Dysautonomia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dysautonomia (dysfunkcja autonomiczna, neuropatia autonomiczna) – ogólne określenie szeregu schorzeń medycznych, w których autonomiczny układ nerwowy nie działa prawidłowo. Dysautonomia to rodzaj neuropatii, dotykający nerwy przenoszące informacje z mózgu i rdzenia kręgowego do serca, pęcherza moczowego, źrenic, gruczołów potowych i naczyń krwionośnych. Dysautonomia może być doświadczana na wiele sposobów, w zależności od rodzaju narządu, który jest dotknięty najbardziej. Mogą to być np. trudności z zachowaniem określonej pozycji ciała lub problemy trawienne.

Zespół Shy′a-Dragera – rzadka choroba neurodegeneracyjna. Została opisana przez Miltona Shy′a i Glenna Dragera w 1960 roku. Obecnie uważa się, że jest to jedna z postaci zaniku wieloukładowego. Rozpoznanie zespołu Shy′a-Dragera wciąż jednak stawia się niekiedy w przypadkach zaniku wieloukładowego z przewagą objawów dysfunkcji autonomicznej.Choroba Parkinsona (łac. morbus Parkinsoni), dawniej drżączka poraźna (łac. paralysis agitans), PD (od ang. Parkinson’s disease) – samoistna, powoli postępująca, zwyrodnieniowa choroba ośrodkowego układu nerwowego, należąca do chorób układu pozapiramidowego. Nazwa pochodzi od nazwiska londyńskiego lekarza Jamesa Parkinsona, który w 1817 roku rozpoznał i opisał objawy tego schorzenia (jego podłoże anatomiczne i biochemiczne poznano jednak dopiero w latach 60. XX wieku).

Diagnoza jest stawiana po przeprowadzeniu badań sprawdzających działanie autonomicznego układu nerwowego, skupiając się na najbardziej dotkniętych narządach. Proces diagnostyczny może również ustalić czy przyczyną objawów nie jest toczący się już inny proces chorobowy. Ze względu na kompleksowość objawów, jak i bardzo niską świadomość o istnieniu tego schorzenia wśród środowisk medycznych, przeciętny czas diagnozowania dysautonomii wynosi 6 lat. Szacuje się, że na to schorzenie może cierpieć aż około ośmiu milionów osób na świecie, co stanowi około 1 promil całej populacji.

Omdlenia wazowagalne – zespół neurokardiogenny w przebiegu którego, na skutek pionizacji, dochodzi do odruchowego zwolnienia rytmu serca lub spadku ciśnienia, a w konsekwencji do omdlenia.Polidypsja (stgr. πολυδιψία) – objaw, polegający na nadmiernym spożywaniu płynów (nadmiernym pragnieniu). Występuje często w niewyrównanej cukrzycy (hiperglikemia), moczówce prostej, nadczynności tarczycy, zaburzeniach wodno-elektrolitowych (odwodnienie, poty), hiperkalcemii (powyżej 13mg/dl) bądź ma podłoże psychiczne. Polidypsji towarzyszy zwykle poliuria.

Objawy[ | edytuj kod]

Objawy dysautonomii są wielorakie i mocno różnią się od osoby do osoby w zależności jakie nerwy zostały dotknięte i w zależności od przyczyn. Objawy często pojawiają się stopniowo z biegiem lat. Każdy pacjent cierpiący na dysautonomię jest inny – niektórzy są dotknięci w łagodnym stopniu, inni często pozostają niepełnosprawni.

Nudności (stgr. ναυτεία, łac. nausea, vomitus, ang. nausea) – nieprzyjemne, niebolesne, subiektywne odczucie silnej potrzeby zwymiotowania. Mogą mu towarzyszyć: ślinotok, tachykardia, zblednięcie skóry i potliwość. Nudności zazwyczaj poprzedzają wymioty i odruchy wymiotne, chociaż mogą występować niezależnie.Choroby tkanki łącznej (ang. Connective tissue disease – CTD) – grupa różnorodnych chorób, w których zmiany patologicznie pierwotnie występują w tkance łącznej. Tkanka łączna to jeden z typów tkanek, który charaktryzuje się obfitą substancją pozakomórkową, która utrzymuje, spaja i ochrania narządy wewnętrzne. Dawna nazwa chorób tkanki łącznej – kolagenozy sugerowała, że choroby te dotyczą tylko kolagenu, natomiast w rzeczywistości obejmują one całą tkankę łączną. Do chorób tkanki łącznej należą:

Główne objawy występujące u pacjentów z dysautonomią to:

  • Nietolerancja ortostatyczna (problemy z utrzymaniem pionowej postawy ciała)
  • Zawroty lub uczucie zawrotów głowy
  • Omdlenia lub stany przedomdleniowe
  • Tachykardia lub bradykardia
  • Labilne ciśnienie krwi
  • Kołatanie serca
  • Problemy trawienne jak nudności, wymioty lub zaparcia
  • Nadmierne zmęczenie
  • Nadmierne pragnienie
  • Nietolerancja aktywności fizycznej
  • Problemy z termoregulacją
  • Nietolerancja ciepła i wysokiej wilgotności
  • Nadmierne pocenie lub jego brak
  • Migrenowe bóle głowy
  • Problemy z funkcjami poznawczymi i koncentracją
  • Nadwrażliwość na światło
  • Problemy seksualne
  • PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.Anhydroza (łac. anhidrosis) – znacznie zmniejszone lub całkowicie zanikłe wydzielanie potu. Przeciwnym objawem jest hyperhidrosis. Łagodniejsza forma jest określana jako hypohidrosis.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Stwardnienie rozsiane (łac. sclerosis multiplex, SM, ang. multiple sclerosis, MS) – przewlekła, zapalna, demielinizacyjna choroba ośrodkowego układu nerwowego, w której dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia (demielinizacji i rozpadu aksonów) tkanki nerwowej.
    Zespół Ehlersa-Danlosa (ang. Ehlers-Danlos syndrome, EDS) – grupa chorób genetycznych, charakteryzująca się nadmierną elastycznością skóry oraz stawów, z często współistniejącym utrudnionym gojeniem ran.
    Obwodowy układ nerwowy – część układu nerwowego przekazująca informacje pomiędzy ośrodkowym układem nerwowym a poszczególnymi narządami. Składa się ze zwojów oraz nerwów zbudowanych z włókien należących do układu somatycznego i autonomicznego.
    Neuropatia (Choroba nerwów obwodowych, zapalenie nerwów obwodowych) – stan chorobowy dotyczący nerwów – struktur przekazujących impulsy do różnych części organizmu poza mózgiem i rdzeniem kręgowym – określany bywa mianem neuropatii obwodowej lub zapalenia nerwów obwodowych. Uszkodzenie lub stan zapalny zaburza przewodzenie informacji ruchowych i czuciowych wzdłuż włókien nerwowych i oprócz bólu wywołuje takie objawy, jak drętwienie, mrowienie, palenie kończyn, wrażenie osłabienia kończyn.
    Rodzinna dysautonomia (zespół Rileya-Daya, ang. familial dysautonomia, FD, Riley-Day syndrome) – uwarunkowana genetycznie choroba należąca do grupy dziedzicznych neuropatii czuciowych i autonomicznych (HSAN), zakwalifikowana jako typ III HSAN. Choroba wiąże się z mutacjami w genie IKBKAP w locus 9q31. Dziedziczenie jest autosomalne recesywne, a allel warunkujący chorobę spotykany jest niemal wyłącznie u Żydów Aszkenazyjskich. Jednostkę chorobową opisali jako pierwsi Riley i Day w 1949 roku.
    Tachykardia inaczej częstoskurcz (łac. tachycardia) – przyspieszenie akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę. Tachykardia nie zawsze jest objawem choroby. Najczęściej akcja serca przyspiesza wskutek zdenerwowania lub wysiłku fizycznego (tachykardia zatokowa).
    Układ współczulny (łac. pars sympathica divisionis autonomici systematis nervosi) - część autonomicznego układu nerwowego, odpowiadająca za mobilizację ustroju.

    Reklama