Doktryna polityki zagranicznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Doktryna polityki zagranicznej to generalna zasada określająca kierunek i sposób prowadzenia polityki zagranicznej państwa.

Doktryna Ulbrichta (od przywódcy NRD, Waltera Ulbrichta) – twierdzenie, że normalne stosunki dyplomatyczne między NRD i RFN mogą mieć miejsce tylko wtedy, jeśli oba te kraje w pełni uznają wzajemną suwerenność. Było to przeciwieństwo doktryny Hallsteina, według której RFN było jedynym państwem uprawnionym do reprezentowania Niemiec za granicą. Doktrynę Ulbrichta akceptowały inne państwa komunistyczne. W lutym 1967 roku NRD wezwała ministrów spraw zagranicznych państw Układu Warszawskiego do przyjęcia rezolucji, która stwierdzała, że żaden z członków bloku nie powinien normalizować stosunków z RFN, jeśli NRD nie zrobi tego wcześniej. Sojusznicze państwa socjalistyczne zgodziły się na to rozwiązanie.Doktryna Monroe’a lub Doktryna Monroe (występują również wersje Doktryna Monroe’go / Doktryna Monroego) – doktryna w polityce Stanów Zjednoczonych, autorstwa sekretarza stanu Johna Quincy’ego Adamsa, którą 02.12.1823 r. przedstawił prezydent James Monroe.

Doktryna taka często jest konstruowana przez politycznych liderów (prezydenta, premiera) bądź też ministra spraw zagranicznych i określana nazwiskiem swego twórcy. Na przykład uzasadniana przez Richarda Nixona potrzeba stopniowego wycofywania wojsk amerykańskich z Wietnamu została nazwana Doktryną Nixona. Nie wszędzie jednak stosuje się ten sposób rozróżniania doktryn. Na przykład w Chinach są one oznaczane numerami.

Doktryna Clintona - pod określeniem tym kryją się założenia amerykańskiej polityki zagranicznej, którymi kierował się podczas swojej prezydentury Bill Clinton. Nie istnieje jeden dokument, czy jedno przemówienie jasno deklarujące tę doktrynę. Jednak 26 lutego 1999 Clinton stwierdził, że Stany Zjednoczone nie będą angażować się w te konflikty, w których nie są zagrożone ich interesy.Doktryna Nixona (Doktryna Guam) zaprezentowana na wyspie Guam 25 lipca 1969 przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Richarda Nixona w której stwierdził, że USA nie mogą ponosić wyłącznej odpowiedzialności politycznej i finansowej za obronę sojuszników i przyjaciół. Spowodowało to szukanie nowych rozwiązań zapobiegających wojnie przez ograniczanie zbrojenia, zawieranie umów, wspólnych programów oraz układów. Był to okres odprężenia (detente).

Celem doktryny polityki zagranicznej jest ustalenie reguł rządzących stosunkami z innymi państwami. Reguły te umożliwiają z kolei rządowi rozwiązywanie spornych kwestii i wyjaśnianie opinii publicznej w kraju i zagranicą takich a nie innych działań państwa na arenie międzynarodowej. Słowo doktryna nie narzuca pejoratywnych konotacji; szczególnie nie powinno być mylone z dogmatem.

Doktryna Estrady - zasada prawna przyjęta w Meksyku w 1930 roku, uznaje odmowę lub udzielenie uznania za interwencję niezgodną z suwerennością uznanego podmiotu prawa międzynarodowego. Sformułował ją minister spraw zagranicznych Meksyku Estrada (1930-32). Oznacza, iż państwa powinny utrzymywać ze sobą stosunki dyplomatyczne tak długo jak to możliwe, bez zważania na kolejne zmiany rządów oraz ich preferencje polityczne.{{Państwo infobox}} Nieznane pola: "n2_flaga", "p2_flaga", "gęstość_miejsce", "p1", "p3_flaga", "n3_flaga", "język_używany", "p4", "p4_flaga", "n4_flaga", "n5_flaga", "p3", "p5_flaga", "p1_flaga", "p5", "p2" oraz "n1_flaga".

Argentyna[ | edytuj kod]

  • Doktryna Drago


  • Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Doktryna Breżniewa (zwana jest także doktryną "ograniczonej suwerenności") - przyjęta w 1968 roku doktryna radziecka stwierdzająca, że w krajach Układu Warszawskiego obowiązuje ograniczenie suwerenności państw członkowskich na rzecz interesów wspólnoty socjalistycznej (w praktyce ZSRR). Tłumaczono zatem, że interwencja w państwie bloku dążącym do secesji nie jest agresją lecz samoobroną przed ingerencją wrogiej ideologii. Była stworzona na potrzeby ideologiczne; potrzebowano usprawiedliwienia interwencji w Czechosłowacji (tzw. Praska Wiosna). Po raz pierwszy opublikowana 26 września 1968 r. w artykule S. Kowalowa pt. “Suwerenność i międzynarodowe zobowiązania państw socjalistycznych” na łamach “Prawdy”. Szerzej przedstawiona przez ministra spraw zagranicznych ZSRR Andrieja Gromykę na sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 3 października 1968. Potępiły ją demokratyczne państwa zachodnie oraz niektóre państwa socjalistyczne mniej zależne od ZSRR (Chiny, Albania, Jugosławia). Nie zaakceptowała jej również Rumunia.
    Doktryna Reagana – program polityki zagranicznej USA – sformułowanej i afirmowanej przez Ronalda Reagana i środowisko konserwatystów w Partii Republikańskiej – realizowanej w praktyce politycznej przez administrację prezydenta Ronalda Reagana.
    Rząd – kolegialny organ władzy wykonawczej, powoływany i odwoływany przez organ przedstawicielski. Do jego zadań należy koordynowanie działalności administracyjnej i realizacja zadań państwa, właściwy dla parlamentarno-gabinetowych systemów politycznych.
    Doktryna Kirkpatrick to doktryna polityki zagranicznej opracowana przez ambasador Stanów Zjednoczonych przy Organizacji Narodów Zjednoczonych Jeane Kirkpatrick w 1980 r. na podstawie opublikowanego eseju pt. „Dyktatury i podwójne standardy” (Dictatorships and Double Standards). Doktryna Kirkpatrick została wykorzystana do uzasadnienia amerykańskiej polityki zagranicznej w okresie zimnej wojny, która głosiła, że w krajach Trzeciego Świata, w tym również w Ameryce Łacińskiej USA mają do czynienia z prawicowymi reżimami, które powinny popierać oraz siłami lewicowo-komunistycznymi, które powinny zwalczać. Dodatkowo doktryna akcentowała fakt ewoluowania ustrojów prawicowych w kierunku demokratycznym w polityce, a liberalnym w gospodarce.
    Richard Milhous Nixon (ur. 9 stycznia 1913 w Yorba Linda, zm. 22 kwietnia 1994 w Nowym Jorku) – jeden z bardziej znaczących amerykańskich polityków XX wieku. 37. prezydent Stanów Zjednoczonych, wcześniej 36. wiceprezydent. Był jedynym jak dotąd prezydentem, który ustąpił ze stanowiska przed końcem kadencji.
    Doktryna Drago – doktryna dotycząca prawa międzynarodowego. Została ogłoszona przez Ministra Spraw Zagranicznych Argentyny Luisa M. Drago w 1902 roku.
    Doktryna Juáreza- doktryna sformułowana przez meksykańskiego prezydenta Benito Juáreza w 1856 roku. Głosiła ona, że dla utrzymania pokojowych stosunków między narodami, niezbędne jest wzajemne uznanie i respektowanie prawa każdego narodu do ustanowienia takich regulacji spraw wewnętrznych, jakich dany naród uzna za stosowne. Oznaczało to uznanie, iż każdy naród ma prawo do suwerennego i niczym nie skrępowanego wyboru modelu systemu politycznego i gospodarczego.

    Reklama