• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dyskinezy

    Przeczytaj także...
    Chlorpromazyna (łac. Chlorpromazinum) – organiczny związek chemiczny, lek psychotropowy, pochodna fenotiazyny o działaniu przeciwpsychotycznym, przeciwautystycznym i uspokajającym. W lecznictwie stosowana w postaci chlorowodorku. Budową chemiczną zbliżony do chlorprotiksenu.Leki przeciwpsychotyczne, neuroleptyki – leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych głównie schizofrenii oraz innych psychoz, w przebiegu których występują objawy wytwórcze: urojenia, omamy, zaburzenia aktywności, uczuciowości, świadomości.
    Ciało ludzkie – synonim organizmu ludzkiego. W filozofii idealistycznej i wielu religiach drugi obok duszy element tworzący człowieka. Główne części ciała to: głowa, szyja, tułów oraz kończyny: górna i dolna. Pod względem stopnia organizacji składniki ciała dzielone są na układy (np. układ nerwowy, układ krwionośny), organy, tkanki i komórki. Poznaniem budowy ciała ludzkiego zajmuje się anatomia człowieka i antropologia fizyczna.

    Dyskinezy – nieskoordynowane i niezależne od woli ruchy kończyn lub całego ciała, wyginanie i prężenie, mimowolne ruchy warg, wysuwanie i chowanie języka. Dyskinezy dzieli się na wczesne i późne.

    Dyskinezy późne często są ubocznym skutkiem działania "klasycznych" neuroleptyków np. chlorpromazyny, pernazyny, haloperidolu, klopentyksolu. W dyskinezach późnych dochodzi do wtórnej nadwrażliwości receptora dopaminergicznego. Leczenie jest trudne, polega na stopniowym zmniejszaniu dawek "klasycznych" neuroleptyków i zastępowaniu ich lekami neuroleptycznymi nowych generacji, np. olanzapina, rysperydon.

    Kończyna – część ciała kręgowców. U ryb parzyste płetwy brzuszne (łac. pinna ventralis) i płetwy piersiowe (łac. pinna pectoralis) biorą tylko nieznaczny udział w przemieszczaniu. U kręgowców lądowych nastąpiło w przebiegu filogenezy stopniowe doskonalenie i modyfikacja kończyn piersiowych (przednich, górnych) i miednicznych (tylnych, dolnych). Najwyższy rozwój, zarówno pod względem strukturalnym, jak i czynnościowym, cechuje kończyny piersiowe ptaków (skrzydła) oraz kończyny ssaków, wykazujące wielką różnorodność. Kończyny mają zasadniczy plan budowy wspólny. Można tu wyróżnić:Dystonia (łac. dystonia, ang. dystonia) – występowanie ruchów mimowolnych powodujących skręcanie i wyginanie różnych części ciała, przez co chory przybiera często nienaturalną postawę. Pojęcie dystonii wprowadził do medycyny Hermann Oppenheim w 1911 roku, opisując dystonię mięśniową deformacyjną.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • tik
  • dystonia




  • Warto wiedzieć że... beta

    Perazyna (łac. Perazinum) – organiczny związek chemiczny, lek psychotropowy z grupy neuroleptyków. Należy do grupy piperazynowych pochodnych fenotiazyny. Posiada zrównoważony profil terapeutyczny, jest zaliczana do leków o umiarkowanej sile działania. W znacznym stopniu wyparła chloropromazynę z uwagi na mniejszy efekt sedatywny i znacznie mniejsze działania uboczne (w tym niepożądane działanie antycholinergiczne).
    Haloperydol, haloperidol (łac. Haloperidolum) – organiczny związek chemiczny zawierający w swej cząsteczce reszty p-fluoro- i p-chlorofenylowe oraz szkielet piperydyny. Jest to pierwsza użyta klinicznie pochodna butyrofenonu. Stosowany jako lek neuroleptyczny. Został otrzymany w 1958 roku przez Paula Janssena z belgijskiej firmy Janssen Pharmaceutica i wkrótce, po badaniach na zwierzętach, wprowadzony do badań klinicznych.
    Risperidon (Rysperydon; łac. Risperidonum) – lek blokujący receptory dopaminowe i serotoninowe. Nie wykazuje działania cholinolitycznego; wykazuje działanie przeciwwytwórcze, antyautystyczne i aktywizujące; jest lekiem z grupy pochodnych benzoksazolu. Opracowany przez Janssen Pharmaceutica.
    Olanzapina, olanzapinum (ATC N05 AH03) – organiczny związek chemiczny z grupy tienobenzodiazepin, znajdujący zastosowanie jako lek przeciwpsychotyczny.
    Tik – krótkotrwały, stereotypowy, mimowolny ruch określonej części ciała (np. mruganie powieką, marszczenie czoła, zaciskanie pięści). Powstaje najczęściej na tle psychicznym, zwykle u dzieci. Może przejść w tzw. tik utrwalony. Zwykle nie wymaga leczenia. Terapia uciążliwych tików opiera się na stosowaniu neuroleptyków. Niekiedy jest objawem uszkodzenia układu pozapiramidowego. Liczne, nasilone tiki pojawiają się w zespole Tourette’a.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.