• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eisai Myōan



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Juefan Huihong (覺範慧洪; ur. 1071, zm. 1128) – chiński mistrz chan z frakcji huanglong szkoły linji. Znany także jako Dehong (德洪) i Qingliang Huihong (清凉慧洪).Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).
    Biografia[]

    Urodzony w prowincji Bitchū (dzisiaj Okayama). Jego rodzina była poważana w okolicy, jego ojciec podobno był związany z chramem shintō Kibitsu-jinja i studiował w świątyni sekty Tendai.

    Dzięki wysokiej inteligencji Eisai rozpoczął swoje studia w pobliskiej świątyni An'yō-ji już w wieku 11 lat. Tam studiował u mnicha imieniem Joshin, mocno związanego z tradycją tantryczną. Po dwóch latach, w 1154 powędrował na górę Hiei, gdzie uzyskał status mnicha.

    Po kilkunastu latach, przekonany, że japoński buddyzm wymaga reform, w 1168 po raz pierwszy poszedł do chińskiej siedziby szkoły, góry Tiantai, gdzie zetknął się z ideami buddyzmu chan, później znanego w Japonii jako zen. Spędził wtedy tylko 6 miesięcy w Chinach, jednak w 1187 powrócił, aby zostać uczniem mistrza Xu’ana Huaichanga ze szkoły chan huanglongzong, u którego złożył ślubowania bodhisattwy.

    Huanglong Huinan (黃龍慧南; ur. 1002, zm. 1069) (kor. Hwangnyon Hyenam ( ); jap. Ōryu Enan ( ); wiet. Hoàng Long Huệ Nam) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły huanglong, odgałęzienia szkoły linji.Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.

    Po uzyskaniu inka-shōmei u tego mistrza powrócił do Japonii w 1191 przynosząc teksty zen i sadzonki herbaty. Założył Hōon-ji na wyspie Kiusiu, pierwszą japońską świątynię zen. Tak oddalone od centrów religijnych Japonii miejsce było wybrane specjalnie, aby uniknąć konfliktów ze szkołą Tendai.

    Przy okazji, wierząc w dobroczynną moc herbaty eksperymentował z różnymi metodami jej uprawy i rodzajami sadzonek. Napisał też tekst pt. "Kissa yōjōki" ("Zapiski o piciu herbaty dla zdrowia"), w którym argumentował:

    Fengxue Yanzhao (chiń. 風穴延沼; ur. 896, zm. 973) (kor. P’unghyǒl Yǒnjo ( ); jap. Fuketsu Enshō ( ); wiet. Phong Huyệt Diên Chiểu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji.Xinghua Cunjiang (興化存獎; ur. 830–924; kor. Hŭnghwa Chonjang, jap. Kōke Zonshō, wiet. Hưng Hoá Tồn Tưởng) – chiński mistrz chan szkoły linji.
    W wielkim kraju Chin piją herbatę, przez co nie mają kłopotów z sercem i żyją długo. Nasz kraj jest pełen chorych, słabowitych ludzi po prostu dlatego, że nie pijemy tego napoju. (...) Kiedy całe ciało czuje się słabo, to znak, że serce potrzebuje wsparcia. Pij dużo herbaty, a twoja energia będzie odbudowana.

    Eisai z rozwagą propagował zen, starając się uszanować zarówno zwolenników szkoły Tendai, jak i dwór imperialny i dyplomatycznie manewrując wśród nich. Jego metody nauczania nie podobały się jednak tradycyjnym szkołom buddyzmu, takim jak Tendai, Shingon i buddyzm Czystej Krainy. W 1199 odszedł do Kamakury, gdzie siogun i kasta samurajów entuzjastycznie powitali dobrze pasujące do sztuk walk techniki zen. Hōjō Masako, wdowa po Yoritomo (pierwszym siogunie), pozwoliła mu zbudować Jufuku-ji, pierwszy ośrodek zen w Kamakurze. Podróżował jednak często między Kamakurą i Kioto i mimo oporu tradycjonalistów udało mu się założyć w Kioto w 1205 świątynię Kennin-ji (建仁寺), której został opatem.

    Dōgen Kigen (jap. 道元希玄, Dōgen Kigen ur. 19 stycznia 1200, zm. 22 września 1253) – mistrz zen, który sprowadził nauczanie szkoły buddyzmu zen sōtō do Japonii. Także Eihei Dōgen (jap. 永平道元, Eihei Dōgen). Pośmiertnie obdarzony tytułem Jōyō daishi (jap. 承陽大師, wielki mistrz Jōyō)Sixin Wuxin (1044-1115) (死心悟新; kor.; jap. Shishin Goshin; wiet.;) - chiński mistrz chan, należący do frakcji huanglong szkoły linji.

    Zmarł w 1215 w wieku 75 lat. Jego uczeń Dōgen był jednym z największych mistrzów zen w historii, założycielem szkoły sōtō.

    ]

    Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Sōtō (曹洞宗; jap. sōtō-shū, chin. caodong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą jest rinzai). Jest największym odłamem zen w Japonii, gdzie posiada 14718 świątyń, 15 528 mnichów, 1177 mniszek i 7 milionów zwolenników (1989). Jest także popularna poza granicami tego kraju.
  • 38/11. Linji Yixuan (zm. 867) szkoła linji
  • 39/12. Xinghua Cunjiang (830-925)
  • 40/13. Nanyuan Huiyong (Paiying) (860-930)
  • 41/14. Fengxue Yanzhao (896-973)
  • 42/15. Shoushan Xingnian (926-993)
  • 43/16. Fenyang Shanzhao (947-1024)
  • 44/17. Shishuang Chuyuan (Zhiming Chuyuan) (968-1039)
  • 45/18. Yanggi Fanghui (992-1049) szkoła yangqi
  • 45/18. Huanglong Huinan (1002-1069) szkoła huanglong
  • 46/19. Xuefeng Daoyuan (bd)
  • 46/19. Yungai Shouzhi (1025-1115)
  • 46/19. Letan Kewen (1025-1102) (także Baofeng)
  • 47/20. Juefan Huihong (1071-1128)
  • 47/20. Doushuai Congyue (1044-1091)
  • 46/19. Zhaoxue Changzong (1025-1091) (także jako Donglin)
  • 47/20. Dongpo Jushi (1036-1101) (poeta, znany jako Su Dongpo)
  • 46/19. ?
  • 47/20. Chantang Wenzhu (1066-1115)
  • 46/19. ?
  • 47/20. Changling Shouzhou (1065-1123)
  • 46/19. Huitang Zuxin (1024-1100)
  • 47/20. Huanglong Shixin (zm. 1139)
  • 47/20. Sixin Wuxin (1044-1115)
  • 48/21. Linguan Weiqing (zm. 1117)
  • 49/22. Changling Shouzhuo (ok. 1060-1130)
  • 50/23. Wushi Jiechen (ok. 1080-1150)
  • 51/24. Xinwen Tanbi (Tanfen?) (ok. 1100-1170)
  • 52/25. Xue’an Zongjin (ok. 1115-1185)
  • 53/26. Xu’an Huaichang (ok. 1125-1195)
  • 54/27/1. Eisai Myōan (1141-1225) Japonia. Szkoła rinzai.
  • 55/28/2.. Ryōnen Myōzen (1184-1225) nauczyciel Dōgena Kigena
  • 55/28/2.. Taikō Gyōyū (1162-1241)
  • 55/28/2.. Shakuen Eichō (zm. 1247)
  • 56/28/3.. Zōsō Rōyo (1193-1276)
  • 57/29/4.. Jakuan Jōshō (1229-1316)
  • 58/30/5.. Ryūzan Tokken (1284-1358)
  • Fenyang Shanzhao (汾陽善昭; ur. 947, zm. 1024; (kor. Punyang Sǒnjo ( ); jap. Funyō Zenshō ( ); wietn. Phần Dương Thiện Chiêu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji. Znany także jako Taizi Shanzhao oraz Fenyang Wude.Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Bhikku – nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana. Od tych nazw utworzono żeńskie odpowiedniki: bhikkhuni (pali.), bhiksiuni, bhiksuni, bhikszuni.
    Chanoyu (jap. 茶の湯, cha-no-yu , dosł.: "wrzątek na herbatę") – japońska ceremonia parzenia sproszkowanej, zielonej herbaty (matcha). Inaczej: sztuka ceremonialnego przyrządzania herbaty. Ceremonia ma podniosły, uroczysty charakter.
    Herbata – napar przyrządzany z liści i pąków grupy roślin, nazywanych tą samą nazwą, należących do rodzaju kamelia (Camellia). Rośliny te są do siebie podobne, traktowane jako odrębne gatunki lub odmiany jednego gatunku – herbaty chińskiej (Camellia sinensis). Dawniej zaliczano je do rodzaju Thea, różnią się od innych kamelii zawartością substancji swoistych i kilkoma drobnymi cechami morfologicznymi. W Chinach opisuje się ją znakiem 茶, który jest jednak różnie czytany w zależności od dialektu: tê – dialekt hokkien (czego odmiany są często obecne w językach zachodniej Europy) oraz chá, w dialekcie kantońskim i mandaryńskim (z odmianami tej wymowy popularnymi na wschodzie – Indie, Iran, Turcja, Rosja, Czechy). Polska nazwa herbata to zbitka pochodząca od łac. herba thea (gdzie herba oznacza po prostu „ziele” podobnie jak yerba; wariant hierba; w hiszpańskim yerba mate). Rośliny uprawiane są w wielu krajach strefy zwrotnikowej, także poza Azją, dla pączków i liści, z których po uprzednim przygotowaniu (suszenie, czasami fermentacja) przyrządza się napar.
    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.
    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Nanyuan Huiyong (南院慧顒; ur. 860, zm. 950; kor. Namwǒn Hye(?), jap. Nan’in Egyō, wiet. Nam Viện Huệ Ngung) – chiński mistrz chan szkoły linji. Znany także jako Baoying Huiyong (寶應慧顒).
    Samuraj (jap. 侍, samurai, wojownik; rzeczownik pochodzący od archaicznego czasownika saburau, który z czasem przeszedł zmianę fonetyczną w samurau, znaczącego służyć panu) – pierwotnie świta służąca najwyższym dostojnikom japońskim, także gwardia cesarska (gosho-zamurai).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.099 sek.