• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • E-igikalama

    Przeczytaj także...
    Kadaszman-Enlil I (kas. Kadašman-Ellil, tłum. "On ufa bogu Enlilowi") – władca Babilonii z dynastii kasyckiej panujący w latach 1374-1360 p.n.e.Kasyci (Kaššu, Kaszszu, Kaszu) to jeden ze starożytnych ludów, który zamieszkiwał rejon gór Zagros, a w latach ok. 1600-1100 p.n.e. władał Mezopotamią. Jego pochodzenie nie jest do końca jasne. Niektórzy badacze wywodzą Kasytów z południowo-zachodniego Iranu, ale teza ta nie jest dostatecznie uzasadniona. Źródła babilońskie podają, że Kasyci byli federacją kilku nomadycznych plemion.
    Kadaszman-Enlil II (kas. Kadašman-Ellil, tłum. "On ufa bogu Enlilowi") – król Babilonii z dynastii kasyckiej; panował w latach 1263-1255 p.n.e.

    E-igikalama (sum. é.igi.kalam.ma, tłum. „Dom - oko kraju”) – ceremonialna nazwa świątyni boga Ninurty jako Lugal-Marada („Króla miasta Marad”) w mieście Marad.

    Ninurta - sumeryjski bóg burzy, wojny i rolnictwa. Główne ośrodki kultu w Nippur (świątynia E-szu-me-sza) oraz Kalchu.Naram-Sin (akad. Narām-Sîn, tłum. "ukochany przez boga Sina") – władca imperium akadyjskiego, przedstawiciel semickiej dynastii rządzącej w Mezopotamii z ośrodkiem w Akadzie, panował w latach ok. 2254-2218 p.n.e. Był wnukiem Sargona Wielkiego z Akadu i podobnie jak on tytułował się dumnie "Królem czterech stron świata".

    Wzniesiona przez Lipit-ili dla jego ojca Naram-Sina (ok. 2254-2218 p.n.e.). Prace budowlane prowadzili przy niej później kasyccy władcy Kadaszman-Enlil (I lub II) i Kadaszman-Turgu, a także nowobabilońscy władcy Nabuchodonozor II i Nabonid.

    Kadaszman-Turgu (kas. Kadašman-Turgu, tłum. "On ufa bogu Turgu") – król Babilonii z dynastii kasyckiej, syn i następca Nazi-Maruttasza; panował w latach 1281-1264 p.n.e.Nabuchodonozor II, właśc. Nabu-kudurri-usur II (akad. Nabû-kudurrī-uṣur) – król Babilonii z dynastii chaldejskiej, syn i następca Nabopolassara, panował w latach 604–562 p.n.e. Jego rządy były okresem hegemonii państwa chaldejskiego na Bliskim Wschodzie.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • É (Sumer)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. George A.R., House..., s. 104.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • George A.R., House Most High. The Temples of Ancient Mesopotamia, Eisenbrauns, Winona Lake 1993.
  • Państwo nowobabilońskie – starożytne państwo na Bliskim Wschodzie, pod panowaniem dynastii chaldejskiej ze stolicą w Babilonie. Istniało w latach 626 p.n.e.- 539 p.n.e. Obejmowało tereny Mezopotamii, Syrii i Palestyny w większości pokrywającymi się z obszarem tzw. żyznego półksiężyca.Marad, Marda (sum. már.da lub marad.da, akad. Marad) – starożytne miasto w południowej Mezopotamii, leżące ok. 50 km na południe od Kisz, mniej więcej w połowie drogi między Babilonem a Isin. Obecnie stanowisko archeologiczne Wana as-Sadoum (też Wana Sedoum) w północnowschodniej części prowincji Al-Kadisijja w Iraku.




    Warto wiedzieć że... beta

    Język sumeryjski (sum. eme-gi7/gir15, akad. Ŝumeru) – język starożytnego Sumeru, używany w południowej Mezopotamii od co najmniej IV tysiąclecia p.n.e., najstarszy zapisany język. Został wyparty przez język akadyjski około 2000 p.n.e., ale był używany w Mezopotamii jako język tekstów religijnych, ceremonialnych i naukowych do około I wieku p.n.e., a następnie został zapomniany aż do odczytania w XIX wieku. Język sumeryjski nie jest spokrewniony z innymi językami używanymi przez okoliczne ludy i jest na ogół uważany za język izolowany. Do jego zapisu używano pisma klinowego. Sumeryjski jest językiem aglutynacyjnym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.957 sek.