• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Despotat Epiru

    Przeczytaj także...
    Oktawiusz Jurewicz (ur. 30 kwietnia 1926 w Białymstoku) – polski filolog klasyczny, historyk, bizantynista. Profesor nadzwyczajny w 1971, zwyczajny w 1986 Uniwersytetu Warszawskiego. Dyrektor Instytutu Filologii Klasycznej UW w latach 1971-1996, kierownik Zakładu Filologii Greckiej, Bizantyńskiej i Nowogreckiej w Instytucie Filologii Klasycznej w latach 1963-1966, prodziekan i następnie dziekan Wydziału Filologicznego UW 1966-1973. W latach 1973-1979 pracował na stanowisku profesora (professeur associe) Uniwersytetu Paris IV-Sorbonne i jednocześnie dyrektora Centre de Civilisation Polonaise tegoż Uniwersytetu. Założył i redagował czasopismo naukowe "Les Cahiers Franco Polonais" (roczniki 1977-1983). Odbył wiele stażów naukowych min. na uniwersytetach w Belgradzie, Berlinie, Budapeszcie, Kolonii, Monachium, Moskwie i Paryżu. Autor publikacji około 100 prac, artykułów, książek wydanych w językach polskim, niemieckim i włoskim oraz szeregu przekładów źródeł historycznych greckich na język ojczysty. Wykształcił kilkunastu magistrów, byłem promotorem trzech doktorów nauk humanistycznych, recenzował 14 prac doktorskich różnych uniwersytetów i 6 prac habilitacyjnych. Członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, członek Polskiego Towarzystwa Filologicznego, członek i członek honorowy Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN, członek Komisji Bizantynologicznej KNoKA PAN i jej przewodniczący do 2000 (obecnie członek honorowy), członek Polskiej Akademii Umiejętności, członek Towarzystwa Historycznego Mommsengesellschaft.IV wyprawa krzyżowa – wyprawa wojenna, która odbyła się w latach 1202-1204. Jej celem było wsparcie zbrojne państw łacińskich na Bliskim Wschodzie, jednak zakończyła się zdobyciem i złupieniem Konstantynopola, a następnie utworzeniem Cesarstwa Łacińskiego, które miało przetrwać do roku 1261.
    Encyklopedia kultury bizantyńskiej – specjalistyczny słownik, będący oryginalnym pomysłem polskich bizantynologów. Wydany w 2002 roku.
    Cesarstwo Łacińskie1204.png
    Epir do 1251 roku

    Despotat Epiru – jedno z państw greckich powstałych obok Cesarstwa Nicejskiego i Cesarstwa Trapezuntu po rozbiciu Cesarstwa Bizantyjskiego przez IV krucjatę w 1204 r. Znajdowało się ono na terenie Epiru, w północno-zachodniej Grecji. Pierwszym władcą i założycielem despotatu był kuzyn bizantyjskiego cesarza Aleksego III Angelosa, Michał Angelos.

    Cesarstwo Tesaloniki – cesarstwo powołane do istnienia w wyniku przyjęcia w 1227 roku purpury cesarskiej przez Teodora Angelosa, aspirującego do scalenia pod swoim berłem rozbitego w wyniku IV krucjaty Cesarstwa Bizantyńskiego. Istniało do 1242 roku.Tomasz Angelos (zm. 1318) - władca Despotatu Epiru w latach 1296-1318. Syn Nicefora I Dukasa i Anny Kantakuzen siostrzenicy cesarza Michała VIII Paleologa.

    W 1224 Teodor Dukas Komnen, nowy władca despotatu podbił królestwo Tesaloniki a następnie przyjął tytuł cesarza, który jednak nie został uznany przez innych władców greckich.

    W 1337 despotat został ponownie przyłączony do odnowionego Cesarstwa Bizantyjskiego.

    Katedra z XIII wieku w mieście Arta.

    Despoci Epiru[ | edytuj kod]

    | edytuj kod]

  • Michał I Angelos (1204-1214)
  • Teodor Angelos Dukas Komnen (1214-1230)
  • Michał II Angelos (1230-1271)
  • Nicefor I Angelos (1271-1296)
  • Tomasz Angelos (1296-1318)
  • | edytuj kod]

  • Mikołaj Orsini (1318-1323)
  • Jan I Orsini (1323-1335)
  • Nicefor II Orsini (1335-1337) i (1339-1340),
  • Panowanie Bizancjum (1337-1348), a następnie Serbii (1348-1356)

    Teodor Angelos Dukas Komnen – (ur. 1180/1185, zm. po 1252, gr. Θεόδωρος Άγγελος Δούκας Κομνηνός, Theodōros Angelos Doukas Komnēnos) kuzyn cesarzy bizantyjskich Izaaka II i Aleksego III Angelosów, władca Epiru od 1214 do 1227 roku, cesarz Tesaloniki od 1227 do 1230 roku.Tomasz Prejlubowicz, serb. Tomo Preljubović; stgr. Θωμάς Κομνηνός Παλαιολόγος, Thōmas Komnēnos Palaiologos (zm. 1384) – despotes północnego Epiru w latach 1366 – 1384
  • Symeon Sinisza Nemanjić (1348-1356) (namiestnik w imieniu brata Stefana Urosza IV, cara Serbii)
  • Nicefor II Orsini (1356-1359)
  • Symeon Sinisza Nemanjić (1359-1366) (ponownie)
  • Gjin Bua Spata (1359-1399) (rządził w Arcie z nadania Symeona)
  • Tomasz Preljubowicz (1366-1384) (zięć Symeona)
  • Maria Angelina (1384-1385)
  • Esau Buondelmonti (1384-1408/1411) (zdołał się utrzymać przy władzy do 1408 lub 1411)
  • Giorgio Buondelmonti (1411)
  • | edytuj kod]

  • Karol I Tocco (1399-1429)
  • Karol II Tocco (1429-1448) (utrata Joaniny w 1430)
  • Leonardo III Tocco (1448-1479) (utrata Arty w 1449 i Angelokastron w 1440)
  • Karol III Tocco - tytularny despota w latach 1479-1518
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Królestwo Tesaloniki
  • Cesarstwo Tesaloniki
  • Tesalia Angelosów
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Małgorzata Dąbrowska, Epiru despotat [w:] Encyklopedia kultury bizantyńskiej, red. Oktawiusz Jurewicz, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 2002, s. 161-162.
  • Donald M. Nicol, The Despotate of Epiros 1267-1479. A Contribution to the History of Greece in the Middle Ages, Cambridge 1984, ​ISBN 0-521-13089-1
  • Karol II Tocco (Carlo II Tocco, zm. 30 września 1448) – hrabia Kefalenii po 1429 roku. Władca południowego Epiru w latach 1429 – 1448. Syn Karola I Tocco.Cesarstwo Nicejskie – stosowana w historiografii nazwa państwa założonego w 1204 roku przez Teodora Laskarysa i jego popleczników na terenie Azji Mniejszej. Państwo to było jednym z państw spadkobierców cesarstwa bizantyjskiego, które upadło po zdobyciu przez siły IV krucjaty Konstantynopola i powstanie tam łacińskiej monarchii. Trzeba jednak zaznaczyć, iż określenie „nicejskie”, jak i samo „założenie państwa” są używane tylko umownie, podobnie jak określenie „bizantyjskie” czy „założenie” Cesarstwa Bizantyjskiego przez Konstantyna.




    Warto wiedzieć że... beta

    Karol III Tocco (Carlo III Tocco, ur. 1464, zm. 1518) – tytularny despota Arty i Zante; syn Leonardo III Tocco, ojciec Leonardo IV Tocco oraz Constantino Tocco; żonaty z Androniką Arianiti Komnen. Przebywał we Włoszech.
    Epir (grecki Ήπειρος – Ipiros, co po polsku oznacza kontynent lub wnętrze dużego lądu) – górzysta kraina położona w północno-zachodniej części Grecji, nad Morzem Jońskim, na północy graniczy z Albanią, na wschodzie z Tesalią, a na południu z Etolią i Akarnanią. Ponadto istnieje także Epir Północny, czyli zamieszkały przez Albańczykow, Greków i Wołochów obszar, położony po albańskiej stronie granicy.
    Nicefor II Orsini, stgr. Νικηφόρος Β΄ Δούκας (ur. ok. 1328, zm. 1359) – despotes Epiru w latach 1335–1337, 1339-1340 i 1356–1359. Syn Jana II Orsiniego.
    Tocco – ród szlachty włoskiej, zamieszkujący południowe Włochy i panujący w średniowieczu w różnych państewkach łacińskich powstałych po IV krucjacie na terenie Bałkanów i wysp wokół dzisiejszej Grecji.
    Stefan Uroš IV Dušan (serbski: Цар Стефан Душан Силни) (ok. 1308 – 20 grudnia 1355) – król Serbii w okresie 8 września 1331 – 1346. Od roku 1346 był pierwszym carem Serbii.
    Ród Orsini – jeden z największych rodów arystokratycznych średniowiecznej i renesansowej Italii. Członkami rodu było wiele znaczących postaci polityki i religii, między innymi papieże Celestyn III, Mikołaj III i Benedykt XIII, 34 kardynałów Kościoła rzymskiego oraz wielu kondotierów.
    Donald M. Nicol (ur. 4 lutego 1923 w Portsmouth, zm. 25 września 2003 w Cambrigde) – brytyjski historyk, bizantynolog. W okresie II wojny światowej walczył w armii brytyjskiej w Grecji (1944–1945). W latach 1948-1952 studiował w Pembroke College w Cambrigde. Opiekunem jego pracy doktorskiej (The Despotate of Epiros) był Steven Runciman. W latach 1952-1964 nauczał łaciny i greki w Iniversity College w Dublinie. Następnie historię Bizancjum na uniwersytecie w Edynburgu. Był profesorem King΄s College w Londynie (Katedra Nowej Greki oraz Bizantyńskiej Historii, Języka i Literatury). W latach 1989-1992 był dyrektorem Biblioteki Genadiosa w Atenach. Donald M. Nicol specjalizował się w historii Bizancjum, Grecji oraz literatury i języka greckiego. Dużo uwagi poświęcił historii politycznej Bizancjum okresu Paleologów. Był członkiem Royal Irish Academy i British Academy. Był obywatelem honorowym miasta Arta (1981) i doktorem honoris causa uniwersytetu w Joanninie (1997).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.026 sek.