• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Didymos z Aleksandrii

    Przeczytaj także...
    Paremiologia – nauka o przysłowiach zajmująca się ich pochodzeniem, sensem oraz porównywaniem przysłów występujących w różnych krajach.Scholia (l.poj. scholion, gr. σχόλιον „komentarz”) – komentarze i uwagi typu filologicznego i historycznego zachowane na marginesach greckich i łacińskich rękopisów. Pochodzą głównie z okresu bizantyjskiego. Pisane były zwykle przez anonimowych autorów (scholistów). Mają ogromną wartość, ponieważ dostarczają cennych informacji o pracach jeszcze starszych, które nie zachowały się do czasów nowożytnych.
    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    Didymos z Aleksandrii (gr. Δίδυμος) (ur. ok. 65 r. p.n.e., zm. ok. 10 r. n.e.) – gramatyk i filolog grecki działający w Aleksandrii.

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Litewska Biblioteka Narodowa im. Martynasa Mažvydasa (lit. Lietuvos nacionalinė Martyno Mažvydo biblioteka) – litewska biblioteka narodowa założona w 1919 roku w Kownie, przeniesiona w 1963 roku i działająca do dziś w Wilnie.

    Był niezwykle płodnym autorem licznych prac. Przypisuje mu się autorstwo 3500 (4000?) pism. Za swoją pracowitość otrzymał przydomek Chalkénteros, tj. O spiżowych wnętrznościach. Prace jego można podzielić na komentarze oraz prace leksykograficzne. Komentator utworów niemal wszystkich poetów greckich. Opracował objaśnienia do Hezjoda, Pindara, tragików i komediopisarzy greckich. Zajmował się recenzją Iliady i Odysei Arystarcha z Samotraki. Wydawał i komentował mówców attyckich, m.in. Demostenesa, Ajschinesa, Hiperejdesa. Wśród jego licznych prac na uwagę zasługuje traktat O przysłowiach (gr. Пερί παροιμιōν). Dzieło opracowane w trzynastu księgach i poświęcone przysłowiom. Autor dedykował je autorom, którzy już o tym pisali. Wykorzystano go w późniejszych anonimowych zbiorach przysłów greckich. Stanowiło ważne źródło zachowanego zbioru paremiografów. Pisma Didymosa zaginęły. Miały one jednak szczególne znaczenie dla późniejszych leksykografów i komentatorów, którzy czerpali z nich informacje o badaniach wielkich filologów aleksandryjskich, np. Arystarcha z Samotraki, Zenodota z Efezu, Arystofanesa z Bizancjum. Dotarły one wreszcie do naszych czasów w postaci scholiów w rękopisach bizantyjskich. Z twórczości Didymosa zachowały się tylko fragmenty komentarzy do dzieł Homera i Demostenesa oraz rozprawy o przysłowiach.

    Leksykografia (gr. leksikón - słownik + gráphõ - piszę) – nauka zajmująca się metodami tworzenia słowników i encyklopedii oraz opracowywaniem haseł i sposobem ich objaśniania.Rękopis (manuskrypt) – zapisany odręcznie tekst, w odróżnieniu od powielanego mechanicznie. Termin stosowany zwykle w odniesieniu do zabytkowych książek lub dokumentów pochodzących z okresu przed upowszechnieniem się druku. W takim rozumieniu każdy rękopis jest dziełem niepowtarzalnym o indywidualnych cechach. W szerszym znaczeniu, rękopis to każdy tekst zapisywany ręcznie za pomocą np. ołówka, atramentu, tuszu.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Didymos, [w:] Słownik pisarzy antycznych, pod red. Anny Świderkówny, Warszawa 2001, s. 165, ​ISBN 83-214-1199-1​.
  • T. Sinko, Literatura Grecka, t. I, cz. 2, Kraków 1948, s. 74-75.
  • International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Ajschines (również Eschines) (ok. 390 - 315 p.n.e.) grecki polityk i mówca. Jeden z 10 najwybitniejszych mówców greckich. Pochodził z rodziny zubożałej po II wojnie peloponeskiej. Zwolennik pokoju z Macedonią, w swych mowach zwalczał poglądy Demostenesa.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Homer (st.gr. Ὅμηρος, Hómēros, nw.gr. Όμηρος) (VIII wiek p.n.e.) – grecki pieśniarz wędrowny (aojda), epik, śpiewak i recytator (rapsod). Uważa się go za ojca poezji epickiej. Najstarszy znany z imienia europejski poeta, który zapewne przejął dziedzictwo długiej i bogatej tradycji ustnej poezji heroicznej. Do jego dzieł zalicza się eposy: Iliadę i Odyseję. Grecka tradycja widziała w nim również autora poematów heroikomicznych Batrachomyomachia i Margites oraz Hymnów homeryckich. Żaden poeta grecki nie przewyższył sławą Homera. Na wyspach Ios i Chios wzniesiono poświęcone mu świątynie, a w Olimpii i Delfach postawiono jego posągi. Pizystrat wprowadził recytacje homeryckich poematów na Panatenaje.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Arystofanes z Bizancjum (ok. 257 - ok. 180 p.n.e.), grecki filolog. Uczeń Eratostenesa i nauczyciel Arystarcha z Samotraki. Do jego najważniejszych dzieł należą:
    Zenodot z Efezu (st.gr. Ζηνόδοτος ok. 325 – ok. 265 p.n.e.) – grecki poeta, gramatyk i filolog. Uczeń Filetasa z Kos, wychowawca króla Egiptu Ptolemeusza II Filadelfosa – mianowany przez niego pierwszym dyrektorem Biblioteki Aleksandryjskiej (od ok. 269 p.n.e.). Uznawany za ojca filologii oraz autor pierwszego krytycznego wydania Iliady i Odysei Homera oraz Teogonii Hezjoda.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.767 sek.