Dobrawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dobrawastaropolskie imię żeńskie pochodzenia słowiańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "las dębowy" (czeskie doubrava = polskie dąbrowa) lub od słowa oznaczającego "dosyć dobra, czasem dobra" (dobrawa, jak biaława, zimnawa itp) lub jest to skrót od złożonego imienia Dobrosława. Dwie ostatnie etymologie (zwłaszcza pierwszą z nich) potwierdza kronika Thietmara, w której tłumaczy on to słowo jako "dobra". Istnieje jeszcze jedna hipoteza mówiąca, iż imię pochodzi od czeskiego rdzenia "dąbr", co oznacza tyle co "ciemny". W tym wypadku w polskim tłumaczeniu Dąbrówka znaczyłaby tyle co "Ciemnawa".

Imię literackie – imię, które z reguły po raz pierwszy pojawia się w dziele literackim i zostało wymyślone przez autora tego dzieła. Nazwa imię literackie może odnosić się także do imion występujących tylko w baśniach, bajkach, podaniach i legendach.Dobrawa (czes. Doubravka) (ur. ok. 930, zm. 977) – księżniczka czeska z dynastii Przemyślidów, księżna polska, żona Mieszka I. Córka księcia czeskiego Bolesława I Srogiego, siostra Marii, matka Bolesława I Chrobrego i Świętosławy (?) Sygrydy.

Dobrawa imieniny obchodzi 15 stycznia.

Osoby noszące imię Dobrawa:

  • Dobrawa księżniczka czeska, żona Mieszka I
  • Dobrawa – dwórka królowej polskiej Rychezy.
  • Podobne imiona staropolskie: Dobrogniewa, Dobromira, Dobromiła, Dobroniega, Dobrosława, Dobrosułka, Dobrowieść, Dobrowoja oraz Dobrożyźń.

    Zapoznaj się również z:

    Dobrowoja — żeński odpowiednik staropolskiego imienia męskiego Dobrowoj, złożonego z członów Dobro- ("dobry") i -woj ("wojownik"). Imię to nie było notowane w dawnych dokumentach.Dobrożyźń — staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobry, dobra") i -żyźń ("urodzajność, żyzność"). Por. Świętożyźń. Możliwe staropolskie zdrobnienia: Dobrosta, Dobruchna, Dobrusza, Dochna.
  • Dąbrówka (imię)
  • Mieszko I (ur. 922-945, zm. 25 maja 992) – książę Polski z dynastii Piastów sprawujący władzę od ok. 960 r. Syn Siemomysła, wnuk Lestka. Ojciec Bolesława I Chrobrego, Świętosławy-Sygrydy, Mieszka, Lamberta i Świętopełka. Brat Czcibora. Po kądzieli dziadek Kanuta Wielkiego.Imiona słowiańskie to imiona wywodzące się z przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona utworzone ze słów używanych w języku staropolskim.




    Warto wiedzieć że... beta

    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.
    Polskie królowe – wykaz ten obejmuje koronowane lub używające tytułu królewskiego żony polskich władców. Wykaz koronacji polskich królowych (i królów) zobacz: Lista koronacji królów i królowych polskich
    Dobromira – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobry") i -mira ("pokój, spokój, dobro"). Mogło ono oznaczać "ta, która ceni pokój". W źródłach polskich poświadczone w XIII wieku.
    Dobroniega — staropolskie imię żeńskie, złożone z dwóch członów: Dobro- ("dobra") i -niega ("rozkosz"). Mogło zatem oznaczać "ta, która dostarcza przyjemnosci, rozkoszy".
    Dobromiła – staropolskie imię zeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobro, dobra") i -miła ("miła"). Mogło oznaczać "ta, która jest dobra i miła". W źródłach polskich poświadczone w XII wieku (lata 1185 – 1186).
    Dobrogniewa – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dobro- ("dobra") oraz -gniewa ("gniew"). Mogło oznaczać "ta, której gniew jest zawsze dobry" lub in. Jest to czternasto- lub piętnastowieczna przeróbka imienia Dobroniega.
    Thietmar z Merseburga (imię to odpowiada współczesnemu Dietmar; ur. 25 lipca 975 prawdopodobnie w Walbeck, zm. 1 grudnia 1018 w Merseburgu) – biskup merseburski, kronikarz, autor kroniki Thietmara, ważnego źródła historii Niemiec i Polski.

    Reklama