• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eberhard Rosemberger

    Przeczytaj także...
    Renesans w architekturze stanowił odzwierciedlenie poglądów filozoficznych odrodzenia, poszukujących wzorców w świecie antycznym. Renesans otworzył erę nowożytną w sztuce i trwał od schyłku średniowiecza do początków baroku. Ponieważ różnice czasowe rozkwitu renesansu w różnych krajach są ogromne (np. między Włochami i Europą Północną), nie jest możliwe ustalenie jednolitych dat, w których panował.Zamek Królewski na Wawelu – rezydencja królewska o charakterze zabytkowym, mieszcząca się na Wzgórzu Wawelskim w Krakowie, o powierzchni 7040 m² z 71 salami wystawowymi. Oddział Zamku Królewskiego na Wawelu – Państwowych Zbiorów Sztuki.
    Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.

    Eberhard (Erhard) Rosemberger, Eberhard z Koblencji (zm. 1527) – niemiecki murarz (murator) okresu renesansu.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Pochodził z Koblencji. Od 1493 przebywał w Krakowie. W 1493 procesował się z Markiem Krzywonosem, od którego domagał się zwrotu dłużnego wiardunku. Artysta uchodził za osobę niezwykle kłótliwą i awanturniczą. W 1498 lub 1499 murarz Klemens oskarżył Rosembergera o zniesławienie, lecz sprawa zakończyła się zwolnieniem artysty od zarzutu przez sąd ławniczy. Z kolei w 1499 murarz Stanisław procesował się z nim o pobicie, a murarz Jan oskarżył go o to, że zlecił napaść na niego swym trzem towarzyszom. Na polecenie króla Aleksandra Jagiellończyka Eberhard z Koblencji wraz z Franciszkiem Florentczykiem kierował odbudową zamku na Wawelu po pożarze z 1499. Podczas gdy Fiorentino zajmował się głównie kamieniarstwem, Rosemberger odpowiadał za sprawy związane z murarstwem.

    Stanisław ze Szczepanowa (ur. ok. 1030 w Szczepanowie, zm. 11 kwietnia 1079 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, biskup krakowski, męczennik, święty Kościoła katolickiego, jeden z głównych patronów Polski.Opat (łac. abbas – „ojciec”, aram. ‏abba‎ – „ojciec”) – wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni.

    W 1501 Eberhard Rosemberger zamieszkał z żoną Katarzyną w kamienicy przy ulicy Świniej, którą zakupił od rzeźnika Jerzego Schlossera. W 1503 otrzymał zlecenie zbudowania muru między domami Szczepana Kija i Pawła Paczki, lecz na skutek niezbadania przez Rosembergera fundamentów jego dzieło szybko zaczęło ulegać zniszczeniu. Artysta zmuszony był naprawić mur na własny koszt. W 1505 odbudował sklepienie w kaplicy św. Stanisława na Skałce, a swego brata polecił przeorowi Skałki Stefanowi jako potencjalnego budowniczego nagrobka biskupa krakowskiego, św. Stanisława ze Szczepanowa. W 1506 ksieni klasztoru norbertanek na Zwierzyńcu w Krakowie oskarżyła Eberharda Rosembergera o niedopełnianie obowiązków związanych z opieką nad dzierżawionym przez niego ogrodem, w którym zorganizował cegielnię. Rok później prepozyt zwierzyniecki Jan polecił zburzyć wszystkie budynki cegielniane, co doprowadziło Rosembergera do dużych strat materialnych, za które domagał się odszkodowania. Około 1508 wykonywał drobne prace na zamku na Wawelu. W 1512 został starszym cechu murarzy, a w 1517 został oficjalnie uznany obywatelem miasta Krakowa. W 1517 wspólnie z murarzami Pawłem i Stefanem odpowiadał za budowę murowanej ściany między domami Nawojki z Lelowa i Jana Kislinga. W 1518 otrzymał tytuł murarza miejskiego. W 1520, działając we współpracy z Maciejem Stwoszem (bratem Wita Stwosza), Hanuszem Eichlerem i Albrechtem Widawskim, doprowadził do ugody mieszczan Mikołaja Heyna i Marcina Lorka.

    Biskupi krakowscy − biskupi diecezjalni i biskupi pomocniczy diecezji, a następnie (od 1925) archidiecezji krakowskiej.Kościół św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela – barokowy kościół rzymskokatolicki na Zwierzyńcu, przy ulicy Kościuszki 88 w Krakowie. Wraz z przylegającym do niego klasztorem Sióstr Norbertanek, w zakolu Wisły, tworzy największy, po Wawelu, kompleks zabytkowy miasta.

    Z małżeństwa z nieznaną bliżej Katarzyną pozostawił syna Mateusza.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. M. Fabiański, J. Purchla, Historia architektury Krakowa w zarysie, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2001, s. 26.
    2. T. Dobrowolski, Życie, twórczość i znaczenie społeczne artystów polskich i w Polsce pracujących w okresie późnego gotyku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1965, s. 80.
    3. Cracovia artificum: Supplementa, wybrał i oprac. B. Przybyszewski, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków–Wrocław 1990, s. 24.
    4. J. K. Ostrowski, Wawel: Castle and Cathedral, Karpaty, Kraków 1996.
    Bazylika św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa i Męczennika i przylegający do niego klasztor paulinów – kompleks sakralny, znajdujący się w Krakowie przy ulicy Skałecznej 15. Nazywany jest potocznie Skałką lub kościółem Na Skałce.Na mapach: 50°21′41″N 7°35′25″E/50,361389 7,590278 Koblencja (łac. Confluentes, niem. Koblenz; fr. Coblence) – miasto na prawach powiatu położone w zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, siedziba powiatu Mayen-Koblenz, port rzeczny u ujścia Mozeli do Renu. Według danych statystycznych z 31 grudnia 2009 miasto liczyło 106 445 mieszkańców




    Warto wiedzieć że... beta

    Wit Stwosz, także Wit Stosz; niem. Veit Stoß (inne wersje imienia: Feyt, Veydt, Vit, nazwiska: Stoss, Stuos) (ur. ok. 1448 w Horb am Neckar, koło Stuttgartu, zm. jesienią 1533 w Norymberdze) – niemiecki rzeźbiarz, grafik i malarz, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli późnego gotyku w rzeźbie.
    Wiardunek, wiardunk, czwartak, viertel, ferton (łac. fertones) – średniowieczna jednostka masy stosowana w Niemczech i w Polsce.
    Franciszek zwany Florentczykiem, Francesco Fiorentino (ur. ?, zm. 16 października 1516 w Krakowie) – renesansowy architekt, pochodzący z Florencji.
    Aleksander Jagiellończyk (ur. 5 sierpnia 1461 roku w Krakowie, zm. 19 sierpnia 1506 roku w Wilnie) – syn Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki, od 1492 roku wielki książę litewski, od 1501 roku król Polski.
    Ława sądowa - organ samorządu miast i wsi lokowanych na prawie niemieckim z okresu XIII-XVIII wieku. Był powoływany przez właściciela gruntowego lub wybierany przez ogół mieszkańców, w późniejszym okresie także przez radę miejską, która liczyła 7-12 członków, zwanych ławnikami.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.