• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • DICOM



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    ACR (ang. Absolute Category Rating) – pięciostopniowa skala oceny jakości próbek dźwiękowych, zgodna ze standardem ITU-T. Jedna ze skal jakości metody MOS (ang. Mean Opinion Score).HL7 (ang. Health Level Seven) – standard elektronicznej wymiany informacji w środowiskach medycznych. Opracowany przez organizację o tej samej nazwie, powstałą w 1987 roku. Celem organizacji jest rozwój standardów elektronicznej wymiany informacji klinicznych, finansowych i administracyjnych między systemami informatycznymi w ochronie zdrowia.
    Kolano widziane w zapisie RM

    DICOM, obrazowanie cyfrowe i wymiana obrazów w medycynie (ang. Digital Imaging and Communications in Medicine) – norma opracowana przez ACR (American College of Radiology) i NEMA (National Electrical Manufacturers Association) dla potrzeb ujednolicenia wymiany i interpretacji danych medycznych reprezentujących lub związanych z obrazami diagnostycznymi w medycynie. DICOM znajduje zastosowanie głównie w przetwarzaniu obrazów tomografii komputerowej (TK), obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (RM), pozytonowej tomografii emisyjnej (PET), cyfrowej angiografii subtrakcyjnej (DSA), cyfrowej radiografii konwencjonalnej (CR), radiografii cyfrowej (DR) oraz wszystkich wykorzystujących technologie cyfrowe badań o wysokiej rozdzielczości obrazu. Dane w formacie DICOM mają dużą objętość, wymagają specjalnego oprogramowania i sprzętu komputerowego a także łączy o wysokiej przepustowości, za to pozwalają zachować wysoką jakość obrazu. Stosowanie normy DICOM umożliwia, między innymi, funkcjonowanie teleradiologii.

    Diagnostyka obrazowa (obrazowanie medyczne, obrazowanie radiologiczne) – dział diagnostyki medycznej zajmujący się obrazowaniem zmian fizjologicznych oraz patologicznych zachodzących w ciele ludzkim za pomocą różnego rodzaju oddziaływań fizycznych. Znajduje się ona na pograniczu radiologii oraz medycyny nuklearnej.Ultrasonografia, USG – nieinwazyjna, atraumatyczna metoda diagnostyczna, pozwalająca na uzyskanie obrazu przekroju badanego obiektu. Metoda ta wykorzystuje zjawisko rozchodzenia się, rozpraszania oraz odbicia fali ultradźwiękowej na granicy ośrodków, przy założeniu stałej prędkości fali w różnych tkankach równej 1540 m/s. W ultrasonografii medycznej wykorzystywane są częstotliwości z zakresu ok. 2-50 MHz. Fala ultradźwiękowa najczęściej generowana jest oraz przetwarzana w impulsy elektryczne przy użyciu zjawiska piezoelektrycznego (opisanego przez braci Curie na przełomie lat 1880-1881). Pierwsze doświadczenia nad wykorzystaniem ultrasonografii w diagnostyce prowadzone były w trakcie i zaraz po II wojnie światowej, a ultrasonografy wprowadzone zostały do szpitali na przełomie lat 60. i 70. XX wieku (jednym z pierwszych klinicznych zastosowań była diagnostyka płodu)

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 2 Części standardu
  • 3 Strategie rozwoju
  • 3.1 WG-01 Informacje o sercu i naczyniach krwionośnych (Cardiac and VascularInformation)
  • 3.2 WG-02 Projekcja radiografii i angiografii (Projection Radiography and Angiography)
  • 3.3 WG-03 Medycyna nuklearna (Nuclear Medicine)
  • 3.4 WG-04 Kompresja (Compression)
  • 3.5 WG-05 Nośniki wymiany danych (Exchange Media)
  • 3.6 WG-06  Podstawa standardu (Base Standard)
  • 3.7 WG-07 Radioterapia (Radioteraphy)
  • 3.8 WG-08 Strukturyzacja raportów (Structured Reporting)
  • 3.9 WG-09 Okulistyka (Ophthalmology)
  • 3.10 WG-10 Doradztwo strategiczne (Strategic Advisory)
  • 3.11 WG-11 Standardy wyświetlania (Display Function Standard)
  • 3.12 WG-12 Ultrasonografia (Ultrasound)
  • 3.13 WG-13 Światło widzialne (Visible Light)
  • 3.14 WG-14 Bezpieczeństwo (Security)
  • 3.15 WG-15 Mammografia i CAD (Mammography and CAD)
  • 3.16 WG-16 Rezonans magnetyczny (Magnetic Resonance)
  • 3.17 WG-17 3D
  • 3.18 WG-18 Badania kliniczne i edukacja (Clinical Trials and Education)
  • 3.19 WG-19 Dermatologia (Dermatology)
  • 3.20 WG-20 Integracja pomiędzy standardami obrazowania medycznego (Integration of Imaging and Information Systems)
  • 3.21 WG-21 Tomografia komputerowa (Computed Tomography)
  • 3.22 WG-22 Stomatologia (Dentistry)
  • 3.23 WG-23 Hosting aplikacji (Application Hosting)
  • 3.24 WG-24 DICOM w chirurgii (DICOM in Surgery)
  • 3.25 WG-25 Weterynaria (Veterinary Medicine)
  • 3.26 WG-26 Patologie (Pathology)
  • 3.27 WG-27 Technologie Internetowe (Web Technology for DICOM)
  • 3.28 WG-28 Fizyka (Physics Strategy)
  • 3.29 WG-29 Edukacja, komunikacja i popularyzacja (Education, Communication, and Outreach)
  • 3.30 WG-30 Obrazowanie domowych zwierząt (Small Animal Imaging)
  • 4 Opis standardu
  • 4.1 Podstawowe struktury danych i reguły kodowania
  • 4.2 Znaczniki
  • 4.3 Typy danych
  • 4.4 Wiadomości
  • 4.5 Model realnego świata
  • 4.6 Model informacji
  • 5 Używane systemy kolorów
  • 6 DICOM w medycynie
  • 6.1 Dziedziny medycyny wykorzystujące DICOM
  • 6.2 Przykładowe badania wykorzystujące DICOM
  • 6.3 Zalety wykorzystywania standardu
  • 6.4 Wady standardu DICOM
  • 7 Oprogramowanie używające standardu DICOM
  • 7.1 Darmowe
  • 7.2 Komercyjne
  • 8 Zobacz też
  • 9 Linki zewnętrzne
  • 10 Przypisy
  • Neurologia – dziedzina medycyny zajmująca się schorzeniami obwodowego układu nerwowego i ośrodkowego układu nerwowego. Neurologia i psychiatria są dziedzinami pokrewnymi, a niektóre choroby są domeną zarówno neurologa jak i psychiatry. Neurologia zajmuje się głównie schorzeniami, których podłożem jest proces uszkadzający układ nerwowy, a psychiatria z kolei zajmuje się głównie chorobami, których podłożem jest biochemiczne zaburzenie funkcjonowania mózgu jako całości.PNG (ang. Portable Network Graphics) – rastrowy format plików graficznych oraz system bezstratnej kompresji danych graficznych.

    Historia[]

    Strona tytułowa ACR/NEMA v1.0 wydana w 1985r.

    Intensywny rozwój tomografii w latach siedemdziesiątych sprawił, że pojawiło się wiele nowoczesnych maszyn. Korzystanie z obrazów wygenerowanych przez ówczesne maszyny sprawiało trudności w środowisku medycznym, sposób interpretacji był zależny od producenta danego sprzętu. Radiolodzy czy fizycy medyczni potrzebowali obrazowania np. do ustalania dawki promieniowania podczas radioterapii. Pojawiła się więc potrzeba ujednolicenia informacji medycznych. Zwykłe pliki graficzne (jak np. jpg, png, gif) nie sprawdzały się w tej dziedzinie. Poprawna interpretacja obrazu wymagała dodatkowych parametrów, w celu zminimalizowania ryzyka postawienia błędnej diagnozy. ACR (American College of Radiology) i NEMA (National Electrical Manufactures Association) połączyło swoje siły i w 1983 roku rozpoczęło pracę nad standardem, który miał rozwiązać ten problem.. Jego pierwsza wersja zwana ACR-NEMA 1.0 (od American College of Radiology i National Electrical Manufacturers Association) została opublikowana 2 lata później. Wersja określiła format danych, zastosowaną transmisję "Point-to-point" oraz pierwsze słowniki komunikatów.  Standard zawierał wiele błędów i niejasności, a także pewnych niespójności wewnętrznych, więc zaraz po opublikowaniu okazało się, że konieczne są liczne poprawki. Po 3 latach powstała druga, ulepszona wersja, znacznie lepiej dostosowana do pracy ze sprzętem medycznym. Pierwszy pokaz ACR/NEMA v2.0 odbył się na Uniwersytecie Georgetown , 21-23 maja 1990 roku. Sześć firm uczestniczyło w tym wydarzeniu: DeJarnette Research Systems, General Electric Medical Systems, Merge Technologies, Siemens Medical Systems, Vortech oraz 3M. Wersja rozszerzona była o bardziej precyzyjne definicje protokołów software'owych oraz standaryzację zbioru komunikatów. Sprzęt wykorzystujący ARC/NEMA v2.0 został zaprezentowany na corocznym spotkaniu towarzystwa Radiologicznego Ameryki Północnej ( RSNA ) w 1990 roku. Praktyczne zastosowanie odkryło nowe błędy i konieczność zmian. Od tego czasu powstawało wiele rozszerzeń do standardu takich jak Papyrus (opracowany przez University Hospital w Genewie) czy SPI (Standard Product Interconnect),  wprowadzony przez Siemens Medical Systems i Philips Medical Systems. Wdrożenie standardu ARC/NEMA na dużą skalę miało miejsce w 1992 roku. Stało się tak za sprawą Armii Stanów Zjednoczonych. W 1993 roku trzecia wersja została wydana, zaczęła funkcjonować pod nazwą DICOM. Od tamtego czasu jest stale aktualizowana i rozszerzana.

    Radioterapia, dawniej curieterapia – metoda leczenia za pomocą promieniowania jonizującego. Stosowana w onkologii do leczenia chorób nowotworowych oraz łagodzenia bólu związanego z rozsianym procesem nowotworowym, np. w przerzutach nowotworowych do kości.Cyfrowa angiografia subtrakcyjna (ang. DSA, Digital Subtraction Angiography) – badanie diagnostyczne obszaru ciała rejestrujące dwa obrazy rentgenowskie, jeden po drugim. Są one elektronicznie zapisywane w formie cyfrowej, w tym jeden w postaci negatywu. Ich połączenie (subtrakcja - odjęcie, tym przypadku pozytywu od negatywu) spowoduje, że wszystkie detale znikną tworząc jednolity, szary obraz. Jednak jeśli między dwiema ekspozycjami wystąpią różnice w zawartych elementach obrazów, np wstrzyknie się do krwiobiegu określoną ilość środka cieniującego, jedyną rzecz, którą będzie można zobaczyć, to kontrast widoczny w naczyniach krwionośnych. Wszystkie inne szczegóły, w tym także kości zacirające obraz, pozostaną szare.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dermatologia – dziedzina medycyny zajmująca się schorzeniami skóry i jej przydatków (włosów, paznokci) oraz niektórymi chorobami ogólnoustrojowymi, ujawniającymi się przede wszystkim na skórze (np. łagodne i złośliwe nowotwory jak czerniak złośliwy) lub rumień guzowaty.
    Mammografia – radiologiczna metoda badania piersi u kobiet. Polega na wykonaniu serii zdjęć gruczołu przy użyciu promieni rentgenowskich. Jej zdolność do uwidoczniania szeregu charakterystycznych zmian pozwala na wczesne rozpoznanie raka piersi oraz innych patologii sutka, zanim staną się one jawne klinicznie.
    Osirix – oprogramowanie do przetwarzania obrazów przeznaczone do pików w formacie DICOM (.dcm) powstającym w obrazowaniu medycznym (MRI, CT, PET, PET-CT, SPECT-CT, USG). Jest zgodne ze standardem DICOM (dane komunikacyjne oraz w formacie obrazów). Osirix ma możliwość pobierania obrazów transferowanych przez protokół komunikacyjny DICOM z każdej modalności PACS (C-STORE, SCP/SCU oraz Query/Retrieve: C-MOVE SCU/SCP, C-GET SCU/SCP).
    Medycyna nuklearna – gałąź medycyny zajmująca się leczeniem i diagnozowaniem chorób przy użyciu izotopów promieniotwórczych, zajmuje się głównie fizjologią ciała, organów, i chorób. Metody medycyny nuklearnej wykorzystywane są między innymi w onkologii, w leczeniu niektórych typów nowotworów oraz jako zabiegi paliatywne, mające na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych, związanych z występowaniem rozsianego procesu nowotworowego (np. przerzuty do kości). Stosowane są również w celu lokalizacji zmian niewidocznych przy użyciu innych środków. Medycyna nuklearna stosowana jest również jako narzędzie w diagnostyce i leczeniu chorób, np. endokrynologicznych (głównie chorób tarczycy). Zastosowanie tej techniki umożliwia zróżnicowanie między "zimnymi" i "ciepłymi" guzami.
    Pozytonowa tomografia emisyjna (ang. positron emission tomography, PET) jest techniką obrazowania, w której (zamiast jak w tomografii komputerowej – zewnętrznego źródła promieniowania rentgenowskiego lub radioaktywnego) rejestruje się promieniowanie powstające podczas anihilacji pozytonów (anty-elektronów). Źródłem pozytonów jest podana pacjentowi substancja promieniotwórcza, ulegająca rozpadowi beta plus. Substancja ta zawiera izotopy promieniotwórcze o krótkim czasie połowicznego rozpadu, dzięki czemu większość promieniowania powstaje w trakcie badania, co ogranicza powstawanie uszkodzeń tkanek wywołanych promieniowaniem. Wiąże się także z koniecznością uruchomienia cyklotronu w pobliżu (krótki czas połowicznego rozpadu izotopów to także krótki maksymalny czas ich transportu) co znacząco podnosi koszty.
    Angiografia - w medycynie badanie diagnostyczne służące zobrazowaniu naczyń krwionośnych. Polega na podaniu do naczynia radiologicznego środka kontrastującego, a następnie obserwacji tego naczynia w czasie fluoroskopii (prześwietlenia) i uwidocznieniu na zdjęciu rentgenowskim. Stopień zaczernienia naczynia na zdjęciu pozwala ocenić jego przebieg, a także światło (przekrój wnętrza naczynia).
    Pozytonowa tomografia emisyjna (ang. positron emission tomography, PET) jest techniką obrazowania, w której (zamiast jak w tomografii komputerowej – zewnętrznego źródła promieniowania rentgenowskiego lub radioaktywnego) rejestruje się promieniowanie powstające podczas anihilacji pozytonów (anty-elektronów). Źródłem pozytonów jest podana pacjentowi substancja promieniotwórcza, ulegająca rozpadowi beta plus. Substancja ta zawiera izotopy promieniotwórcze o krótkim czasie połowicznego rozpadu, dzięki czemu większość promieniowania powstaje w trakcie badania, co ogranicza powstawanie uszkodzeń tkanek wywołanych promieniowaniem. Wiąże się także z koniecznością uruchomienia cyklotronu w pobliżu (krótki czas połowicznego rozpadu izotopów to także krótki maksymalny czas ich transportu) co znacząco podnosi koszty.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.053 sek.