• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Drzewo genealogiczne bóstw greckich

    Przeczytaj także...
    Hera (gr. Ἥρα Hēra, łac. Hera, Iuno, Juno, Junona) – w mitologii greckiej trzecia córka Kronosa i Rei, żona Zeusa. Według niektórych źródeł była trzecią małżonką władcy bogów, po Metydzie (Metis) i Temidzie. Była również Zeusową siostrą, królową Olimpu, boginią niebios, patronką macierzyństwa, opiekunką małżeństwa i rodziny.Demeter (także Demetra; gr. Δημήτηρ Dēmḗtēr, Δήμητρα Dḗmētra, łac. Ceres) – w mitologii greckiej bogini płodności ziemi, urodzaju, ziemi uprawnej, zbóż, rolnictwa. Jej córką była Kora.
    Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Ossolineum) – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

    Pierre Grimal (ur. 21 października 1912 w Paryżu, zm. 11 listopada 1996 w Paryżu) – francuski historyk specjalizujący się z historii starożytnego Rzymu.Zeus (także Dzeus, stgr. Ζεύς Zeús, nowogr. Δίας Días, łac. Iupiter, Iuppiter) – w mitologii greckiej najwyższy z bogów. Syn Kronosa i Rei. Był szóstym dzieckiem Rei i Kronosa. Brat Hestii, Demeter, Hery (również jej mąż), Posejdona i Hadesa. Władca błyskawic. Uosobienie najwyższej zasady rządzącej Wszechświatem. Władca wszystkich bogów i ludzi. Jego atrybutami były złote pioruny, orzeł i tarcza zwana egidą. Wychowały go nimfy górskie i koza Amaltea.

    Jerzy Wiktor Feliks Łanowski, pseud. literacki Georgius Arvalis (ur. 5 czerwca 1919 we Lwowie, zm. 24 stycznia 2000 we Wrocławiu) - filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego. Autor licznych prac naukowych z dziedziny literatury greckiej, tłumacz m.in. Eurypidesa i Menandra. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1993).Fojniks – w mitologii greckiej syn Agenora i Telefassy, brat Europy. Kiedy ojciec wysłał rodzeństwo na poszukiwanie uprowadzonej przez Zeusa córki, Fojniks popłynął najpierw na zachód, do miejsca, w którym istniała później Kartagina, by po śmierci Agenora wrócić do ziemi Kanaan, zwanej odtąd na jego cześć Fenicją. Mąż Alfesjobei; ojciec Adonisa. Uczestniczył w polowaniu na Dzika kalidońskiego i był jednym z Argonautów.

    Zobacz też[]

  • mitologia grecka
  • drzewo genealogiczne bóstw egipskich
  • Uwagi

    1. Gyes lub Gyges (por. Grimal s. 121)
    2. Lub według innej wersji Briareus (por. Grimal s. 121)
    3. Według innych wersji mitu jej ojcem był Helios lub tytan Pallas (por. Grimal s. 318)
    4. Według innych wersji mitu jego matką była inna Okeanida, Asja (por. Grimal s. 304)
    5. Według innej, mniej znanej wersji mitu matką Persefony była Styks (por. Grimal s. 288)
    6. Według innej, mniej znanej wersji mitu matką Artemidy była Demeter (por. Grimal s. 43)
    7. Według innej, orfickiej wersji mitu matką Dionizosa była Persefona
    8. Według innej, mniej znanej wersji mitu Hefajstos nie miał ojca, Hera poczęła go sama (por. Grimal s. 119)
    9. Według innej wersji mitu była córką Dzeusa i Elektry, córki Atlasa, siostrą Dardanosa i Iasjona (por. Grimal s. 118)
    10. Według innej wersji matką Kadmosa była Argiope. W jeszcze innych wariantach jego ojcem miał być Fojniks lub Ogygos (por. Grimal s. 172)
    11. Według innej wersji ojcem Europy był Fojniks (por. Grimal s. 93)

    Przypisy

    1. Grimal 1997 ↓, s. 103.
    2. Grimal 1997 ↓, s. 121.
    3. Grimal 1997 ↓, s. 64.
    4. Grimal 1997 ↓, s. 341, 357.
    5. Grimal 1997 ↓, s. 318.
    6. Grimal 1997 ↓, s. 126.
    7. Grimal 1997 ↓, s. 116.
    8. Grimal 1997 ↓, s. 127.
    9. Grimal 1997 ↓, s. 71.
    10. Grimal 1997 ↓, s. 144.
    11. Grimal 1997 ↓, s. 299.
    12. Grimal 1997 ↓, s. 303-304.
    13. Grimal 1997 ↓, s. 288, 390.
    14. Grimal 1997 ↓, s. 43.
    15. Grimal 1997 ↓, s. 34.
    16. Grimal 1997 ↓, s. 74.
    17. Grimal 1997 ↓, s. 47.
    18. Grimal 1997 ↓, s. 36.
    19. Grimal 1997 ↓, s. 119.
    20. Grimal 1997 ↓, s. 82.
    21. Grimal 1997 ↓, s. 11.
    22. Grimal 1997 ↓, s. 118.
    23. Grimal 1997 ↓, s. 172.
    24. Grimal 1997 ↓, s. 93.

    Bibliografia[]

  • Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. red. wydania polskiego Jerzy Łanowski, tłum. Jerzy Łanowski, Maria Bronarska, Barbara Górska, Anna Nikliborc, Joanna Sachse, Olga Szarska. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1997. ISBN 83-04-04389-0.
  • Linki zewnętrzne[]

  • Genealogy of figures from the Hellenic mythology (ang.)
  • Persefona (także Kora, gr. Περσεφόνη Persephonē, gr. Κόρη Korē, łac. Proserpina, "dziewczyna") – w mitologii greckiej małżonka Hadesa, władczyni świata podziemnego i opiekunka dusz zmarłych. Była córką Demeter i Zeusa.Dardanos (gr. Δάρδανος Dárdanos, łac. Dardanus) – w mitologii greckiej i rzymskiej król Dardanii, protoplasta Trojan.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jazjon (także Jasjon, gr. Ἰασίων Iasíōn, Ιάσιος Iásios, łac. Iasion, Iasius) – w mitologii greckiej syn Zeusa i Elektry, brat Dardanosa. Ponoć zapoczątkował misteria Wielkich Bogów na Samotrace.
    Styks (gr. Στύξ Stýx, łac. Styx) – w mitologii greckiej główna spośród pięciu rzek Hadesu, przez którą musiała przeprawić się każda dusza zmarłej osoby w drodze do krainy zmarłych. Przez Styks przewoził Charon. Wypływała z Okeanosa, a jej wody wpadały do Kokytos. Pozostałe cztery rzeki Hadesu to: Kokytos ("Oskarżony"), Acheront ("Lament"), Pyriflegeton ("Palący jak ogień"), Lete ("Zapomnienie"). Oprócz tego Styks była uznawana przez starożytnych Greków jako bogini nienawiści. Starożytni wyobrażali sobie Styks jako nimfę, córkę tytana Okeanosa i tytanidy Tetydy. Miała ona być matką Zelosa, Nike, Bii i Kratosa. Przyszła jako pierwsza z pomocą Zeusowi wysyłając swoje dzieci przeciw tytanom. W dowód wdzięczności Zeus pozwolił im na stałe zostać przy sobie, a Styks stała się bóstwem, na które składano najuroczystsze przysięgi.
    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.058 sek.