• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Drac

    Przeczytaj także...
    Romanche – rzeka w Alpach Zachodnich, we Francji. Rozdziela grupy górskie Arvan-Villards, Grandes-Rousses i Belledonne na północy od grup Écrins i Taillefer na południu. Płynie przez departamenty Alpy Wysokie i Isère. Długość 78 km. Powierzchnia dorzecza 1220 km².Gresse - gmina w Niemczech, w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Ludwigslust-Parchim, wchodząca w skład Związku Gmin Boizenburg-Land.
    Orcières – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Alpy Wysokie.
    Ujście rzeki Drac (z tyłu) do Isère (z przodu) w Grenoble

    Drac (fr. Le Drac) – rzeka w Alpach Delfinackich we Francji. Jej dolina na znacznym odcinku oddziela krystaliczne masywy centralne na wschodzie (Écrins) od wapiennych masywów Prealp na zachodzie (Dévoluy, Vercors).

    Rzekę tworzą dwa potoki źródłowe: Drac Noir (D. Czarny) na południu (dolina Orcières) i Drac Blanc (D. Biały) na północy (dolina Champoléon). Źródła obu potoków znajdują się na południowych obrzeżach grupy górskiej Écrins na terenie Parku Narodowego Écrins: źródła D. Noir znajdują się na wysokości ok. 2550–2600 m n.p.m. na północnych stokach szczytu Le Mourre Froid (2994 m n.p.m.), zaś źródła D. Blanc na wysokości ok. 2650 m n.p.m. na zachodnich zboczach szczytu Pointes de Rougnoux (3179 m n.p.m.). Oba potoki mają po ok. 15 km długości i łączą się na wysokości ok. 1170 m n.p.m.

    Grenoble (oksyt. Grenòble, Granòble; średniowieczny oksyt. Grasanòbol; franko-prow. Grenoblo) – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Rodan-Alpy, w departamencie Isère.Alpy Delfinackie (fr. Alpes du Dauphiné) - część Alp Zachodnich we Francji. Nazwa związana z historyczną krainą francuską - Delfinatem. W środkowej części znajduje się najwyższy, krystaliczny masyw Écrins zaliczany do Zewnętrznych Alp Krystalicznych. Łańcuch ciągnie się na przestrzeni około 110 km z północy na południe. Przedłużeniem Alp Delfinackich w kierunku zachodnim są w większości wapienne Prealpy, do których zaliczono m. in. Chartreuse, Vercors i Dévoluy. Od Alp Kotyjskich na wschodzie oddziela je przełęcz Galibier, od Alp Graickich na zachodzie oddziela je dolina rzeki Arc.

    Drac spływa początkowo w kierunku południowo-zachodnim, po czym wykręca ku północnemu zachodowi, a następnie ku północy. Na terenie Grenoble na wysokości 208 m n.p.m. Drac wpada do Isère. Długość rzeki od połączenie potoków źródłowych do jej ujścia do Isère wynosi 130 km.

    Barre des Écrins (4102 m n.p.m., fr. La Barre des Écrins) – najwyższy szczyt w grupie Écrins w Alpach Delfinackich we Francji. Znajduje się na terenie Parku Narodowego Écrins (fr. Park National des Écrins).Przepływ - ruch płynu, podstawowe pojęcie z zakresu kinematyki płynów. W ujęciu ogólnym przepływ można scharakteryzować tzw. metodą Eulera przez podanie pola prędkości płynu, czyli zależności prędkości od współrzędnych przestrzennych i czasu.

    Powierzchnia dorzecza Drac wynosi ok. 3550 km². Największym dopływem jest Romanche, opływająca od północy grupę Écrins i łącząca się z Drac w Champ-sur-Drac, niespełna 15 km przed Grenoble. Pozostałe większe dopływy Drac prawobrzeżne to Séveraisse z doliny Valgaudemar i Bonne z doliny Valbonnais, zaś lewobrzeżne to Souloise z masywu Dévoluy, Ebron z regionu Trièves i Gresse z wschodnich podnóży masywu Vercors. Najwyższym punktem na terenie dorzecza Drac (ściśle: jej dopływu Romanche) jest Pic Lory (4088 m n.p.m.) w masywie Barre des Écrins.

    Isère, Izera – rzeka w południowo-wschodniej Francji (w dep. Savoie, Isère i Drôme), lewy dopływ Rodanu o długości 290 km i powierzchni dorzecza 11 800 km².Prealpy (fr. Préalpes, wł. Prealpi, niem. Voralpen) - wspólna nazwa części łańcucha górskiego Alp. Prealpy zachodnie leżą we Francji, w Szwajcarii i częściowo we Włoszech, na zachodnich i północnych krańcach Alp. Prealpy wschodnie leżą w Austrii, w Niemczech, we Włoszech i Słowenii.

    Drac i jej dopływy posiadają reżim rzeczny deszczowo-śnieżny. Średni przepływ wieloletni rzeki w rejonie Fontaine, tuż powyżej jej ujścia do Isère, wynosi 102 m³/s. Drac jest rzeką kapryśną i charakteryzuje się znacznymi wahaniami przepływów. Zachowały się zapiski o jej wylewach i powodziach, m.in. z 1219 r., kiedy rzeka zniosła rzymski most i większość domów w Grenoble. W środkowym biegu na wysokości Pont du Sautet średni przepływ wynosi ok. 33 m³ na sekundę, natomiast podczas wezbrania we wrześniu 1993 r. wyniósł on ponad 770 m³ na sekundę. W celu wyrównania przepływów i wykorzystania energii wód rzeki, wybudowano na niej 4 zapory wodne ze zbiornikami retencyjnymi i elektrowniami wodnymi: Le Sautet; Saint-Pierre-Cognet; Monteynard; Notre-Dame-de-Commiers.

    Vercors - wapienny masyw górski położony w zachodniej części Prealp Delfinackich w departamentach Isère i Drôme (Wschodnia Francja). Należy do Alp Zachodnich.Champoléon – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Alpy Wysokie.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Séveraisse – niewielka rzeka w grupie górskiej Écrins we francuskich Alpach Delfinackich, prawobrzeżny dopływ Drac.
    Park Narodowy Écrins (Fr: Parc national des Écrins) to jeden z dziesięciu parków narodowych we Francji. Został utworzony w 1973. Znajduje się w południowo-wschodniej części Francji w rejonie Alp Delfinackich. Najwyższy szczyt parku osiąga 4102m wysokości (Barre des Écrins). Park ma powierzchnię 918 km².
    Souloise – rzeka we Francji, przepływająca przez tereny departamentów Alpy Wysokie oraz Isère, o długości 25,6 km. Stanowi dopływ rzeki Drac.
    Reżim rzeczny (reżym rzeczny, ustrój rzeczny) - charakterystyczny, rytmiczny przebieg zjawisk hydrologicznych w rzece w ciągu roku, ustalony na podstawie wieloletnich obserwacji.
    Zapora wodna – rodzaj budowli hydrotechnicznej, bariera przegradzająca dolinę rzeki w celu spiętrzenia wody, zwykle betonowa, żelbetowa lub ziemna.
    Starożytny Rzym – cywilizacja rozwijająca się w basenie Morza Śródziemnego i części Europy. Jej kolebką było miasto Rzym leżące w Italii, które w pewnym momencie swoich dziejów rozpoczęło ekspansję, rozszerzając swoje panowanie na znaczne obszary i wchłaniając m.in. kulturę starożytnej Grecji. Cywilizacja rzymska, nazywana też niekiedy grecko-rzymską, razem z pochodzącą z Bliskiego Wschodu religią – chrześcijaństwem, stworzyła podstawy późniejszej cywilizacji europejskiej. Miasto Rzym zaczęło kształtować się w VIII wieku p.n.e., natomiast kres stworzonego przez nie państwa nastąpił formalnie w 1453 roku n.e. (wraz z upadkiem Konstantynopola i tym samym Cesarstwa bizantyńskiego), choć dosyć często jako koniec starożytnego Rzymu przyjmuje się rok 476 n.e., w którym upadło Cesarstwo zachodniorzymskie.
    Energia wodna – wykorzystywana gospodarczo energia mechaniczna płynącej wody. Współcześnie energię wodną zazwyczaj przetwarza się na energię elektryczną (hydroenergetyka, często oparta na spiętrzeniach uzyskanych dzięki zaporom wodnym). Można ją także wykorzystywać bezpośrednio do napędu maszyn – istnieje wiele rozwiązań, w których płynąca woda napędza turbinę lub koło wodne.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.