Eihei-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
.mw-parser-output .infobox.klasztor-eparchia .naglowek{color:black;background:#C0C0C0}.mw-parser-output .infobox.klasztor-zakon .naglowek{color:black;background:#EEE8AA}.mw-parser-output .infobox.klasztor-default .naglowek{color:black;background:#F5F5DC}

Eihei-ji (jap. 永平寺; Świątynia Wiecznego Pokoju) – jedna z dwóch głównych świątyń buddyzmu sōtō zen. Jej założycielem był Eihei Dōgen. Świątynia znajduje się w górach, około 10 km na wschód od miasta Fukui w Japonii.

Dōgen Kigen (jap. 道元希玄, Dōgen Kigen ur. 19 stycznia 1200, zm. 22 września 1253) – mistrz zen, który sprowadził nauczanie szkoły buddyzmu zen sōtō do Japonii. Także Eihei Dōgen (jap. 永平道元, Eihei Dōgen). Pośmiertnie obdarzony tytułem Jōyō daishi (jap. 承陽大師, wielki mistrz Jōyō)Manjushri (skr. मञ्जुश्री, Mañjuśrī, Manjushri, Mandziuśri (chiń. 文殊師利 Wénshū Shīlì, 文殊 Wénshū; kor. Munsu(sari); jap. Monju) – w buddyzmie Bodhisattwa Mądrości.

Historia[ | edytuj kod]

Założyciel świątyni, Eihei Dōgen, urodził się w 1200 roku. W wieku 24 lat wyjechał do Chin, gdzie praktykował zen w klasztorze Jingde na górze Tiāntóng (天童山 Tiāntóngshān; jap. Tendōzan), którego opatem był mistrz zen Tiantong Rujing (jap. Tendō Nyojō), żyjący w latach 1163–1228. Po powrocie do Japonii w 1228, Eihei Dōgen przez trzy lata mieszkał w świątyni Kennin. Następnie przeniósł się do Kannon Dōri Kōshōhōrinji (Kōshō-ji). Dōgen chciał uczynić z Kōshō-ji klasztor, w którym praktykuje się prawdziwy buddyzm. Tam dołączył do niego m.in. Koun Ejō, jego najbliższy uczeń i jedyny spadkobierca jego Prawa.

Gyokudō Kawai (jap. 川合玉堂, Kawai Gyokudō), właśc. Yoshisaburō Kawai (jap. 川合芳三郎, Kawai Yoshisaburō); ur. 24 listopada 1873, zm. 30 czerwca 1957 – japoński malarz.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

W roku 1243, na skutek prześladowań doznanych od oficjalnych instytucji religijnych, Dōgen przeniósł się do Shii-no-Sho w prowincji Echizen (obecnie prefektura Fukui), aby wybudować świątynię w górach. Ziemię pod świątynię oraz pomoc w jej budowie otrzymał od swojego świeckiego ucznia, samuraja Hatano Yoshishige (jap. 波多野義重). Wybudowany kompleks świątynny i rekolekcyjny został nazwany Daibutsu-ji (jap. 大仏寺). W 1246 Dōgen zmienił nazwę Daibutsu-ji na Eihei-ji. Za jego życia był to niewielki klasztor składający się z kilku budynków. Po śmierci Dōgena nie wiedziano nic o właściwym projektowaniu, a nawet wykorzystaniu struktur klasztornych. Prawdopodobnie to Koun Ejō nakazał Tettsū Gikaiowi przywieźć z Chin najnowszy kodeks reguł klasztornych obowiązujący w Jingde si oraz inne kodeksy obowiązujące w kilku ważnych klasztorach chińskich. Po powrocie w 1262 roku Gikai podjął się rozbudowania Eihei-ji jako formy wdzięczności dla Dōgena, ale również i spełnienie życzeń Rujinga.

Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas). Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.

Rozbudowie klasztoru i działalności wczesnej wspólnoty mnisiej towarzyszyły dwie idee: pragnienie podkreślenia łączności z chińskim chanem oraz przyjęcie Eisaia Myōana jako odpowiedniego wzoru. Takie odnoszenie się do Eisaia świadczy od tym, że wyraźne różnice pomiędzy nim a Dōgenem nie były widoczne dla tych wczesnych mnichów sōtō. Tak więc obok wpływów szkoły Darumy silne były także wpływy Eisaia. Dōgen krytykował praktyki związane zarówno z Daruma-shū, jak i Eisaiem, jednak gdy wspominał o Eisaiu lub Myōzenie, wyrażał się zawsze ze czcią.

Avataṃsaka sūtra lub Buddhāvataṃsaka sūtra; chin. (Da fang guang fo) huayan jing (大方廣佛華嚴經); kor. (Taebang gwangbul) hwaŏm kyŏng (화엄경); jap.(Daihōkōbutsu) kegon kyō ( ); wiet (Đại phương quảng phật hoa nghiêm kinh, Kinh Hoa nghiêm kinh; tyb.Sangs-rgyas phal-po-che shes-bya ba śin-tu-rgyas-pa-chen-pohi mdo ( ) – sanskryckie pismo mahajany, powstałe w Indiach ok. 200 r. Przybliżonym tłumaczeniem może być nazwa Sutra girlandowa.Tettsū Gikai (ur. 18 lutego 1219 w Inazu, zm. 18 października 1309 w Daijō-ji; 徹通義介) – japoński mistrz zen szkoły sōtō, trzeci japoński patriarcha szkoły.

Gikai był odpowiedzialny za wzniesienie nowych budynków oraz wprowadzenie nowych rytuałów. Wybudował więc „górską bramę” (jap. sanmon) oraz dwa korytarze prowadzące od bramy po każdej jej stronie. To nadało Eihei-ji wygląd prawdziwego klasztoru, którego święte tereny były oddzielone od świeckiego świata. Brama była budynkiem piętrowym i na piętrze były przechowywane różne wyobrażenia religijne. W budynku Buddy (jap. butsudan) Gikai umieścił kilka innych wyobrażeń, m.in. trzy główne posągi Buddy Siakjamuniego z dwoma bodhisattwami, wyobrażenia lokalnych duchów opiekuńczych (jap. dojijin) i trzech patriarchów zen. Ponieważ kaplice patriarchów i duchów opiekuńczych znajdują się przy tej samej ścianie, co trójca buddyjska, prawdopodobnie również i ten budynek jest dziełem Gikaia.

Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Sōtō (曹洞宗; jap. sōtō-shū, chin. caodong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą jest rinzai). Jest największym odłamem zen w Japonii, gdzie posiada 14718 świątyń, 15 528 mnichów, 1177 mniszek i 7 milionów zwolenników (1989). Jest także popularna poza granicami tego kraju.

Nowe rytuały skodyfikowane przez Gikaia zawierały cztery ceremonie: sezonowe śpiewanie sutr (jap. shisetsu raigi), dźwiękowe sygnalizowanie podziału nocy na 25 części (jap. shogo kōten), śpiewanie sutry po posiłkach (jap. shukuha fugin) i przyjmowanie nowo przybyłych mnichów (jap. kata gishiki). Wprowadzenie przez Gikaia ceremonii śpiewania sutr oraz kaplicy poświęconej opiekuńczym duchom do klasztoru jest często interpretowanie jako zerwanie z idealistycznym obrazem „czystego zenu” Dōgena, czyli związanego głównie z medytacją, chociaż nie jest to interpretacja właściwa, gdyż sam Dōgen opisywał praktyki poświęcone duchom opiekuńczym w rozdziale „Ango” dzieła Shōbō genzō.

Budda Maitreja (skt. Maitreya मैत्रेय, pali Metteyya; chiń. Mílè (彌勒 jako budda – Mílèfó 彌勒佛, jako bodhisattwa – Mílè Púsa 彌勒菩薩; kor. Mirŭk (미륵); jap. Miroku; wiet. Di-lặc; tyb. རྒྱལ་བ་བྱམས་པ།, Wylie rgyal ba byams pa) – według przekazów buddyjskich będzie to następca Buddy Siakjamuniego, piąty budda naszej epoki (kalpy), który jako bodhisattwa obecnie przebywa w niebiosach Tuszita w Wewnętrznej Świątyni Pałacu Siedmiu Klejnotów.Siogunat, szogunat (jap. 幕府, bakufu, dosł.: „rządy spod namiotu”) – nazwa okresu historycznego oraz systemu zarządzania krajem przez dziedzicznych dowódców wojskowych (siogunów) w dawnej Japonii.

Poza wewnętrznym konfliktem klasztornym „sandai sōron” (zobacz „Pierwsi opaci klasztoru” poniżej) doszło również do brzemiennego konfliktu z klasztorem Sōji, którego skutki są widoczne nawet dzisiaj. Opaci Sōji-ji wykorzystali reguły stworzone przez Keizana Jokina i wypromowali swój klasztor na największy klasztor szkoły sōtō, tworząc sieć powiązań ponad 17000 klasztorów i świątyń. Uważali więc, że to Sōji-ji powinien być głównym klasztorem (jap. honji) szkoły sōtō, a nie Eihei-ji. W czasie tego konfliktu obie strony wyprodukowały sporą ilość sprzecznych ze sobą i fałszywych dokumentów, które miały wspierać odpowiednie strony konfliktu przed władzami siogunatu. (Warto zobaczyć: Sōji-ji).

Sōji-ji (Klasztor Wzajemnego Wspierania się; jap. 總持寺) – klasztor szkoły zen tradycji sōtō istniejący pod tą nazwą od 1321 na Półwyspie Noto, a obecnie znajdujący się w rejonie miasta Jokohama. Jeden z dwu głównych klasztorów szkoły sōtō (daihonzan 大本山), będący główną świątynią największej sieci klasztorów i świątyń przewyższającej sieć Eihei-ji kilkukrotnie.Eisai Myōan (jap. 明菴栄西, Myōan Eisai, ur. 27 maja 1141, zn. 1 sierpnia 1215) – mnich buddyjski, który przyniósł buddyzm rinzai zen oraz zieloną herbatę z Chin do Japonii. Znany też jako Eisai Zenji (栄西禅師), czyli "Mistrz zen Eisai". Jego imię pośmiertne Senkō Kokushi oznacza "Nauczyciel Narodu".

Świątynia ta pozostaje jedną z dwóch głównych świątyń sōtō zen, czyli daihonzan. Drugą świątynią jest Sōji-ji (jap. 總持寺) w dzielnicy Jokohamy, Tsurumi.

Cała świątynia była kilkakrotnie niszczona przez pożary, po których była odbudowywana. Obecnie jej najstarsza część pochodzi z 1749 roku.

Guanyin – główna postać chińskiego panteonu buddyjskiego, odpowiednik indyjskiego bodhisattwy Awalokiteśwary, przedstawiany w postaci kobiecej. W Chinach Guanyin jest także tradycyjnie czczona w ludowej religii jako bogini miłosierdzia, litości i płodności.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.


Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

Samuraj (jap. 侍, samurai, wojownik; rzeczownik pochodzący od archaicznego czasownika saburau, który z czasem przeszedł zmianę fonetyczną w samurau, znaczącego służyć panu) – pierwotnie świta służąca najwyższym dostojnikom japońskim, także gwardia cesarska (gosho-zamurai).
Kennin-ji (jap. 建仁寺, Kennin-ji) – pierwsza świątynia (czyt. jap.: tera; czyt. sinojap.: ji) zen w Japonii, zbudowana w Kioto. Główny obiekt sakralny szkoły rinzai.
Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
Hōkyō-ji (jap. 寳慶寺) – klasztor szkoły zen tradycji sōtō założony przez Jakuena w rejonie Echizen w prefekturze Fukui. Jeden z najstarszych klasztorów zen w Japonii.
Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
Fukui (jap. 福井市, Fukui-shi) – miasto w Japonii, ośrodek administracyjny prefektury Fukui, w środkowej części wyspy Honsiu, na wybrzeżu Morza Japońskiego, w strefie przemysłowej Hokuriku.

Reklama