• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Daoxin



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.

    (Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin, znany także jako Shuangfeng Daoxin (雙㡝道信); ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신); jap. (Daii) Dōshin (ドウシン); wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).

    Życie[ | edytuj kod]

    Wstępne uwagi[ | edytuj kod]

    Najwcześniejsza biografia Daoxina znajduje się w dziele Daoxuana (596-667) Xu gaoseng chuan, gdzie jest wymieniony wśród 133 "medytujących" - praktykujących chan. W biografii tej nie ma żadnej wzmianki o spotkaniu Daoxina z Sengcanem, czyli nie ma połączenia z Bodhidharmą. Wiadomo, że od 15 roku życia studiował Winaję u różnych nauczycieli. Późniejsze biografie twierdziły, że jednym z tych nauczycieli był Sengcan. Klasztor Dalin znajdujący się na górze Lu został założony przez Zhikaia (533-610), mistrza szkoły sanlun, który studiował medytację u Tiantaia Zhiyi (538-597). W biografii tej jest także mowa o tym, że Daoxin studiował medytację u bardzo mało znanego laickiego mistrza Fu, którego metodę zaadaptował. Zhiyi i mistrz Fu, to jedyne nazwiska występujące w tej biografii.

    Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas). Tang Taizong (唐太宗), (ur. 23 stycznia 599 – zm. 649 r.), jego osobiste imię to Lǐ Shìmín 李世民, był drugim cesarzem z chińskiej dynastii Tang, panującym od 626 do 649. Na ogół jest uważany za jednego z największych, o ile nie największego cesarza w całej chińskiej historii. Stanowił on miarę, do której porównywano wszystkich innych cesarzy. Za czasów jego rządów Chiny Tangów prosperowały ekonomicznie i militarnie. Pośmiertnie otrzymał imię Wen Huangdi (文皇帝).

    Biografia[ | edytuj kod]

    Pochodził z prowincji Qizhou (蘄州) (obecnie w prowincji Hubei) z rodziny Sima (司馬). W 7 roku życia zaczął studiować buddyzm. Przez 15 następnych lat studiował winaję i medytację u kilku nauczycieli. Przez kolejnych 20 lat, w których dojrzał intelektualnie i duchowo, przebywał w południowych Chinach w rejonie rzeki Jangcy. Zetknął się wtedy z naukami szkół sanlun i tiantai. Gdy miał kilkanaście lat usłyszał, że na górze Yuangong (w Anhui) dwóch tajemniczych ludzi praktykuje jakąś cichą medytację. Udał się więc tam i spotkał Drugiego i Trzeciego Patriarchę chan – Huike i Sengcana. Przyjął ich nauki i praktykował wspólnie z nimi przez 10 lat. Zachowała się scena momentu jego oświecenia. Pewnego dnia poprosił Sengcana Błagam cię mistrzu, ukaż swe współczucie i poprowadź mnie do bramy Dharmy wyzwolenia! Patriarcha spytał A któż ciebie zamknął? Daoxin odparł Nikt mnie nie zamknął. Na to mistrz powiedział Dlaczego zatem poszukujesz wyzwolenia? W tym momencie Daoxin osiągnął oświecenie.

    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.Jianzhi Sengcan (ok. 529-613; chiń. 鑑智僧璨, Wade-Giles Chien-chih Seng-ts’an, kor. Sŭngch’an; jap. Konchi Sōsan; wiet. Tăng Xán) – był trzecim patriarchą (chiń. sanzu 三祖) buddyzmu chan jako następca Huike, przed Daoxinem.

    W jakiś czas później otrzymał od Sengcana przekaz Dharmy i został Czwartym Patriarchą szkoły chan. Mistrz poprosił Daoxina aby rozpoczął nauczanie w klasztorze Dalin (Wielki Las) na górze Lu. Daoxin niedawno przekroczył 20 rok życia. Na górze Lu przebywał przez 10 lat. Związana jest z nim historia o cudownym ocaleniu przez niego miasta, na które napadli bandyci. W chwili, gdy miasto miało się już poddać z powodu braku wody, mistrz nakazał masowe śpiewanie sutr buddyjskich i wyschnięte źródła znów trysnęły wodą, a bandyci się wycofali.

    Sanlun (chiń. 三論宗, pinyin Sānlún zōng; kor. 삼논종, Samnon chong (jeong); jap. Sanron-shū; wiet. Tam luận tông; pol. Szkoła Trzech Traktatów) – jedna z wczesnych szkół chińskiego buddyzmu, kontynuacja madhjamiki. Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.

    Niedługo po tym wydarzeniu Daoxin zobaczył niezwykły purpurowy obłok nad pobliską górą. Wziął to za dobry znak i na tej górze w dystrykcie Huangmei w prowincji Hubei, zwanej Potou (破頭山 góra Pękniętej Głowy), założył pierwszą wspólnotę chan w klasztorze Dongshan (Wschodniej Góry), która liczyła 500 praktykujących mnichów. Był wśród nich jego spadkobierca Dharmy Daman Hongren. Później góra ta była znana jako Shuangfeng shan (雙峰山 góra Bliźniaczych Szczytów). Według legendy, kiedy mistrz szedł do Huangmei, spotkał na drodze małego chłopca. Spytał go o imię. Chłopiec odparł, że ma co prawda imię, ale nie jest ono stałe. Jakie to imię – spytał mistrz. Chłopiec odparł Budda. Daoxin powiedział I ty nie masz imienia? A chłopiec na to Ono jest puste, więc go nie posiadam. Gdy rodzice zobaczyli wielkie zdolności swojego dziecka, zgodzili się, aby zostało uczniem Patriarchy. Tym chłopcem był Hongren.

    Niutou Farong (牛頭法融; ur. 594, zm. 657) (kor. Udu Pǒpyung ( ); jap. Gozu Hōyū ( ); wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan.Natura Buddy (także Tathagatagarbha, Sugatagarbha; sans. Buddhata, chin. 佛性 fóxìng, kor. pulsǒng, jap. 仏性 bussho, wiet. phật tính, wylie: de bzhin gshegs pa’i snying po) – esencja umysłu, najwyższa mądrość, absolutna natura wszystkiego, co istnieje, umożliwiająca osiągnięcie Oświecenia według buddyzmu. Nauki o naturze buddy według nauk mahajany, obok nauk o siunjacie, są najbardziej istotnymi naukami Buddy Siakjamuniego i związane są szczególnie z tzw. Trzecim Obrotem Kołem Dharmy Buddy oraz doktrynami czittamatra i madhjamaka.

    W 645 r. cesarz Taizong zapragnął zobaczyć Daoxina i posłał wysłannika z pismem wzywającym go do pałacu, ale mistrz ozięble odrzucił zaproszenie. Cesarz wysłał ponowne zaproszenie, ale spotkał się z kolejną odmową, a nawet wyzwaniem, gdyż Daoxin napisał Jeśli pragniesz mojej głowy, utnij ją i weź sobie. Wtedy ona przyjdzie do ciebie, ale mój umysł nigdy nie przyjdzie. Cesarz wysłał więc ponownie posłańca z mieczem i żądaniem głowy mistrza. Jednak drugim poleceniem dla posłańca był nakaz niekrzywdzenia Daoxina. Gdy Patriarcha trzeci raz odmówił udania się do pałacu, usłużnie pochylił się i rozkazał wysłannikowi Tnij! Wtedy posłaniec wyjawił, że cesarz zabronił go skrzywdzić. Daoxina wybuchnął śmiechem mówiąc Musisz wiedzieć, że posiadasz ludzkie cechy.

    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Sutra Serca (skr. Mahā-prajñā-pāramitā-hṛdaya Sūtra, chin. 摩訶般若波羅蜜多心經, Boreboluomiduo Xinjing, kor. Mahabanya paramilda shimgyǒng, jap. Makahannya haramita shin gyō, wiet. Bát-nhã-ba-la-mật-đa tâm kinh) – jest bardzo krótką sutrą, o której mówi się, że zawiera esencję potężnego zbioru Sutr Mądrości. Jeden z najbardziej znanych na świecie tekstów buddyjskich, który w krajach buddyzmu mahajany cieszy się popularnością od ponad półtora tysiąca lat. Pojawia się w nim słynne sformułowanie Pustka jest formą, forma jest pustką. Tekst sutry streszcza ideę pustki oraz krytykę teorii wcześniejszego buddyzmu hinajany. Uważa się, że tekst ten powstał w Indiach, w języku sanskryckim, po czym został przełożony na chiński. Znanych jest siedem zachowanych przekładów Sutry Serca.

    Odrzucenie zaproszenia do stolicy i tytułu Narodowego Nauczyciela, umocniło niezależność tego ośrodka. Mistrz dla swojej wspólnoty sformułował wskazania i reguły, stając się tym samym prekursorem Baizhanga Huaihaia.

    4 dnia 9 miesiąca 651 r. mistrz powiedział do zgromadzonych uczniów Wszystkie z miriad dharm tego świata powinny być odrzucone. Strzeżcie wszyscy tej wiedzy i przekazujcie ją w przyszłość. Po wypowiedzeniu tych słów Patriarcha zmarł. Postawiono stupę w miejscu, gdzie nauczał. 8 dnia 4 miesiąca następnego roku stupa sama się otworzyła i można było zobaczyć Daoxina siedzącego w niej i nic nie zmienionego.

    Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Cesarz obdarzył mistrza pośmiertnym tytułem Dayi (Wielki Uzdrowiciel).

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Daoxuan (道宣; ur. 595, zm. 667) (kor. Tosǒn (도선), jap. Dōsen, wiet. Đaô Tuyên) – chiński mnich buddyjski, założyciel szkoły winai – lüzong.
    Daman Hongren (大滿弘忍, Wade-Giles Ta-man Hung-jen), ur. 601; zm. 674 [lub 602– 675]) (kor. Hongin (홍인 ); jap. Daiman Kōnin ( ); wiet. Hoằng Nhẫn) - piąty patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).
    Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):
    Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. tam-ma-địa) — w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.
    Oświecenie (albo samourzeczywistnienie, bodhi skr. बोधि, poch. od rdzenia budh "wiedzieć", w stronie biernej "być przebudzonym") – stan umysłu (lub raczej cały szereg stanów), jaki według większości religii i filozofii Wschodu (buddyzm, zen, joga, wedanta, dżinizm, w pewnym sensie taoizm) czasami – lub na trwałe – przytrafia się albo po długotrwałej praktyce medytacyjnej, albo z nagła, bez żadnego przygotowania (spór gradualizmu z subityzmem).
    Nianfo (chin. 念佛 niànfó; kor. 염불 yǒmbul, jap. 念仏 nembutsu, wiet. niệm phật; "recytowanie imienia Buddy") – podstawowa praktyka Szkoły Czystej Krainy i innych szkół amidystycznych, zwłaszcza w buddyzmie sino-japońskim, rozumiana ogólnie jako powtarzanie imienia Buddy Amitabhy.
    Dhjana (dewanagari ध्यान , trl. dhyāna, pali jhana wym. [dżana], chiński 禪 chán, koreański sŏn 선, japoński zen, wietnamski thiền) – hinduistyczna oraz buddyjska praktyka medytacyjna, skupienie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.883 sek.