• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Edo - miasto



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Mutsuhito (jap. 睦仁; ur. 3 listopada 1852 w Kioto, zm. 30 lipca 1912 w Tokio) – zgodnie z tradycją 122. cesarz Japonii, pośmiertnie zwany Meiji (jap. 明治天皇, Meiji-tennō), tak jak okres jego panowania (epoka Meiji 1868-1912).Ikku Jippensha (jap. 十返舎一九 Jippensha Ikku), właśc. Sadakazu Shigeta (jap. 重田貞一 Shigeta Sadakazu, ur. 1765, zm. 1831) – japoński pisarz.
    Edo. Widok ulicy Suruga; bliskość Fuji-san to licentia poetica autora ukiyo-e, Hiroshige

    Edo (jap. 江戸 ; także „Yedo”) – dawna nazwa obecnej stolicy Japonii Tokio, położonej w regionie Kantō na wyspie Honsiu. Ze względu na usytuowanie u ujścia rzeki Sumidy do zatoki zwanej obecnie Zatoką Tokijską, nazwa Edo jest tłumaczona jako „brama” (戸 to) na „zatokę” (江 e).

    Honsiu (jap. 本州, Honshū) – największa, a tym samym główna wyspa Japonii. Na północy cieśnina Tsugaru oddziela ją od Hokkaido, na południu Morze Wewnętrzne od Sikoku, a na południowym zachodzie po drugiej stronie cieśniny Shimonoseki leży wyspa Kiusiu. Honsiu jest siódmą co do wielkości wyspą na świecie.Ukiyo-e (jap. 浮世絵, Ukiyo-e "obrazy przepływającego świata") – rodzaj malarstwa i drzeworytu japońskiego funkcjonujący w swej typowej formie od połowy XVII wieku do początku ery Meiji (1868). Ukiyo-e były plastycznym środkiem wyrazu społeczności "przepływającego świata" (ukiyo), powstającym w obrębie dzielnic rozrywki największych miast japońskich epoki Edo (1600-1867). Drzeworyt, obok popularnej literatury kibiyoshi i teatru kabuki, stanowiły jeden z trzech zasadniczych filarów kultury ukiyo.

    Edo było siedzibą siogunów Tokugawa i faktyczną stolicą kraju w okresie 16031868. W 1868, gdy siogunat zakończył swoje polityczne istnienie, cesarz Meiji, mający odtąd sprawować faktyczną władzę, przeniósł się z Kioto do Edo i nakazał zmianę nazwy miasta na Tokio (Tōkyō), czyli „Wschodnią Stolicę”.

    Historia miasta[ | edytuj kod]

    Kantō na niemieckiej mapie hydrograficznej z 1879
    Plan Tokio z 1888 roku
    Edo. „Nihonbashi o świcie” – ukiyo-e Hiroshige
    Edo. Jak wiele innych kanałów, Nihonbashi-gawa miała nabrzeże ułatwiające rozładunek łodzi. Ukiyo-e Hokusai Katsushika
    Edo. Typowe machi dwustronne, tzn. z ulicą pośrodku (model w Edo-Tōkyō Hakubutsukan)
    Edo. Typowa nagaya; jedna rodzina zajmowała tylko połowę takiego domu (model w Edo-Tōkyō Hakubutsukan)
    Edo. Most Ryōgoku i zabudowa nabrzeża dzielnicy Nihonbashi (model w Edo-Tōkyō Hakubutsukan)
    Edo. Asakusa ze świątynią Sensō-ji; Toyota Kokai, ukiyo-e z 1820

    Pierwszą znaną formą osadniczą była wieś rybacka Hirakawa, położona nad rzeką o tej samej nazwie (obecnie Kanda-gawa), nieopodal jej ujścia do Sumidy. W XII w. Shigenaga Edo – lokalny władca, który przyczynił się do powstania siogunatu Kamakura, wzniósł na skraju wzgórz fort wychodzący na zatokę. W 1457 Dōkan Ōta, jeden z wasali Sadamasy Uesugi, kontrolującego z ramienia sioguna Ashikagi prowincję Kantō, wzniósł na miejscu fortu pierwszy zamek Edo. W tym czasie Hirakawa stała się dużą osadą służebną (jōka-machi). Po zabójstwie Dōkana w 1486, zamek popadł w ruinę.

    Zamek Himeji (jap. 姫路城, Himeji-jō) – japoński zamek, znajdujący się w mieście Himeji, prefektura Hyōgo. Jedna z najstarszych istniejących do dziś budowli Japonii. Został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Razem z zamkami: Matsumoto i Kumamoto tworzy grupę japońskich "trzech sławnych zamków" i jest jednym z najczęściej odwiedzanych zamków w Japonii. Znany jest też jako Hakuro-jō lub Shirasagi-jō (Zamek Białej Czapli) ze względu na białe zewnętrzne wykończenie.Zatoka Tokijska (jap. 東京湾, Tōkyō-wan) – zatoka w Japonii, na południowo-wschodnim wybrzeżu wyspy Honsiu, w południowej części regionu Kantō w Japonii, otoczona przez dwa półwyspy: Bōsō (prefektura Chiba) od wschodu i Miura (prefektura Kanagawa) od zachodu.

    Siedziba rządu Japonii[ | edytuj kod]

    Po zwycięskiej bitwie pod Odawarą (1590), drugi z trzech zjednoczycieli Japonii – Hideyoshi Toyotomi – oddał przyległe ziemie Kantō w lenno jednemu ze swoich sojuszników, Ieyasu Tokugawie. Mimo że w prowincji istniały inne historycznie ukształtowane miasta (Odawara i Kamakura), Ieyasu doceniając walory położenia niepozornego Edo, uczynił z niego centrum swoich dóbr, a wkrótce – jako założyciel dynastii siogunów, panującej od 1603 r. – faktyczną stolicę kraju, do której przeniósł z Kioto urzędy siogunatu (bakufu). Wraz ze swym synem i następcą, Hidetadą Tokugawa (zm. 1632), patronował ukształtowaniu miasta. Kioto do XIX w. stanowiło tylko rezydencję cesarzy, pozbawionych jednak realnej władzy.

    Zemsta rōninów z Akō (jap. 赤穂浪士, Akō rōshi, rōninowie z Akō) – wendeta, której w 1702 roku dokonało czterdziestu siedmiu bezpańskich samurajów (rōninów) na wysoko postawionym japońskim urzędniku – Yoshinace Kirze (według niektórych źródeł, czytanie imienia powinno być Yoshihisa), sprawcy śmierci młodego pana na Akō – Naganoriego Asano. Za swój czyn rōninowie zostali skazani na seppuku w 1703 roku. W Japonii sprawa ta znana jest jako Incydent w Akō ery Genroku (jap. 元禄赤穂事件, Genroku-Akō-jiken). Wydarzenie zostało spopularyzowane m.in. dzięki przedstawieniom teatru kabuki.Kamakura (jap. 鎌倉時代 Kamakura-jidai) – okres w historii Japonii, trwający od 1185 (lub 1192) do 1333 roku.

    Drugi zamek Edo (Edo-jō), ukończony w 1637 r., zajmował rozległy obszar, otoczony licznymi fosami. Pierwotnie miał wielką wieżę (analogicznie do innych zamków budowanych w tym okresie, jak Himeji-jō), której jednak nie odbudowano po „pożarze Meireki”; zniszczył on miasto w 1657 r.

    Wokół zamku powstał pierścień dzielnic domów (samurajów), w tym panów feudalnych (daimyō), którzy byli zobowiązani rezydować naprzemiennie (w cyklu rocznym) w swoim lennie oraz w Edo, zaś w czasie nieobecności utrzymywać w stolicy członków swojej rodziny. Domy feudałów i samurajów tworzyły tzw. pierścień „Yamanote”. Pierścień ten był również, na większej części obwodu, okolony fosą i wyposażony w bramy.

    Park Ueno (jap. 上野公園 Ueno Kōen) – rozległy, japoński park publiczny położony w okręgu Taitō w Tokio. Zajmuje teren dawnego Kan’ei-ji, świątyni blisko związanej z siogunami Tokugawa, którzy zbudowali ją, by chronić zamek Edo od północnego wschodu. Świątynia została zniszczona podczas wojny Boshin. Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.

    Między zamkiem i kompleksem rezydencji samurajskich a rzeką Sumida rozciągał się stosunkowo wąski pas dzielnic ludności miejskiej chōnin – tzw. shita-machi („dolne miasto”), najpierw tylko na północnym wschodzie, później, w miarę osuszania terenu, wydłużany coraz bardziej na południe. Jego osią była dzisiejsza ulica Chūō-dōri.

    Hideyoshi Toyotomi (jap. 豊臣秀吉, Toyotomi Hideyoshi, ur. 2 lutego 1536 lub 17 marca 1537, zm. 18 września 1598) — japoński przywódca polityczny i militarny z okresu Azuchi-Momoyama. Jedna z najważniejszych postaci w historii tego kraju. Kontynuował proces jednoczenia państwa, rozpoczęty przez Nobunagę Odę.Kuniyoshi Utagawa (jap. 歌川国芳, Utagawa Kuniyoshi, ur. 1 stycznia 1798 w Edo, zm. 14 kwietnia 1861 tamże) – japoński malarz, uważany za ostatniego wielkiego twórcę ukiyo-e.

    Przynajmniej od początku XVII w. w Edo prowadzono osuszanie terenu pod zabudowę. U progu ery Edo tereny dzisiejszej Ginzy stanowiły podmokłą wyspę-półwysep (Edomae-jima), flankowany przez odnogi Zatoki, sięgające zamku i późniejszego Nihonbashi. W wyniku osuszania jeszcze przed końcem stulecia odzyskano od rzeki znaczny, pocięty kanałami, obszar, który umożliwił rozwój kwartałów mieszczan na południe (dzielnice Kyōbashi i późniejsza Ginza). Kanały nadawały centrum Edo specyficzny charakter i, obudowane w wielu miejscach nabrzeżami, służyły także do transportu. Na wyspie, gdzie dzisiaj znajduje się rejon Hatchōbori, założono wielki buddyjski zespół świątynny, istniejący do „pożaru Meireki”, później także objęty zabudową samurajską. Z czasem samurajów zastąpili mieszczanie – proces ekspansji elementu mieszczańskiego kosztem wojskowych widoczny był także w innych fragmentach miasta (np. w Kandzie). Część osuszonego obszaru zaczęła nosić nazwę Tsukiji. Tam właśnie stanął nowy kompleks świątyni Hongan-ji oraz kolejne rezydencje daimyō i rodziny sioguna. W drugim rzędzie osuszano podmokłe tereny na wschód od Sumidy, na które rozprzestrzeniała się stopniowo zabudowa rozwijającego się przedmieścia na lewym brzegu rzeki.

    Hōitsu Sakai (jap. 酒井抱一, Sakai Hōitsu, ur. 1 sierpnia 1761, zm. 4 stycznia 1828) – japoński malarz epoki Edo.Siogunat, szogunat (jap. 幕府, bakufu, dosł.: „rządy spod namiotu”) – nazwa okresu historycznego oraz systemu zarządzania krajem przez dziedzicznych dowódców wojskowych (siogunów) w dawnej Japonii.

    Centrum „mieszczańskiego” Edo ukształtowało się wokół mostu Edobashi, zwanego później Nihonbashi, zbudowanego dla ulicy Chūō-dōri na przekroczeniu przekopanego ok. 1600 r. kanału Dōsanbori (obecnie Nihonbashi-gawa). Tutaj było skupisko handlu i rzemiosła. Prowadziły też działalność przedsiębiorstwa zajmujące się połowem i handlem rybnym (był tu główny targ rybny), spedytorzy – m.in. właściciele statków obsługujących trasy do licznych portów Japonii, przede wszystkim Osaki. Na nabrzeżu Sumidy, określanej pierwotnie jako „Wielka Rzeka”, znajdowały się składy ryżu należące do siogunatu oraz inne budowle rządowe; były tam też popularne restauracje.

    Miejscowość – w Polsce w ujęciu ustawowym jednostka osadnicza lub inny obszar zabudowany odróżniający się od innych miejscowości odrębną nazwą, a przy jednakowej nazwie, odmiennym określeniem ich rodzaju. Natomiast w celach statystycznych, przy ustalaniu wykazu nazw miejscowości oraz nazw ich cześci integralnych przyjęto, że terminem tym określa się każde skupisko ludności, niezależnie od liczby zabudowań i gęstości zabudowy i liczby ludności; przy czym miejscowość musi się odróżniać od innych skupisk (szczególnie sąsiednich) odrębną nazwą urzędową, a przy nazwie identycznej, odmiennym określeniem skupiska (np. wieś, kolonia, osada itp.).Hiroshige Andō (jap. 安藤広重, Andō Hiroshige, ur. 1797 w Edo, zm. 12 października 1858), zwany także Hiroshige Utagawa (jap. 歌川広重, Utagawa Hiroshige) – jeden z najbardziej znanych japońskich malarzy, grafików i twórców ukiyo-e.

    W 1659 r. na wysokości dzielnicy Kanda zbudowano pierwszy – drewniany – most na Sumidzie, którą wówczas przebiegała granica pomiędzy prowincjami Musashi (w której było położone Edo) oraz Shimōsa. Z tego powodu nazwano go Ryōgoku-bashi (Most dwóch prowincji, Most dwóch krain). Od mostu wzięło następnie nazwę lewobrzeżne przedmieście Edo. Pod koniec okresu Edo istniały jeszcze cztery inne, drewniane, mosty na tej rzece.

    Daimyō (jap. 大名, daimyō) – panowie feudalni w średniowiecznej Japonii, po rozpoczęciu tzw. ery feudalnej (784 r.) potężni i wpływowi władcy ziemscy. Daimyō zarządzali całymi wioskami i miastami, a do dyspozycji mieli własne oddziały samurajów. Za rządów siogunów z rodu Tokugawów nastąpił podział daimyō na fudai-daimyō – bezpośrednich wasali sioguna, którzy byli spokrewnieni i związani z rodem Tokugawa jeszcze przed objęciem przez nich władzy – oraz tozama-daimyō, nie spokrewnionych z Tokugawami, ale uważających się za co najmniej im równych.Epoka Edo (jap. 江戸時代, Edo-jidai, 1603-1868) – okres w historii Japonii, w którym rzeczywistą władzę sprawowali sioguni z rodu Tokugawa.

    Na północ od mostu Nihonbashi rozpościerały się dalsze dzielnice. Wspomniana Kanda (nieco na zachód) była ośrodkiem handlu owocami i warzywami. Położona dalej na północ Asakusa, rozwinęła się w XVIII i początkach XIX w. wokół wcześniejszego kompleksu świątyni Sensō-ji, o genezie sięgającej VII w. Także w tym rejonie ulokowała się pierwotnie świątynia Hongan-ji, którą długo po „pożarze Meireki” odtworzono w Tsukiji. Inny duży kompleks sakralny ukształtował się wokół Kan’ei-ji (1625. Obecnie sąsiaduje on z kompleksem parku Ueno). Deifikowanemu Ieyasu Tokugawie oddawano cześć (jako bóstwu Tōshō Dai Gongen) w świątyni Tōshō-gū z 1627 r. (znalazła się ona później w parku Ueno i zachowała do dzisiaj).

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Nara (jap. 奈良市, Nara-shi) - stolica prefektury Nara w regionie Kansai na wyspie Honsiu, niedaleko Kioto. Znajdują się tutaj zabytki wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Miasto to, pod nazwą Heijō-kyō (jap. 平城京, Heijō-kyō), było pierwszą stolicą Japonii i siedzibą dworu cesarskiego w latach 710-740 oraz 745-784. Po przeniesieniu stolicy do Heian-kyō miasto stało się ważnym ośrodkiem klasztornym. Utraciło natomiast znaczenie polityczne.

    Na północ od obu świątyń, na rubieżach miasta, zamieszkiwali burakumin, ludzie, których zajęcia kojarzono ze śmiercią (garbarze, kaci, grabarze).

    W 1617 r. siogun Hidetada Tokugawa, próbując walczyć z prostytucją, ograniczył ją do dzielnicy Yoshiwara (okolice mostu Ryōgoku). Po wielkim „pożarze Meireki” rewir rozpusty przeniesiono na północ od dzielnic burakumin, na obszar dzisiejszego rejonu Senzoku – pierwotnie był on osobną enklawą na otwartym terenie. Nowa Yoshiwara dotrwała tam do lat międzywojennych. Odegrała ona znaczącą rolę w rozwoju kultury Edo; była miejscem rozwoju nie tylko kultury gejsz, ale także tradycyjnego teatru, literatury i plastyki.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Prowincja Musashi (jap. 武蔵国, Musashi no kuni) - historyczna prowincja Japonii, obejmująca współczesny okręg Tokio, większą część prefektury Saitama oraz fragment prefektury Kanagawa, z głównymi miastami Kawasaki oraz Jokohama.

    W południowych dzielnicach miasta wielkością obszaru wyróżniała się posiadłość siogunów Tokugawa – Hama Rikyū, położona na osuszonym fragmencie nabrzeża Zatoki na wschód od Shinbashi (wym. Shimbashi) (nie istnieje, obecnie park publiczny, otwarty 1946). Południowym odpowiednikiem Sensō-ji był kompleks Zōjō-ji, świątyni rodu Tokugawa, ulokowany w dzielnicy Shiba, na południe od wzgórza Atagoyama, w końcu XVI w. Jeszcze bardziej na południe, początkowo poza zabudową miasta, ulokowała się w I poł. XVII w. świątynia Sengaku-ji, wokół której powstało osobne osiedle.

    Samuraj (jap. 侍, samurai, wojownik; rzeczownik pochodzący od archaicznego czasownika saburau, który z czasem przeszedł zmianę fonetyczną w samurau, znaczącego służyć panu) – pierwotnie świta służąca najwyższym dostojnikom japońskim, także gwardia cesarska (gosho-zamurai).Hokusai Katsushika (jap. 葛飾北斎, Katsushika Hokusai, znany głównie pod imieniem Hokusai, ur. 23 września 1760 w Edo (obecnie Tokio), zm. 10 maja 1849) – jeden z najwybitniejszych i najpłodniejszych japońskich malarzy i twórców barwnych drzeworytów w stylu ukiyo-e.

    Zabudowa Edo była drewniana. Miasto zamieszkane przez chōnin podzielone było na małe sąsiedztwa (machi). Machi były odgrodzone strzeżonymi bramami, miały też własną strażnicę pożarną i własny system kanalizacji. Ulice obudowane były domami (tzw. machiya), mieszczącymi sklepy i mieszkania. Tyły podzielone były zaułkami na mniejsze kwartały, wypełnione małymi domami szeregowymi (tzw. nagaya) zbudowanymi na działkach ok. 3 m x 4 m; studnie i ubikacje były wspólne. Na tyłach ulic mieściły się też składy kupców. Sąsiedztwami zarządzali właściciele domów (yanushi), reprezentowani we władzach miasta oraz w urzędzie sioguna (bakufu). Mimo że układ miasta w zasadzie opierał się na prostokątnej siatce ulic, i że zasady planowania miast chińsko-japońskich przyświecały Ieyasu przy planowaniu układu Edo, nigdy nie odznaczał się regularnością znaną z Nary lub Kioto.

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Nie wszystkie obszary Edo były gęsto zabudowane. Szczególnie tereny zajęte przez domy daimyō obfitowały w ogrody: Ōtemachi, Marunouchi, Kasumigaseki – wszystkie w obrębie wewnętrznego pierścienia oraz Shinbashi, Shiba, Aoyama, Akasaka – na południe i południowy zachód od Zamku.

    Szacuje się, że jeszcze przed 1721 r. Edo osiągnęło milion mieszkańców. Japońska stolica należała odtąd nieprzerwanie do największych miast świata, choć szacunki wielkości jej populacji są dość rozbieżne.

    Hidetada Tokugawa (jap. 徳川秀忠, Tokugawa Hidetada, ur. 2 maja 1579, zm. 14 marca 1632) – drugi siogun z rodu Tokugawa. Rządził od 1605 do 1623. Był trzecim synem Ieyasu Tokugawa, założyciela dynastii siogunów Tokugawa.Ród Tokugawa (jap. 徳川氏, Tokugawa-shi lub Tokugawa-uji) – ród siogunów sprawujący realną władzę w Japonii między 1603 a 1868 rokiem.

    W 1853 r. rozpoczęto budowę linii fortyfikacji („daiba”) w postaci łańcucha wysp usypanych w Zatoce Tokijskiej, wyposażonych w forty artyleryjskie. Było to odpowiedzią siogunatu na wizytę komandora Perry'ego, mającą zmusić Japonię do otwarcia się na zagranicę.

    Katastrofy[ | edytuj kod]

    Wielkie pożary niszczące miasto: wspomniany Meireki-ōhi (1657), w którym zginęło ok. 100 tys. osób, Gyōjinsaka-ōhi (1772 r.) oraz Kurumachō-ōhi (1806), stanowiły okazję do wprowadzania zmian w układzie miasta, np. poszerzania ulic.

    Zamek Edo (jap. 江戸城 Edo-jō) – pozostałości XV-wiecznego zamku w tokijskiej dzielnicy Chiyoda, przebudowanego w XVII w. i częściowo odbudowanego po zniszczeniach w wielkim pożarze Meireki w 1657 roku. Kabuki (jap. 歌舞伎, Kabuki) – jeden z rodzajów tradycyjnego teatru japońskiego, wywodzący się z XVII wieku. Teatr kabuki jest znany z bogatej oprawy przedstawień, silnej ekspresji i wyszukanej charakteryzacji aktorów.

    W 1855 roku miasto doznało ogromnych zniszczeń w wyniku „wielkiego trzęsienia ziemi Edo”.

    Kultura[ | edytuj kod]

    Rosnąca rola elementu mieszczańskiego w Edo, oprócz wspomnianej ekspansji ich dzielnic na nowe tereny, wyraziła się również ukształtowaniem specyficznej kultury mieszczańskiej – pierwszej tej skali w Japonii. Wzbogaceni mieszczanie, z jednej strony skrępowani byli systemem nakazów społecznych, stworzonym przez Tokugawów, ale z drugiej coraz bardziej oddawali się przyjemnościom komfortowego życia. Miasto, pełne kontrastów, obfitowało więc w warsztaty wyrafinowanej twórczości artystycznej, teatry wystawiające lekkie w odbiorze sztuki (kabuki, bunraku; popularni dramaturdzy tego okresu to m.in.: Monzaemon Chikamatsu 16531725, Ikku Jippensha 17651831), herbaciarnie, księgarnie. Malarze, tacy jak Kōrin Ogata (16581716), czy Hōitsu Sakai (17611828) w swych wybitnych kompozycjach umieszczanych na dekoracyjnych parawanach lub na eleganckich kimonach rozwijali dorobek XVI-wiecznych artystów Kioto, osiągając czasem próg abstrakcji. Wyrazem nowej, mieszczańskiej kultury w plastyce były natomiast drzeworyty ukiyo-e; stały się one niejako symbolem Edo. Dzięki licznym grafikom w tej technice, powstającym zwłaszcza od połowy XVIII w., można dzisiaj wyobrazić sobie, jak wyglądała zabudowa i życie w mieście (ważniejsi artyści: Hiroshige Andō 17971858; Hokusai Katsushika 17601849; Kuniyoshi Utagawa 17981861).

    Siogun (jap. 将軍 shōgun) – wódz naczelny, generał, zwierzchnik sił zbrojnych, generalissimus. Słowo shōgun jest skróconą wersją pierwotnego tytułu oficjalnego sei’i-taishōgun (jap. 征夷大将軍 sei’i-taishōgun, dosł. „głównodowodzący wojsk ekspedycyjnych przeciwko barbarzyńcom” lub „generalissimus do podboju (ujarzmienia) barbarzyńców”). Początkowo był to stopień wojskowy dowodzących cesarską armią japońską, później dziedziczny tytuł wojskowych władców Japonii, sprawujących faktyczną władzę w kraju rządzonym tylko nominalnie przez cesarza. Kioto (jap. 京都市, Kyōto-shi, dosł. miasto stołeczne) – miasto w zachodniej części japońskiej wyspy Honsiu, stolica prefektury Kioto, dawna stolica Japonii i siedziba cesarza. Kioto jest częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin (jap. 京阪神, Keihanshin) zamieszkiwanego przez ok. 18 mln osób.
    Panorama Edo ze wzgórza Atagoyama (dzielnice południowe). Na pierwszym planie rezydencje daimyō. Zdjęcie z ok. 1865, fot. F. Beato.
    Panorama Edo ze wzgórza Atagoyama (dzielnice południowe). Na pierwszym planie rezydencje daimyō. Zdjęcie z ok. 1865, fot. F. Beato.

    Restauracja Meiji i przeniesienie siedziby cesarskiej do Edo w 1868 roku rozpoczynają nowoczesne dzieje miasta.

     Osobny artykuł: Tokio.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Ieyasu Tokugawa (jap. 徳川家康, Tokugawa Ieyasu, ur. 31 stycznia 1543, zm. 22 maja 1616) – założyciel dynastii siogunów Tokugawa, sprawował realną władzę w Japonii od 1598 r. do abdykacji w 1605 r.
    Bunraku (jap. 文楽, Bunraku), zw. również Ningyō-jōruri (人形浄瑠璃), to jeden z gatunków tradycyjnego teatru japońskiego.
    Monzaemon Chikamatsu (jap. 近松門左衛門, Chikamatsu Monzaemon, prawdziwe imię i nazwisko: Nobumori Sugimori 杉森信盛 Sugimori Nobumori ur. 1653, zm. 6 stycznia 1725) - japoński pisarz sztuk w jōruri (typ japońskiego teatru marionetek, później znanego jako bunraku), a także aktor w teatrze kabuki. Zwany japońskim Szekspirem. Pochodził z rodziny samurajów. Źródła podają różne miejsca jego urodzenia: prowincję Echizen, Hagi lub Nagato. Napisał także książkę lekarską.
    Matthew Calbraith Perry (ur. 10 kwietnia 1794 w Newport, zm. 4 marca 1858 w Nowym Jorku) – komodor Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, demonstracją siły militarnej wymusił nawiązanie kontaktów zagranicznych przez Japonię i doprowadził do podpisania 31 marca 1854 Traktatu z Kanagawy i zakończenia 220 letniej izolacji Japonii zwanej Sakoku.
    Region Kantō (jap. 関東地方, Kantō-chihō) jest krainą geograficzną we wschodniej Japonii na wyspie Honsiu. Region ten obejmuje następujące prefektury: Gunma, Tochigi, Ibaraki, Saitama, Tokio, Chiba i Kanagawa.
    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Burakumin (jap. 部落民 buraku-min (buraku → pol. przysiółek, wioska, osada, wspólnota; min → tu: ludność, gmin)) – rdzennie japońska grupa społeczna (podkasta), która wyłoniła się w XVI wieku z kast ludzi zdegradowanych – eta (ludzi, których praca zazwyczaj polegała na obchodzeniu się z ludzkimi ciałami lub zwłokami zwierząt) i hinin(np. byłych więźniów, włóczęgów, żebraków, wyrzutków), czy osób uprawiających zawody – według shintō i buddyzmu – „nieczyste”: ubój, garbarstwo, wytwarzanie skór.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.074 sek.