Dramat niesceniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dramat niesceniczny (lub dramat książkowy) – dramat nie przeznaczony do realizacji na scenie. Ograniczenie to może wynikać z założenia autora lub być wynikiem ograniczeń technicznych. Dramaty niesceniczne mogą zawierać rozbudowane komentarze autorskie i teksty poboczne, przewagę form monologowych nad dialogami, swobodną kompozycję i elementy liryczne. Obecnie, w związku z rozwojem XX-wiecznego teatru, termin ten ma zastosowanie jedynie historyczne i jest anachronizmem.

W sieci – dramat autorstwa Jana Augusta Kisielewskiego. Utwór ten uchodzi za jedno ze sztandarowych dzieł dramatu młodopolskiego, wydawany niekiedy z podtytułem Wesoły dramat.Dramat (z gr. δρᾶμα – dráma czyli działanie, akcja) – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i epiki). Jest to właściwie rodzaj sztuki na granicy teatru i literatury.

Dramaty niesceniczne to m.in. Peer Gynt Ibsena, Irydion Krasińskiego, W sieci Kisielewskiego oraz Róża Żeromskiego.

Henryk Johan Ibsen (Henrik Ibsen; ur. 20 marca 1828 w Skien, zm. 23 maja 1906 w Christianii, obecnie Oslo) – dramatopisarz norweski.Irydion – dramat romantyczny Zygmunta Krasińskiego napisany w 1835 w Wiedniu, a wydany anonimowo w pierwszych dniach kwietnia 1836 w Paryżu. Obok Nie-Boskiej komedii najwybitniejszy dramat Krasińskiego, zaliczany do kanonu najwyższych i najciekawszych osiągnięć polskiej dramaturgii na równi z tragediami Słowackiego i Dziadami Adama Mickiewicza.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Słownik terminów literackich. Janusz Sławiński (red.). Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2000, s. 109. ISBN 83-01-13851-3.
  2. Ewa. Miodońska-Brookes: Zarys poetyki. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 113. ISBN 83-01-01751-1.
  3. Stefan Treugutt Dramat niesceniczny. W: Słownik literatury polskiej XIX wieku. Józef Bachórz i Alina Kowalczykowa (red.). Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2002, s. 190. ISBN 83-04-04616-4.
Peer Gynt (czyt. Per Gynt) – dramat napisany wierszem przez Henrika Ibsena. Wystawiony po raz pierwszy 24 lutego 1876 roku w Christianii (obecnie Oslo); w tłumaczeniu polskim we Lwowie roku 1910. Zawiera przesłanie filozoficzne wynikające z krytyki postaw Norwegów (rodaków Ibsena): zapatrzenia w samych siebie i duchowej bezpłciowości; widoczne są wpływy utworów folklorystycznych. Na zamówienie Ibsena Edward Grieg napisał muzykę do wybranych scen dramatu, z których do dzisiaj bardzo popularna jest dwuczęściowa suita pod tym samym tytułem.Napoleon Stanisław Adam Feliks Zygmunt Krasiński hrabia herbu Ślepowron (ur. 19 lutego 1812 w Paryżu, zm. 23 lutego 1859 tamże) – jeden z trójcy wieszczów, największych poetów polskiego romantyzmu.




Reklama