjalista w zakresie pedagogiki ogólnej.
Oświata – pojęcie "oświata" używane jest często zamiennie z wyrażeniem "system oświaty". Według Słownika Pedagogicznego W. Okonia jest to działalność ogółu powiązanych ze sobą placówek i instytucji zajmujących się upowszechnianiem kształcenia, wychowaniem bezpośrednim i pośrednim, umożliwiając obywatelom zdobywanie ogólnego i zawodowego wykształcenia oraz zapewniając możliwość wszechstronnego rozwoju osobowości, które są niezbędne przyszłemu obywatelowi. Ważnym elementem systemu oświaty jest odnoszenie historycznych doświadczeń społecznych do teraźniejszych w celu stworzenia jak najlepszych warunków życia i rozwoju dla przyszłości społeczeństwa.
Dziennik Ustaw (skrót: DzU, Dz.U. lub Dz. U.), pełna nazwa: Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej – najważniejszy polski dziennik urzędowy. Jest to jedyne oficjalne źródło poznania powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Wydawanie Dziennika Ustaw jest wyłączną kompetencją Prezesa Rady Ministrów, który zajmuje się tym przy pomocy redakcji znajdującej się w Rządowym Centrum Legislacji.
Hipoteza (gr. hypóthesis – przypuszczenie) – osąd, który podlega weryfikacji lub falsyfikacji. Zdanie, które stwierdza spodziewaną relację między jakimiś zjawiskami, propozycja twierdzenia naukowego, które zakłada możliwą lub oczekiwaną w danym kontekście sytuacyjnym naturę związku.
Tadeusz Marian Kotarbiński (ur. 31 marca 1886 w Warszawie, zm. 3 października 1981 w Aninie) – polski filozof, logik i etyk, twórca etyki niezależnej, przedstawiciel szkoły lwowsko-warszawskiej, nauczyciel i pedagog, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1929–1951), prezes (1946–1966) i członek honorowy Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, członek honorowy Towarzystwa Naukowego Płockiego, przewodniczący Towarzystwa Kultury Moralnej (1946), przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego (1927–1975), członek Polskiej Akademii Umiejętności (1946–1951), członek rzeczywisty (1953) i prezes (1957–1962) Polskiej Akademii Nauk, członek Towarzystwa Wiedzy Powszechnej (1956), przewodniczący Rady Naukowej Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa (1957–1968), wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1958–1968), przewodniczący Międzynarodowego Instytutu Filozoficznego (1960–1963).
Formy wychowania – działania wychowawcy celowo organizowane po to, aby wychowankowie przejawiali oczekiwane przez niego rodzaje aktywności.

Reklama