• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Diuretyki



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Roztwór hipertoniczny – roztwór o większym ciśnieniu osmotycznym niż oddzielony od niego błoną półprzepuszczalną roztwór odniesienia (roztwór hipotoniczny).Leki urykozuryczne, leki moczanopędne – leki powodujące zwiększenie wydalania kwasu moczowego, stosowane między innymi w terapii hiperurykemii, na przykład w przebiegu dny moczanowej.

    Leki moczopędne, diuretyki, natriuretyki – grupa leków, których działanie polega na zwiększaniu diurezy (a więc objętości wydalanego moczu). W zdecydowanej większości ich działanie opiera się na powodowaniu wzrostu wydalania jonów sodowych (Na), co powoduje szybsze pozbywanie się wody przez organizm.

    Pod względem chemicznym jest to grupa niejednorodna. Najczęstszym kryterium podziału jest mechanizm działania, który jest skorelowany z umiejscowieniem działania w organizmie.

    Jałowiec pospolity (Juniperus communis L.) – gatunek zawsze zielonego krzewu lub drzewa należący do rodziny cyprysowatych. Występuje na półkuli północnej od obszaru okołobiegunowego po obszary górskie w południowej Europie, Azji i Ameryce Północnej.Blokery receptora aldosteronowego – grupa diuretyków, działających przez blokowanie receptora dla aldosteronu. Leki te zmniejszają niekorzystne efekty wywierane przez aldosteron: wzmożoną retencję sodu i wody, utratę potasu i magnezu z moczem, pobudzanie włóknienia mięśnia sercowego. Należą tu:

    Spis treści

  • 1 Działanie diuretyków
  • 2 Zastosowanie
  • 3 Działanie niepożądane
  • 4 Grupy diuretyków
  • 5 Diuretyki działające na kanalik kręty I rzędu
  • 5.1 Diuretyki osmotyczne
  • 5.1.1 Mechanizm działania
  • 5.1.2 Przykłady
  • 5.1.3 Stosowanie
  • 5.1.4 Działania niepożądane
  • 5.2 Inhibitory anhydrazy węglanowej
  • 5.2.1 Mechanizm działania
  • 5.2.2 Przykłady
  • 5.2.3 Stosowanie
  • 5.2.4 Działania niepożądane
  • 6 Diuretyki pętlowe
  • 6.1 Mechanizm działania
  • 6.2 Przykłady
  • 6.3 Stosowanie
  • 6.4 Działania niepożądane
  • 7 Diuretyki działające na kanalik kręty drugiego rzędu
  • 7.1 Tiazydy
  • 7.1.1 Mechanizm działania
  • 7.1.2 Przykłady
  • 7.1.3 Stosowanie
  • 7.1.4 Działania niepożądane
  • 7.1.5 Analogi tiazydów
  • 7.2 Antagonisty aldosteronu
  • 7.2.1 Mechanizm działania
  • 7.2.2 Przykłady
  • 7.2.3 Stosowanie
  • 7.2.4 Działania niepożądane
  • 7.3 Cykliczne amidyny
  • 7.3.1 Mechanizm działania
  • 7.3.2 Przykłady
  • 7.3.3 Stosowanie
  • 7.4 Substancje wpływające na poziom lub działanie wazopresyny
  • 7.4.1 Mechanizm działania
  • 8 Leki zwiększające przesączanie kłębuszkowe
  • 8.1 Roślinne leki moczopędne
  • 8.1.1 Mechanizm działania
  • 8.1.2 Przykłady surowców zielarskich
  • 8.1.3 Stosowanie
  • 8.2 Metyloksantyny
  • 8.2.1 Mechanizm działania
  • 8.2.2 Przykłady
  • 8.2.3 Stosowanie
  • 9 Inne leki zwiększające diurezę
  • 10 Zobacz też
  • 11 Bibliografia
  • 12 Przypisy
  • Działanie diuretyków[ | edytuj kod]

    Działanie diuretyków polega na zwiększaniu ilości produkowanego moczu. Zdecydowana większość leków moczopędnych działa na etapie produkcji moczu w nerkach. Ich zadaniem jest zwiększenie ilości wody pozostającej w świetle kanalika, poprzez zahamowanie jej wchłaniania. Działanie diuretyków opiera się na fakcie, że woda jest wchłaniana w nerkach poprzez wchłanianie jonów sodu. Wiedząc o tym, konstruuje się leki blokujące poszczególne etapy filtracji i zwrotnej resorpcji jonów sodu w kanalikach nerkowych. Spowodowany działaniem leków wzrost stężenia Na w świetle kanalików powoduje pozostanie w nich wody, która jest następnie wydalana z moczem.

    Hipokalcemia - stan obniżonego poziomu wapnia we krwii, charakteryzujący się stężeniem wapnia całkowitego w surowicy krwi nieprzekraczającym 2,25 mmol/l.Ciśnienie osmotyczne – różnica ciśnień wywieranych na półprzepuszczalną membranę przez dwie ciecze, które ta membrana rozdziela. Przyczyną pojawienia się ciśnienia osmotycznego jest różnica stężeń związków chemicznych lub jonów w roztworach po obu stronach membrany i dążenie układu do ich wyrównania.

    Zwiększenie wydalania wody z moczem powoduje obniżenie się objętości płynów ustrojowych, w tym krwi. W związku z tym zmniejsza się obciążenie wstępne i następcze serca, spada ciśnienie krwi i zmniejszają się obrzęki, co jest pomocne w leczeniu wielu chorób.
    Niektóre diuretyki, między innymi acetazolamid, zmieniają odczyn moczu na bardziej zasadowy i pomagają w wydalaniu pewnych substancji (na przykład aspiryny) w przypadku ich przedawkowania.

    Hipertrójglicerydemia – zwiększenie ponad normę stężenia trójglicerydów we krwi co wiąże się z ryzykiem rozwoju miażdżycy. Znaczna hipertrójglicerydemia może doprowadzić do ostrego zapalenia trzustki.Niepożądane działanie leku, niepożądana reakcja polekowa (ADR – adverse drug reaction) – każda szkodliwa i niezamierzona reakcja, która występuje po podaniu określonego leku w dawce terapeutycznej w celu profilaktyki, ustalenia rozpoznania lub leczenia, niezależnie od drogi podania. Badaniem działań niepożądanych leków zajmuje się farmakosologia.

    Trzeba jednak zaznaczyć, że niektóre środki moczopędne, szczególnie tiazydy, potrafią obniżać ciśnienie niezależnie od swoich właściwości moczopędnych. Oznacza to, że obniżenie ciśnienia krwi nie wynika jedynie ze zmniejszenia jej objętości spowodowanym wzmożoną produkcją moczu, ale następuje w wyniku innych procesów zachodzących przy niższych dawkach leku niż jest to potrzebne do wywołania efektu moczopędnego.

    Antyport – forma transportu aktywnego wtórnego przez błony biologiczne. W antyporcie przemieszczenie jednej substancji (jonu lub cząsteczki, np. metabolitu) do wnętrza określonego przedziału zachodzi równocześnie z usuwaniem drugiej substancji z tego przedziału.Mannitol, mannit – organiczny związek chemiczny, polihydroksylowy alkohol cukrowy. Występuje w formie dwóch enancjomerów – D i L. Stanowi bogate źródło przyswajalnego węgla i dlatego jest dodawany do podłoży hodowlanych (np. podłoże Chapmana służące izolacji i identyfikacji bakterii z rodzaju Staphylococcus).

    Zastosowanie[ | edytuj kod]

    W farmakoterapii leki moczopędne znajdują zastosowanie w leczeniu wielu chorób. Rzadko są stosowane jako jedyne leki w terapii, częściej zażywa się je w skojarzeniu z innymi lekami.
    Leki moczopędne są pomocne w leczeniu:

  • nadciśnienia tętniczego
  • marskości wątroby
  • niewydolności krążenia
  • niewydolność nerek
  • obrzęków (czyli nadmiernego nagromadzenia wody i sodu w tkankach)
  • bakteryjnych zakażeń dróg moczowych
  • zatruć substancjami wydalanymi przez nerki
  • wielu innych chorób.
  • Diuretyki bywają też stosowane w kulturystyce, oraz w odchudzaniu. Zmniejszenie ilości wody w tkankach podskórnych powoduje uwypuklenie mięśni i wyszczupla sylwetkę. Używanie diuretyków bez wskazań lekarskich może jednak doprowadzić do odwodnienia i zaburzenia równowagi elektrolitowej, co jest bezpośrednim zagrożeniem dla życia.

    Mocz (łac. urina) - uryna, płyn wytwarzany w nerkach i wydalany z organizmu, zawierający produkty przemiany materii bezużyteczne lub szkodliwe dla ustroju.Pętla Henlego, pętla nefronu (łac. Ansa nephroni) – część kanalika nerkowego, znajdująca się pomiędzy kanalikiem proksymalnym a kanalikiem dystalnym, wyścielona nabłonkiem jednowarstwowym płaskim. Odpowiada za zagęszczanie moczu. Mechanizm ten jest nazywany wzmacniaczem przeciwprądowym.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]




    Warto wiedzieć że... beta

    Spironolakton (Spironolactonum, C03DA01) – organiczny związek chemiczny, syntetyczny steroid, konkurencyjny antagonista aldosteronu w kanaliku dalszym nefronu. Należy do diuretyków oszczędzających potas. Blokery receptora aldosteronowego, takie jak spironolakton i eplerenon, pozwalają zmniejszyć stężenie aldosteronu we krwi i ograniczyć niekorzystne działania aldosteronu u chorych z nadciśnieniem i nadmiernie aktywowanym układem RAA.
    Cefalosporyny – grupa półsyntetycznych antybiotyków β-laktamowych o szerokim spektrum działania bakteriobójczego. Są to pochodne kwasu 7-aminocefalosporynowego (7-ACA) i zawierają w swojej cząsteczce dwupierścieniową strukturę cefemu, który wykazuje większą odporność na działanie β-laktamaz niż penam.
    Obciążenie wstępne, zwane również ciśnieniem końcoworozkurczowym (termin angielski, ale często stosowany w żargonie medycznym: preload) - termin określający najwyższe ciśnienie występujące w komorze serca (prawej albo lewej, w zależności, o której części serca mówimy) przed rozpoczęciem skurczu.
    Jon wodorowy – kation (jon dodatni) utworzony z atomu wodoru, poprzez oderwanie jego jednego elektronu. Praktycznie biorąc jon wodorowy jest po prostu wolnym protonem. W zapisach przebiegu reakcji chemicznych zapisuje się go jako: H.
    Chlorotalidon, chlortalidon (łac. Chlortalidonum) – lek moczopędny o działaniu podobnym do tiazydów. Jest pochodną sulfonamidową.
    Hipowolemia (łac. hypovolaemia) – stan, w którym w łożysku naczyniowym znajduje się zbyt mała ilość płynu (krwi) do jego pojemności, tym samym nie zapewnia wystarczających warunków do funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego.
    Kofeina (Coffeinum, znana również jako teina, gdy źródłem jest herbata, guaranina (z guarany), mateina (z yerba mate)) – organiczny związek chemiczny, alkaloid purynowy znajdujący się w surowcach roślinnych. Może również być otrzymywana syntetycznie. Została odkryta przez niemieckiego chemika Friedricha Ferdinanda Rungego w 1819 roku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.062 sek.