• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Della Scala

    Przeczytaj także...
    Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.Boska Komedia (wł. La Divina Commedia) – poemat napisany przez włoskiego pisarza Dante Alighieriego, w latach 1308-1321. Boska Komedia jest syntezą średniowiecznej myśli filozoficznej, historycznej, teologicznej oraz panoramą świata. Jako arcydzieło literatury włoskiej, należy do klasyki światowej i wywarła znaczny wpływ na kulturę europejską.
    d’Este – książęcy ród panujący w Ferrarze i Modenie, zaliczający się, obok książąt sabaudzkich do najstarszych rodów Lombardii, spokrewniony z Welfami.
    Herb rodu della Scala

    Della Scala, albo Scaligeri - ród magnacki, który panował w Weronie przez sto dwadzieścia pięć lat, od 1262 do 1387. Za czasów Mastino I della Scala forma rządów w Weronie przeszła od komuny średniowiecznej do signorii, chociaż właściwe przejęcie władzy nastąpiło za jego brata, Alberto. Czasy Cangrande I to okres największej świetności i potęgi Werony. Panowanie rodu della Scala w Weronie zbiegło się z konfliktem między Gwelfami i Gibelinami. Władcy Werony starali się wykorzystać ją do osiągnięcia swoich celów, dlatego sprzymierzali się zazwyczaj z Gibelinami, a Cangrande I uznawany był nawet za przywódcę Ligi Gibelinów.

    Ferrara – miasto w północnych Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Ferrara, ok. 50 km na NNW od Bolonii, nad rzeką Pad, która płynie 5 km na północ od centrum. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkuje 130 461 osób (322,9 os./km²).Mastino II (1308-1351), władca Werony z rodu Della Scala. W trakcie jego rządów wpływy rodu osiągnęły apogeum obejmując Brescię, Parmę i Lukkę. W 1339 roku na mocy pokoju zawartego w Wenecji został zmuszony do oddania części wpływów lidze tyranów lombardzkich.

    Historia[ | edytuj kod]

    Najdalszy zasięg posiadłości rodu della Scala. (1336)

    Pierwsi della Scala, którzy mieszkali w Weronie już w XI w., wywodzili się być może od rodu szlacheckiego z Scalemburga, albo, co bardziej prawdopodobne, od Jacopo Fico, rzemieślnika wyrabiającego drabiny. To tłumaczyłoby etymologię nazwiska (wł. la scala - drabina). Bardziej pewne informacje istnieją dopiero w odniesieniu do Jacopino della Scala, kupca handlującego wełną, ojca Mastino I. Jego syn, Mastino, nie był ani szczególnie bogaty, ani nie posiadał tytułu szlacheckiego, ale był zręczny w polityce, wiarygodny i przede wszystkim zabiegał o pokój. Było to ważne dla Werończyków, którzy dopiero co doświadczyli krótkiej lecz krwawej walki za czasów władzy Ezzelino III da Romano. Za zgodą Ezzelino został on podestą Cerei, a w 1259 podestą Werony. W 1262 Mastino został mianowany Capitano del popolo (Kapitanem Ludu). W rzeczywistości stał się faktycznym władcą Werony. Jego następcą został brat Alberto. Szczyt swej potęgi osiągnęła Werona za panowania Cangrande I della Scala, który rządził od 1308 do 1311 wraz z bratem Alboino, a od 1308 do 1329 sam. Za zdobyczami terytorialnymi i bogactwami napłynęły do miasta również wartości kulturalne. Stało się ono siedzibą artystów, naukowców oraz polityków, którzy szukali tu azylu. Gościł tu między innymi Dante, gdy został wygnany z Florencji. W XVII pieśni Boskiej komedii poświęcił on wzmiankę władcy Werony, z którym wiązał nadzieję na zjednoczenie Włoch. Następcy Cangrande - Alboino II i Mastino II poprzez złe posunięcia polityczne weszli w konflikt z Wenecją, co przyczyniło się do osłabienia Werony. Następnie państwo Scaligerich dostało się pod wpływ Mediolanu rządzonego wówczas przez Bernabò Viscontiego, a konflikt z koalicją Viscontich, Carraresich, d’Este i Gonzagów położył kres władzy rodu della Scala. W 1387 rządzący Mediolanem Gian Galeazzo Visconti zajął dużą część terytorium rządzonego przez Scaligerich, a ostatni z nich, Antonio, został wygnany z Werony i musiał szukać schronienia w Ferrarze u swego teścia. Skończył się okres panowania rodu della Scala. W 1406 Wenecja definitywnie zawładnęła Weroną. Większość członków panującej dotąd rodziny uciekła do Bawarii, gdzie nazwisko ich zostało zmienione, a właściwie przetłumaczone na niemiecki. Odtąd nazywali się Von Der Leiter. Ta gałąź rodu wymarła ok. 1580. Nieliczni Della Scala, którzy pozostali w Italii, przetrwali do XVII w. 10 października 1598 zmarł Giovanni Teodorico della Scala, a na jego grobie umieszczono napis: ostatni z potomków panów della Scala zmarł w wieku 27 lat nie pozostawiwszy żadnego dziedzica.

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Genealogia rodu[ | edytuj kod]

    Jacopino (†1215)
    │
    ├─>Mastino I (†1277), podesta Cerei i Werony, Kapitan Ludu, a następnie władca Werony
    │
    └─>Alberto (†1301), podesta, później władca Werony (1277-1301)
       │
       ├─>Bartolomeo (†1304), władca Werony i Vicenzy 
       │
       ├─>Alboino (1306-1352), władca Werony i Wicenzy
       │  │
       │  ├─>Alboino II (1306-1352), władca Werony i Vicenzy (wraz z bratem)
       │  │ 
       │  └─>Mastino II (1308-1351), władca Werony i Vicenzy (wraz z bratem)
       │     │
       │     ├─>Beatrice Regina (1333-1384), żona Bernabò Viscontiego, władcy Mediolanu
       │     │
       │     ├─>Cangrande II (1332-1359), władca Werony i Vicenzy (wraz z bratem)
       │     │
       │     ├─>Cansignorio (1340-1375), władca Werony i Vicenzy (wraz z bratem)
       │     │  │
       │     │  ├─>Bartolomeo II, władca Werony i Vicenzy
       │     │  │ 
       │     │  └─>Antonio, ostatni władca Werony i Vicenzy
       │     │
       │     ├─>Paolo Alboino (1343-1375), władca Werony i Vicenzy
       │     │ 
       │     └─>Verde (†1394), żona Mikołaja II d’Este, władcy Ferrary
       │
       └─>Cangrande I (1291-1329), władca Werony i Vicenzy
    

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Republika Wenecka (wł. Serenissima Repubblica di Venezia) – północnowłoska republika kupiecka istniejąca od VIII wieku do 1797. Najdłużej nieprzerwanie funkcjonujące państwo o ustroju republikańskim w historii. W średniowieczu jedna z największych potęg handlowych i politycznych w basenie Morza Śródziemnego i jedno z najbogatszych miast Europy. Republika Wenecka była najpotężniejszą i zarazem najtrwalszą z powstałych w średniowieczu miejskich komun włoskich. Jako jedno z nielicznych państw włoskich odegrała również wielką rolę w historii nie tylko Italii, ale całej Europy i basenu Morza Śródziemnego. Od czasów wypraw krzyżowych po zmagania z Imperium Osmańskim, dla Europy była Republika Wenecka głównym pośrednikiem i uczestnikiem kontaktów z muzułmańskim Bliskim Wschodem – zarówno tych pokojowych, jak i wojennych.Ezzelino III da Romano (ur. 25 kwietnia 1194 - zm. 7 października 1259) - feudalny władca włoskiego miasta Trevignano, który w sojuszu z cesarzem Fryderykiem II podporządkował sobie Weronę i inne miasta w północno-wschodnich Włoszech.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Visconti – ród arystokracji włoskiej wzmiankowany już w XI wieku. Wywodzi się od Ottona, rycerza zasłużonego w czasie I wyprawy krzyżowej, który został w 1078 r. wicehrabią (visconte) Mediolanu. Tytuł ten dał początek nazwisku. Z rodu tego pochodził Teobaldo Visconti, od 1271 papież Grzegorz X. Azzo i Lucchino (XIV. w.) narzucili panowanie niemal całej Lombardii i sięgnęli aż do Piemontu. Podzielone posiadłości rodowe zjednoczył Gian Galleazzo hrabia Virtu (1351–1402), gdy kupił u cesarza Wacława tytuł księcia Mediolanu, opanował Pizę, Sienę, Perugię, Padwę, Bolonię. Nosił się z myślą pozyskania dla siebie korony zjednoczonych Włoch. Jego panowanie zapewniło miastom włoskim potęgę i dobrobyt. W Piacenzy odnowił uniwersytet 1447. Po wygaśnięciu głównej linii, panowanie przeszło na dom Sforzów.
    Gibelini i gwelfowie – stronnictwa polityczne rywalizujące we Włoszech między XII a XIII wiekiem, głównie w okresie zmagań cesarza Fryderyka II z papiestwem.
    Jacopino della Scala (ur. XII w. – zm. 1215) - włoski kupiec, a następnie wikariusz cesarski w Ostiglii oraz podesta Cerei. Był synem Balduino della Scala, który dał początek rodowi della Scala.
    Dante Alighieri (ur. w maju lub czerwcu 1265 we Florencji, zm. 13 lub 14 września 1321 w Rawennie) – włoski poeta, filozof i polityk.
    Mediolan (wł. Milano, łac. Mediolanum, lomb. Milan lub Milà) – miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej pomiędzy rzekami Ticino, Adda, Po i Alpami. Mediolan położony jest na wysokości 122 m n.p.m. Drugie co do wielkości po Rzymie miasto Włoch. Według danych na koniec 2005 roku gminę zamieszkuje 1 308 735 osób, 7191 os./km². Zajmuje powierzchnię 182 km².
    Mikołaj II Kulawy d’Este (Niccolò II zw. Il Zoppo; ur. 17 maja 1338 - zm. 26 marca 1388) – senior Ferrary, Modeny i Parmy od 1361 z rodu d’Este.
    10 października jest 283. (w latach przestępnych 284.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 82 dni.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.083 sek.