• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Drukarka wierszowa

    Przeczytaj także...
    Interfejs tekstowy to interfejs użytkownika, w którym prezentowane informacje mają formę tekstu lub innych znaków wyświetlanych w trybie tekstowym. Użytkownik programu komputerowego z interfejsem tekstowym może wprowadzać polecenia z użyciem różnych urządzeń wejściowych, nie tylko z klawiatury, linia po linii, jak to ma miejsce w przypadku wiersza poleceń. Interfejs tekstowy mogą posiadać także aplikacje uruchamiane w trybie graficznym, zwykle w oknie które emuluje tryb tekstowy.Mainframe (ang. main – główny, frame – struktura) (często w Stanach Zjednoczonych nazywany "Big Iron", dawniejsze polskie określenie to "komputery głównego szeregu") – klasa komputerów używanych głównie przez duże organizacje dla krytycznych aplikacji (np. finansowych, statystycznych). Są systemami o dużej niezawodności. W czasie, gdy powstawały i odnosiły największe sukcesy, ich alternatywą były minikomputery i kalkulatory.
    Drukarka – urządzenie współpracujące z komputerem oraz innymi urządzeniami, służące do przenoszenia danego tekstu, obrazu na różne nośniki druku (papier, folia, płótno itp.). Niektóre drukarki potrafią również pracować bez komputera, np. drukować zdjęcia wykonane cyfrowym aparatem fotograficznym (po podłączeniu go do drukarki lub po włożeniu karty pamięci z zapisanymi zdjęciami do wbudowanego w drukarkę slotu).
    Wnętrze polskiej drukarki wierszowej DW-401 firmy ZMP Mera-Błonie (rok produkcji 1985)
    Drukarka wierszowa Honeywell
    Fragment bębna z czcionkami
    widoczny rząd czcionek ze znakiem %
    Charakterystyczny dla drukarki wierszowej nierówny wiersz wydruku

    Drukarka wierszowadrukarka o wysokiej wydajności, pracująca w trybie znakowym, drukująca podczas jednego obrotu bębna czcionkowego całe wiersze tekstu.

    Drukarka laserowa to rodzaj drukarki wykorzystującej w procesie drukowania laser. Drukarki laserowe charakteryzują się bardzo wysoką jakością wydruku, a druk pod wpływem wody nie rozpływa się.

    Drukarka wierszowa drukuje za pomocą młoteczków uderzających w czcionki umieszczone na obrotowym bębnie, na papierze z obustronną perforacją (typu „składanka”), umieszczonym na ciągnikach. Jest zdolna do drukowania w kilku kopiach jednocześnie, służy do realizowania bardzo dużych zadań – np. listy płac w dużych zakładach pracy, wyciągi kont bankowych, raporty połączeń telefonicznych itp. Dostępność znaków limitowana jest wykonaniem bębnów drukujących.

    Ze względu na zasadę działania drukarki wierszowe były jednymi z najgłośniejszych urządzeń peryferyjnych komputerów. Są stosowane ze względu na wysoką wydajność i względną prostotę działania.

    Drukarki wierszowe, stosowane z systemami mainframe, wypierane są obecnie przez drukarki laserowe.

    Zasada działania[ | edytuj kod]

    W drukarce wierszowej wirujący bęben z wypukłymi wzorami znaków zsynchronizowany był z rzędem młoteczków, od których był oddzielony szeroką taśmą barwiącą (szerokości całego wiersza) i papierem. Młoteczki poprzez papier i taśmę barwiącą uderzały w bęben ze znakami, przy czym każdy z nich uderzał w momencie, w którym w cyklu obrotów bębna znajdował się pożądany znak.

    Liczba znaków w wierszu ograniczała maksymalną szerokość papieru, natomiast na obwodzie bębna znajdowały się 64 znaki: wszystkie wielkie litery alfabetu łacińskiego – nie spotykało się drukarek z literami małymi – cyfry, znaki specjalne oraz – w niektórych wykonaniach – znaki narodowe.

    Szerokość bębna (a zatem i taśmy barwiącej, i zadrukowywanego papieru) wynosiła zazwyczaj 80, 100, 128 lub 160 znaków. Dostępny był tylko jeden krój czcionek i musiały być one wszystkie jednakowej szerokości określonej konstrukcją bębna i młoteczków.

    Maksymalna prędkość druku drukarek wierszowych wynosiła zazwyczaj około tysiąca wierszy na minutę. Oznacza to, że różnice czasów uderzania poszczególnych młoteczków wynosiły wielokrotności około 0,001 sekundy, a niedokładność synchronizacji widoczna była na wydruku w postaci chaotycznego układu znaków w wierszu (niektóre za wysoko, inne za nisko), a nawet – przy znacznym rozregulowaniu – jako wydruk, w którym występowały znaki nieprawidłowe (np. zamiast cyfry 5 – „czwórka” lub „szóstka”, albo zamiast Q – litery sąsiednie, tj. P lub R).

    Polskie drukarki posiadały dwie prędkości obrotowe bębna:

  • wyższą – o wydajności 20 wierszy na sekundę, o gorszej jakości druku;
  • niższą – dwa razy wolniejszą, o lepszej jakości druku.
  • Odmiany konstrukcji[ | edytuj kod]

    Mera-Błonie w połowie lat 80. XX w. rozpoczęła produkcję drukarek z tacą młotków „magnetoelektrycznych”. W poprzednich wersjach młotek był kawałkiem metalu przypominającym literę T, odpowiedni fragment młotka przyciągany był przez cewkę elektryczną, zamontowaną na tacy. W nowszej wersji cewka była wtopiona w młotek, taca składała się z wielu magnesów ze szczelinami, w których znajdowały się owe młotki. Przepływ prądu przez cewkę wywoływał podobny efekt jak w ustroju miernika – wychylenie młotka.

    Inną wersją są drukarki wykorzystujące zamiast bębna z czcionkami – taśmę stalową. W ten sposób osiągnięto oszczędność materiału, masy drukarki itd., a także nieco większą szybkość wydruku. Na taśmie, podobnie jak na powierzchni bębna znajduje się „wytłoczony" zestaw czcionek – jednak sporo bogatszy. Znajduje się na niej także zestaw „kresek” służący do synchronizacji ruchu taśmy z elektroniką drukarki. Taśma w postaci pętli znajduje się w ciągłym ruchu, młotki sterowane układami drukarki uderzają w odpowiednich momentach.

    Drukarki tego typu (już nie polskie) są nadal w użyciu w Polsce przy wydruku na papierze wielowarstwowym.






    Reklama

    Czas generowania strony: 0.011 sek.