• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ekonomia neoklasyczna

    Przeczytaj także...
    Homo œconomicus (łac. człowiek ekonomiczny, człowiek racjonalny) - koncepcja jednostki zakładająca, że człowiek jako istota działająca racjonalnie dąży zawsze do maksymalizacji osiąganych zysków i dokonywania wyborów ze względu na wartość ekonomiczną rezultatów tych wyborów. W potocznym rozumieniu homo oeconomicus to człowiek działający zgodnie z tą zasadą.Keynesizm – to jedna z dwóch wiodących XX-wiecznych szkół makroekonomicznych, której inicjatorem był John Maynard Keynes. Teoria przez niego prezentowana została po raz pierwszy przedstawiona w publikacji "Ogólna teoria zatrudnienia, procentu i pieniądza" w 1936 roku. Nowa teoria ekonomii szybko zyskała dużą popularność wśród ekonomistów, którzy popierali interwencjonizm państwa. Przeciwnikami ruchu byli monetaryści oraz szkoła austriacka, w tym przede wszystkim laureat nagrody imienia Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii Fryderyk von Hayek oraz Ludwig von Mises.
    Ekonomia klasyczna – szkoła myśli ekonomicznej, zapoczątkowana w drugiej połowie XVIII w. przez Adama Smitha, uważana za pierwszy współczesny, naukowy kierunek ekonomiczny. Do najważniejszych przedstawicieli kierunku poza Adamem Smithem zalicza się Williama Petty, Davida Ricardo, Thomasa Malthusa, Johna Stuarta Milla oraz Johanna Heinricha von Thünena. Niektórzy autorzy, jak na przykład John Maynard Keynes, rozszerzają definicję ekonomii klasycznej także na Karola Marksa.

    Ekonomia neoklasyczna – pojęcie, pod którym rozumie się całą grupę teorii ekonomicznych wywodzących się z drugiej połowy XIX wieku, opierających się na stworzonej przez Adama Smitha ekonomii klasycznej. Ekonomia neoklasyczna była dominującą teorią ekonomiczną aż do lat 30. XX wieku, kiedy to została wyparta przez keynesizm.

    Neoklasyczne Teorie Wzrostu – koncepcja, zgodnie z którą zrównoważony wzrost gospodarczy zależy od równowagi rozmiarów inwestycji i oszczędności, jaką gwarantuje możliwość wyboru metod wytwarzania oraz samoregulująca funkcja stopy procentowej. Przedstawicielami neoklasycznych teorii wzrostu gospodarczego są m.in. James Edward Meade i Robert Solow, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 1987.Konkurencja doskonała (nazywana także wolną konkurencją) jest modelem teoretycznym opisującym jedną z form konkurencji na rynku; cechą charakterystyczną konkurencji doskonałej w odróżnieniu od innych jej form jest przekonanie zarówno kupujących jak i sprzedających, że ich indywidualne decyzje nie mają wpływu na cenę rynkową. Rynek, na którym panuje konkurencja doskonała zapewnia optymalną alokację zasobów w sensie Pareta.

    Założenia[]

    Teoria neoklasyczna wychodzi z założenia, że wszystkie podmioty gospodarcze zachowują się w sposób racjonalny. Mówi się przy tym o homo economicus.

    Modele neoklasyczne zakładają:

  • istnienie konkurencji doskonałej,
  • istnienie mechanizmu rynkowego, dzięki któremu występuje w gospodarce swobodne kształtowanie się popytu i podaży, niezakłócone interwencjonizmem państwowym, a więc liberalizm gospodarczy, który sprowadza rolę państwa w gospodarce do minimum,
  • prawo rynków Saya, teoria, która opowiada się za stwierdzeniem, że w długim okresie wszystko co zostanie zaoferowane przez producentów zostanie sprzedane i skonsumowane przez konsumentów, występuje tu pełne wykorzystanie czynników produkcji,
  • ilościową teorię pieniądza – w długim okresie pieniądz jest neutralny, a więc nie wpływa na pobudzenie sektora realnego; jeżeli podaż pieniądza zostanie zwiększona wzrośnie jego nominalna ilość, a więc inflacja.
  • Zobacz też[]

  • Neoklasyczne Teorie Wzrostu
  • Neoklasyczna szkoła w ekonomii
  • Przypisy

    1. Prawo rynków Saya. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2015-06-06].



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama