• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dobrawa

    Przeczytaj także...
    Dobrowieść - staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobry, dobra") i -wieść ("wiedzieć" albo "wieść, prowadzić"). Mogło oznaczać "tę, która sprzyja dobrym wieściom" albo "tę, która dobrze wiedzie swoje życie".Rycheza Lotaryńska (Richeza, Richenza), zwana również Ryksą (Rixa) (ur. ok. 993, zm. 21 marca 1063 w Saalfeld/Saale) – królowa Polski jako żona Mieszka II, zwana błogosławioną.
    Dobrawa, Doberawa (ur. pod koniec X wieku, zm. po 7 września 1054) – dwórka polskiej królowej Rychezy, żona ministeriała Embricha.

    Dobrawastaropolskie imię żeńskie pochodzenia słowiańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "las dębowy" (czeskie doubrava = polskie dąbrowa) lub od słowa oznaczającego "dosyć dobra, czasem dobra" (dobrawa, jak biaława, zimnawa itp) lub jest to skrót od złożonego imienia Dobrosława. Dwie ostatnie etymologie (zwłaszcza pierwszą z nich) potwierdza kronika Thietmara, w której tłumaczy on to słowo jako "dobra". Istnieje jeszcze jedna hipoteza mówiąca, iż imię pochodzi od czeskiego rdzenia "dąbr", co oznacza tyle co "ciemny". W tym wypadku w polskim tłumaczeniu Dąbrówka znaczyłaby tyle co "Ciemnawa".

    Dobrawa (czes. Doubravka) (ur. ok. 930, zm. 977) – księżniczka czeska z dynastii Przemyślidów, księżna polska, żona Mieszka I. Córka księcia czeskiego Bolesława I Srogiego, siostra Marii, matka Bolesława I Chrobrego i Świętosławy (?) Sygrydy.Dobrowoja — żeński odpowiednik staropolskiego imienia męskiego Dobrowoj, złożonego z członów Dobro- ("dobry") i -woj ("wojownik"). Imię to nie było notowane w dawnych dokumentach.

    Dobrawa imieniny obchodzi 15 stycznia.

    Osoby noszące imię Dobrawa:

  • Dobrawa księżniczka czeska, żona Mieszka I
  • Dobrawa – dwórka królowej polskiej Rychezy.
  • Podobne imiona staropolskie: Dobrogniewa, Dobromira, Dobromiła, Dobroniega, Dobrosława, Dobrosułka, Dobrowieść, Dobrowoja oraz Dobrożyźń.

    Zapoznaj się również z:

    Dobrożyźń — staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobry, dobra") i -żyźń ("urodzajność, żyzność"). Por. Świętożyźń. Możliwe staropolskie zdrobnienia: Dobrosta, Dobruchna, Dobrusza, Dochna.Mieszko I (ur. 922-945, zm. 25 maja 992) – książę Polski z dynastii Piastów sprawujący władzę od ok. 960 r. Syn Siemomysła, wnuk Lestka. Ojciec Bolesława I Chrobrego, Świętosławy-Sygrydy, Mieszka, Lamberta i Świętopełka. Brat Czcibora. Po kądzieli dziadek Kanuta Wielkiego.
  • Dąbrówka (imię)




  • Warto wiedzieć że... beta

    Imiona słowiańskie to imiona wywodzące się z przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona utworzone ze słów używanych w języku staropolskim.
    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.
    Polskie królowe – wykaz ten obejmuje koronowane lub używające tytułu królewskiego żony polskich władców. Wykaz koronacji polskich królowych (i królów) zobacz: Lista koronacji królów i królowych polskich
    Dobromira – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobry") i -mira ("pokój, spokój, dobro"). Mogło ono oznaczać "ta, która ceni pokój". W źródłach polskich poświadczone w XIII wieku.
    Dobroniega — staropolskie imię żeńskie, złożone z dwóch członów: Dobro- ("dobra") i -niega ("rozkosz"). Mogło zatem oznaczać "ta, która dostarcza przyjemnosci, rozkoszy".
    Dobromiła – staropolskie imię zeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobro, dobra") i -miła ("miła"). Mogło oznaczać "ta, która jest dobra i miła". W źródłach polskich poświadczone w XII wieku (lata 1185 – 1186).
    Dobrogniewa – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobra") oraz -gniewa ("gniew"). Mogło oznaczać "ta, której gniew jest zawsze dobry" lub in. Jest to czternasto- lub piętnastowieczna przeróbka imienia Dobroniega.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.