• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dejdamia z Epiru

    Przeczytaj także...
    Poliajnos (ur. ok. 100 w Nikai (?), zm. ok. 170) – rzymski retor i adwokat pochodzenia greckiego. Najbardziej znanym dziełem Poliajnosa są Podstępy wojenne napisane dla Marka Aureliusza i Lucjusza Werusa z okazji wojny z Partami. Był także autorem zaginionej Mowy w obronie zgromadzenia macedońskiego, zaś Księga Suda wylicza także inne jego dzieła: O Tebach oraz O taktyce ksiąg trzy.Demetriusz II Antygonida (ur. ok. 275 – zm. 229 p.n.e.; panował w latach 239-229 p.n.e.) - król macedoński z dynastii Antygonidów, syn Antygona Gonatasa i Fili, córki Seleukosa I.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Dejdamia lub Dejdameja (gr: Δηϊδάμεια, Dēϊdámeia) (zm. ok. 232 p.n.e. w Ambrakii) – królowa Epiru od ok. 234 p.n.e. do swej śmierci. Córka Pyrrusa II, króla Epiru.

    Ok. r 234 p.n.e., po śmierci stryja króla Epiru Ptolemeusza, Dejdamia objęła po nim tron. Poliajnos (II w.), pisarz rzymski, poinformował nas, że zdobyła Ambrakię z zamiarem zemsty za zabójstwo stryja. Gdy Epiroci przysłali posłów, celem zakończenia wojny, ona zażądała udziału i zaszczytów, jakie mieli jej przodkowie. Została przez nich oszukana, mimo otrzymania od nich rękojmi, bowiem część Epirotów zmówiła się z żołnierzem Nestorem, żeby zabił swą panią. Ten jednak nie był zdolny tego dokonać i wycofał się z zadania. Dejdamia obawiając się o swoje życie, schroniła się w świątyni Artemidy Hegemone. Milon wpadł do świętego okręgu bogini, by dokonać morderstwa na niej. Ona zaś wykrzyknęła: Ten matkobójca mord mordem dopełnia! Pauzaniasz zw. Periegeta (ok. 115-ok. 180), pisarz i geograf grecki, podał, że Dejdamia nie miała dzieci oraz umierając powierzyła ludowi władzę.

    Ptolemeusz (gr.: Πτολεμαῖος, Ptolemaios) (zm. ok. 234 p.n.e.) – król Epiru od ok. 240 p.n.e. do swej śmierci. Młodszy syn króla Epiru Aleksandra II i królowej Olimpias II, wnuk słynnego Pyrrusa.Marek Junianus Justynus rzymski historyk tworzący w III w. n.e. Nic nie wiadomo o jego życiu. Jest autorem "Zarysu dziejów powszechnych starożytności na podstawie Pompejusza Trogusa". Jest to, jak pisze Justynus, zbiór najciekawszych i najważniejszych faktów z dzieła Gnejusza Pompejusza Trogusa "Historiae Philippicae", rzymskiego historyka tworzącego w czasach Augusta. Praca Justynusa nie koncentruje się na historii Rzymu, lecz zajmuje się przede wszystkim dziejami wschodnich monarchii i hellenistycznych królestw w okresie od założenia Niniwy do roku 20 p.n.e.

    Na jej śmierci kończy się długa lista królów Epiru. Jedynymi potomkami dynastii Ajakidów pozostały ciotka Ftia, żona Demetriusza II, króla Macedonii, oraz Nereida, żona Gelona II, koregenta Syrakuz. W tej sytuacji Epiroci postanowili ogłosić demokrację, po czym utworzyli ściślejszy organizm, czyli federację, pod zwierzchnictwem Macedonii, występującą oficjalnie pod nazwą Apeirotai („Epiroci”), którą nazywamy Związkiem Epirockim.

    Ftia zwana Chryzeis (gr.: Φθία, Phthίa; Χρυσηϊς, Chrysēϊs = „Złota”) (III w. p.n.e.) – królowa Macedonii, córka króla Epiru Aleksandra II i królowej Olimpias II, małżonka Demetriusza II, króla Macedonii, matka Filipa V, przyszłego króla Macedonii.Ambrakia - kolonia Koryntu nad Morzem Jońskim. Założona w roku 625 p.n.e.. Po podporządkowaniu przez Rzym w 189 p.n.e. zaczęła tracić znaczenie. Ostatecznie utraciła swoją pozycję na rzecz Nikopolis, po ufundowaniu którego w roku 28 p.n.e. przesiedlono pozostałych mieszkańców.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. Hammond N.G.L., Starożytna Macedonia. Początki, instytucje, dzieje, przeł. A. S. Chankowski, PIW, Warszawa 1999, s. 289, ​ISBN 83-06-02691-8​.
    2. Marek Junianus Justynus, Zarys dziejów powszechnych starożytności na podstawie Pompejusza Trogusa (z dodaniem prologów), (XXVIII 3), przekł., wstęp i kom. I. Lewandowski, Pax, Warszawa 1988, s. 177, ​ISBN 83-211-0871-7​.
    3. Pauzaniasz, Wędrówka po Helladzie. Na olimpijskiej bieżni i w boju (IV 35, 3), przekł. i oprac. J. Niemirska-Pliszczyńska, Ossolineum & De Agostini, Wrocław 2004, s. 384, ​ISBN 83-04-04712-8​.
    4. Poliajnos, Podstępy wojenne (VIII 52), przeł., wstęp i oprac. M. Borowska, Prószyński i S-ka, Warszawa 2003, s. 367-368, ​ISBN 83-7225-183-9​.
    Epir (grecki Ήπειρος – Ipiros, co po polsku oznacza kontynent lub wnętrze dużego lądu) – górzysta kraina położona w północno-zachodniej części Grecji, nad Morzem Jońskim, na północy graniczy z Albanią, na wschodzie z Tesalią, a na południu z Etolią i Akarnanią. Ponadto istnieje także Epir Północny, czyli zamieszkały przez Albańczykow, Greków i Wołochów obszar, położony po albańskiej stronie granicy.Ajakidzi (gr.: Aίακίδαι, Aίakίdai) – dynastia królewska rządząca związkiem plemion epirockich Molossów, której członkowie głosili, że wywodzą się od Neoptolemosa, zwanego Pyrrosem („Rudy”), syna Achillesa, bohatera wojny trojańskiej. Dynastia nazwę swą wzięła od imienia Ajakosa, dziadka Achillesa. Pierwszym znanym historycznym królem Molossów był Admetos, który gościł na swoim dworze Temistoklesa, wodza ateńskiego, ok. r. 470 p.n.e. Tarypasa, wnuka Admetosa, uznaje się za pierwszego, który wprowadził kulturę grecką do swego kraju. Aleksander I, szwagier i zięć króla Macedonii Filipa II, który umieścił go na tronie Molossów, stał się sprzymierzeńcem macedońskim. Za jego panowania Molossowie narzucili swą hegemonię nad pozostałymi plemionami epirockimi. Aleksander, jako król całego Epiru, zainterweniował w sprawy południowej Italii. Najsłynniejszym przedstawicielem dynastii był król Pyrrus, który utworzył lokalne imperium. Po jego śmierci znaczenie Epiru zmalało. Ambicje Aleksandra II były skutecznie hamowane przez Antygonidów z Macedonii. Historia Epiru od jego panowania jest bardzo słabo znana. Za panowania Demetriusza II Aitolikosa, króla Macedonii, Epiroci zbuntowali się przeciw swej królowej Dejdamii, którą zamordowali w Ambrakii ok. r. 232 p.n.e. Na jej śmierci kończy się długa lista królów Epiru. Doszło do zmiany ustroju z monarchii na demokrację. Epiroci utworzyli wówczas federację pod zwierzchnictwem Macedonii, występującą oficjalnie pod nazwą Apeirotai („Epiroci”), którą nazywamy Związkiem Epirockim.




    Warto wiedzieć że... beta

    Starożytna Macedonia – antyczne królestwo na Półwyspie Bałkańskim, zamieszkałe przez lud grecki z plemienia Dorów, którego historyczne centrum znajdowało się na terytorium obecnej północno-środkowej Grecji.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Pyrrus II (gr.: Πύρρος, Pýrros) (zm. ok. 240 p.n.e.) – król Epiru od ok. 255 p.n.e. do swej śmierci. Starszy syn króla Epiru Aleksandra II i królowej Olimpias II. Ok. 255 p.n.e., po śmierci ojca, znalazł się pod opieką matki z powodu swej niepełnoletności. Matka rządziła Epirem jako regentka do uzyskania przez niego wieku męskiego, do ok. 240 p.n.e. Wówczas Pyrrus objął pełnię władzy nad krajem. Jednak niebawem zmarł w młodym wieku. Pozostawił po sobie z nieznanej z imienia żony dwie córki: Nereidę, żonę Gelona, syna króla syrakuzańskiego Hierona II, oraz Dejdamię, przyszłą ostatnią władczynię Epiru. Po śmierci Pyrrusa jego następcą został młodszy brat Ptolemeusz.
    Syrakuzy (łac. Syracusae, wł. Siracusa) – miasto we Włoszech we wschodniej Sycylii. Jego patronką jest Święta Łucja (dzień obchodów: 13 grudnia).
    Pauzaniasz (stgr. Παυσανίας, łac. Pausanias, zwany Periegeta, ur. między 100 a 110 n.e., zm. po 180 n.e.) – grecki geograf, autor dzieła Periegesis tes Hellados (Wędrówki po Helladzie) w 10 księgach, czyli przewodnika po Helladzie, w którym zawarł relację ze swoich licznych podróży, opisując poszczególne krainy Grecji: zabytki, lokalne kulty.
    Artemida (także Artemis; gr. Ἄρτεμις Ártemis, łac. Diana) – w mitologii greckiej bogini łowów, zwierząt, lasów, gór i roślinności; wielka łowczyni. Uważana również za boginię płodności, niosącą pomoc rodzącym kobietom. Podobnie jak Apollo był bogiem słońca i życia, tak Artemidę uznawano za boginię księżyca i śmierci. Wierzono bowiem, że bliźniacze rodzeństwo charakteryzuje podobna konstrukcja duchowa. Ze względu na związek między obrotami księżyca a przypływami i odpływami morza Artemidę zaczęto uważać za bóstwo opiekuńcze rybaków. Jej atrybutami były łuk i strzały, a ulubionym zwierzęciem łania. Była córką Zeusa i Leto (Latony), siostrą bliźniaczką Apollina. Należała do grona 12 bogów olimpijskich. Bogini-dziewica. Ulubionym zajęciem bogini było przemierzanie nocą dzikich górskich dolin, kotlin, gajów i lasów. Podróżowała zawsze w towarzystwie wiernych jej nimf. Jej obecność najbardziej odczuwano w pobliżu rzek i źródeł, w okolicach podmokłych i bagiennych. Uważano, że to podczas księżycowych nocy bezpieczniejsi są podróżni i trzody – Artemida była bowiem postrachem dla groźnych zwierząt. Jej ukochanym terenem łowieckim była Arkadia – dziewicza kraina wzgórz i zalesionych kotlin. Bliskie pokrewieństwo z Apollinem, a także afirmacja życia spowodowały, że uznano ją za wielką miłośniczkę tańca i muzyki

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.