Ekologia leśna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ekologia lasu)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ekologia leśna - nauka zajmująca się właściwościami leśnych układów ekologicznych, które mają istotne znaczenie dla ustelenia i prawidłowego stosowania zasad leśno-hodowlanych. Dotyczy ona charakterystycznej struktury, wewnętrznej organizacji, zdolności samoregulacyjnych, wydajności produkcyjnej i dynamiki rozwojowej ekosystemów leśnych, a także zmienności związanej z warunkami środowiska przyrodniczego oraz zastosowaniem zabiegów gospodarczych.

Środowisko przyrodnicze (środowisko naturalne) – całokształt ożywionych i nieożywionych składników przyrody, ściśle ze sobą powiązanych, otaczających organizmy żywe. W jego ramach można wyróżnić następujące elementy:Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

Ekologia leśna pozwala interpretować las jako przyrodniczą całość w biosferze, pozwala lepiej zrozumieć prawidłowości, według których las powstaje, rozwija się, oddziałuje na środowisko przyrodnicze, zmienia się w czasie i przestrzeni, produkuje masę organiczną, odnawia się i reaguje w swój swoisty sposób na stosowane w nim zabiegi gospodarcze. Wiadomości z zakresu ekologii leśnej stwarzają dogodną podstawę do syntezy wiedzy z zakresu botaniki, meteorologii, klimatologii, gleboznawstwa oraz innych nauk leśnych.

Krajobraz (landschaft, fizjocenoza) – termin wieloznaczny, stosowany w różnych dziedzinach nauki (geografia, ekologia, biologia, architektura, geochemia), czasami różnie definiowany i interpretowany. Dodatkowo w języku potocznym słowo "krajobraz" używane jest na określenie widoku (np. krajobraz miejski, krajobraz zimowy, krajobraz malowniczy, ładny, zeszpecony itd.). Najogólniej za krajobraz uważa się ogół cech przyrodniczych i antropogenicznych wyróżniających określony teren, zespół typowych cech danego terenu. Według Armanda, krajobraz jest synonimem terytorialnego (środowisko lądowe) lub akwatorialnego (środowisko wodne) kompleksu terytorialnego.Typologia leśna – część nauki o hodowli lasu polegająca na porównaniu różnych co do składu gatunkowego drzewostanu i warunków siedliskowych obszarów leśnych w ramach typów lasów.

W ostatnich latach w rozwoju ekologii, w tym również ekologii leśnej nastąpił istotny postęp. Jej rozwój związany jest z rozbudową naukowych podstaw produkcji leśnej w szerokim aspekcie przyrodniczym, obejmującym takie zagadnienia jak: istota lasu, warunki jego istnienia, kształtowania się i budowy, współzależności między jego elementami składowymi, wzajemne stosunki pomiędzy lasem a jego otoczeniem, swoiste właściwości środowisk leśnych, zespołowe życie roślin i zwierząt, charakterystyczne właściwości drzewostanów i ich dynamiki rozwojowej w różnych warunkach przyrodniczych i gospodarczych, typologii lasów i siedlisk leśnych jak również geografii lasów z uwzględnieniem ich historycznych przemian wraz z zagadnieniem funkcji lasów w krajobrazie i funkcji gospodarczo-produkcyjnych.

Meteorologia (gr. metéōron (μετέωρον) - unoszący się w powietrzu, lógos (λόγος)- słowo, wiedza) - nauka zajmująca się badaniem zjawisk fizycznych i procesów zachodzących w atmosferze, szczególnie w jej niższej warstwie - troposferze. Bada, jak te procesy wpływają na przebieg procesów atmosferycznych i stan pogody na danym obszarze.Biomasa – masa materii zawarta w organizmach. Biomasa podawana jest w odniesieniu do powierzchni (w przeliczeniu na metr lub kilometr kwadratowy) lub objętości (np. w środowisku wodnym – metr sześcienny). Wyróżnia się czasem fitomasę (biomasę roślin) oraz zoomasę (biomasę zwierząt), a także biomasę mikroorganizmów (np. plankton). Inny podział wyróżnia w ekosystemach biomasę producentów i biomasę konsumentów, które składają się na całkowitą biomasę biocenozy. Biomasa producentów tworzona jest w procesie fotosyntezy. Konsumenci i reducenci (destruenci) tworzą swoją biomasę kosztem biomasy producentów.

Głównym motorem postępu w rozwoju ekologii są zdobycze rewolucji naukowo-technicznej, będącej jedną z konsekwencji przemian cywilizacyjnych, które dokonały się szczególnie w wieku XIX i XX.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Zygmunt Obmiński Ekologia lasu, PWN Warszawa 1977
  • Joseph D. Birch, James A. Lutz, E. H. Hogg. Suzanne W. Simard. Rick Pelletier, George H. LaRoi, Justine Karst. Decline of an ecotone forest: 50 years of demography in the southern boreal forest. „Ecosphere”. 10 (4), 11 April 2019 10.1002/ecs2.2698. Ecological Society of America (ESA). DOI: 10.1002/ecs2.2698 (ang.).  (otwarty dostęp) (powiązane publikacje)
  • Gleboznawstwo leśne, pedologia (od łac. gleba – grudka ziemi) – nauka zajmująca się badaniem gleb leśnych, ich genezą, budową, właściwościami fizycznymi, chemicznymi i biologicznymi, systematyką oraz możliwościami ich użytkowania, a także rozmieszczeniem na terenie kraju.Biosfera (zob. bio) - strefa kuli ziemskiej zamieszkana przez organizmy żywe, w której odbywają się procesy ekologiczne. Biosfera jest częścią zewnętrznej skorupy Ziemi, która obejmuje również powietrze, ląd i wodę. Z najobszerniejszego punktu widzenia geofizyki, biosfera jest światowym systemem ekologicznym i obejmuje wszystkie żyjące organizmy i ich powiązania ze sobą i z litosferą (skorupą ziemską), hydrosferą (wodą) i atmosferą (powietrzem). Do dzisiejszego dnia Ziemia jest jedyną znaną planetą na której znajduje się życie. Szacuje się, że ziemska biosfera zaczęła się tworzyć (przez proces biogenezy) przynajmniej 3,5 miliardów lat temu. Biosfera obejmuje około: 4 km n.p.m. - atmosfera 300 m p.p.m. - hydrosfera 40 cm w głąb ziemi - litosfera




    Warto wiedzieć że... beta

    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Zwierzęta (Animalia) – królestwo obejmujące wielokomórkowe organizmy cudzożywne o komórkach eukariotycznych, bez ściany komórkowej, w większości zdolne do aktywnego poruszania się. Są największym i najbardziej zróżnicowanym gatunkowo królestwem organizmów. Największą grupę zwierząt stanowią bezkręgowce, a wśród nich owady. Drugą, obok bezkręgowców, grupą zwierząt są kręgowce. Wśród nich tradycyjnie wyróżnia się ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki, do których należy również człowiek.
    Odnowieniem lasu – proces powstawania w sposób naturalny lub sztuczny młodego pokolenia drzew, które w miarę swojego rozwoju i wzrostu, w przyszłości wywierać będą istotny wpływ na kształtowanie się środowiska leśnego w określonej przestrzeni i czasie.
    Typ siedliskowy lasu – podstawowa jednostka w klasyfikacji siedlisk leśnych, obejmująca wszystkie powierzchnie leśne o zbliżonych warunkach siedliskowych wykazując podobne możliwości produkcyjne. Diagnoza typów siedliskowych lasu jest wykorzystywana przy planowaniu i doborze gatunków drzew, preferowanych w danych warunkach siedliska. Typy siedliskowe lasu mogą się różnić składem florystycznym, strukturą, trwałością, żyznością i wilgotnością gleby, klimatem, ukształtowaniem terenu i jego budową geologiczną.
    Botanika leśna – całokształt wiedzy o roślinach, obejmującej różne działy botaniki i zastosowany do potrzeb leśnictwa. Stanowi jedną z gałęzi botaniki stosowanej.
    Las (biocenoza leśna) - kompleks roślinności swoisty dla danego kontynentu geograficznego, charakteryzujący się dużym udziałem drzew rosnących w zwarciu, wraz ze światem zwierzęcym i różnymi czynnikami przyrody nieożywionej oraz związkami, które między nimi występują.
    DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.

    Reklama