• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Edykt Rotariego

    Przeczytaj także...
    Liutprand – król Longobardów w latach 712–744. Jest głównie pamiętany ze swej donacji Sutri w 728 oraz swych długich rządów, które doprowadziły do konfliktów, najczęściej wygranych, z większą częścią Włoch. Skorzystał z osłabienia Bizancjum, by rozszerzyć swe władztwo w rejonie Emilia-Romania.Edykt (łac. edictum) – opublikowane zarządzenie lub obwieszczenie, wydawane przez rzymskich urzędników w ramach przysługującego im imperium, ważne przez cały rok urzędowy lub krótszy, z góry określony czas. W węższym znaczeniu sam przepis prawny zawarty w takim akcie.
    Preambuła (łac. praeambulum, od praeambulare, iść wcześniej) – wstęp do aktu prawnego, zwykle o istotnym znaczeniu politycznym (umowy międzynarodowe, konstytucje, rzadziej ustawy i akty niższego rzędu), opisujący okoliczności wydania aktu oraz określający cele, jakim powinien on służyć.

    Edykt Rotariego (Edykt Rotara, Edykt Rotaryka) – edykt wydany 22 listopada 643, przez króla longobardzkiego Rotariego. Został on wcześniej przyjęty przez zgromadzenie wojowników (szlachty) longobardzkiej. Składał się z preambuły i 388 rozdziałów dzielących się tematycznie następująco:

    Aistulf lub Astolf (ur. ? – zm. 756) – książę Friuli (744-749), król Longobardów (749-756) i książę Spoleto (751-756). Jego ojcem był książę Pemmo.Prawo rzymskie – termin oznaczający najczęściej prawo starożytnego Rzymu, które rozwijało się od czasów prawa zwyczajowego, aż do kodyfikacji Justyniana I Wielkiego (VI wiek n.e.). Prawo rzymskie miało istotny wpływ na rozwój prawodawstwa europejskiego (tzw. recepcja prawa rzymskiego) w postaci prawa powszechnego (ius commune) w średniowieczu, pandektystykę która osiągnęła swoje apogeum w XIX wieku, a także na współczesną naukę, rozwijaną jako przedmiot uniwersytecki.
  • rozdziały 1-14 - przestępstwa polityczne;
  • rozdziały 15-145 - przestępstwa cywilne wobec osób;
  • rozdziały 146-152 - przestępstwa cywilne wobec rzeczy;
  • rozdziały 153-167 - regulacje prawne w zakresie dziedziczenia;
  • rozdziały 168-177 - donacje i testamenty;
  • rozdziały 178-222 - prawo rodzinne;
  • rozdziały 223-226 - fałszerstwa;
  • rozdziały 227-358 - regulacje dotyczące własności, obligacji i umów;
  • rozdziały 359-366 - procedury procesowe;
  • rozdziały 377-388 - rozporządzenia specjalne.
  • W edykcie przeplatają się longobardzkie prawa zwyczajowe z przepisami wprowadzonymi przez królów longobardzkich i wpływów prawodawstwa rzymskiego.

    Longobardowie, Langobardowie (łac. Langobardi, starsza nazwa Wannilowie) − lud zachodniogermański. Ich nazwa pochodzi od łac. longa barba czyli długa broda, gdyż w przeciwieństwie do romańskiej ludności Italii nosili długie brody. Inna wersja pochodzenia nazwy Długobrodzi, przytoczona przez Pawła Diakona, mówi, że przed walką z Wandalami Wannilowie-Longobardowie użyli podstępu, który miał upozorować ich liczebną przewagę. Ich ówcześni wodzowie – Ibor i Agio – nakazali kobietom przebrać się za wojowników, rozpuścić włosy i spiąć je w taki sposób, by przypominały brody.

    Kolejni władcy longobardzcy rozszerzali edykt, i tak:

  • Grimoald - dodaje 9 rozdziałów (668);
  • Liutprand - 153 rozporządzenia w okresie 713-735;
  • Ratchis - 14 rozporządzeń w latach 745-746;
  • Aistulf - 9 rozporządzeń w 750 i 13 w 755.
  • Edykt znany jest tez pod nazwą edyktu longobardzkiego (Edictum langobardorum).

    Bibliografia[]

  • Praca zbiorowa Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 72, ISBN 978-84-9819-814-0.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.