• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Czarter

    Przeczytaj także...
    Przewoźnik – przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, w Polsce na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu, a w transporcie kolejowym – na podstawie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu.Lotnictwo – ogół zagadnień związanych z wszelkiego rodzaju statkami powietrznymi, pojazdami zdolnymi do samodzielnego lotu w powietrzu.
    Prawo morskie – prawo wewnętrzne państwa regulujące stosunki prawne związane z żeglugą morską i korzystaniem z morza. Innymi słowy jest to prawo praktyki obrotu morskiego danego państwa, w odróżnieniu od prawa morza stanowiącego dział prawa międzynarodowego.

    Czarter (ang. charter: „przywilej, statut, karta”) – umowa, na podstawie której odbywa się przewóz ładunków bądź osób w żegludze, transporcie kolejowym lub lotnictwie, cechująca się nieregularnością lub wręcz jednorazowością. Także wynajęcie statku, jachtu, samolotu z załogą lub bez na określony czas w celu samodzielnej organizacji transportu, podróży.

    Kodeks morski – polska ustawa (aktualnie z dnia 18 września 2001 r.) ogłoszona w Dz. U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1545 regulująca stosunki prawne związane z żeglugą morską. Stosuje się go do morskich statków handlowych. Ma także zastosowanie do statków morskich używanych wyłącznie do celów naukowo-badawczych, sportowych lub rekreacyjnych (z wyjątkiem przepisów o przewozie ładunku lub pasażerów oraz przepisów o awarii wspólnej).Subsumpcja (pisane też „subsumcja”) – przyporządkowanie stanu faktycznego ustalonego w procesie stosowania prawa do sformułowanej w wyniku wykładni normy prawnej (inaczej: „proces kwalifikacji prawnej”; a także, choć nieściśle: „kwalifikacja prawna”).

    W prawie morskim według kodeksu morskiego z dnia 18 września 2001 r. (Dz.U. z dnia 4 grudnia 2001 r.):

  • art. 104. Umowa przewozu ładunku może:
    1. stanowić, że przewoźnik odda całą albo określoną część przestrzeni ładunkowej statku pod ładunek na jedną lub więcej podróży (umowa czarterowa), albo
    2. dotyczyć przewozu poszczególnych rzeczy albo ładunku określonego według rodzaju, ilości, miary lub wagi (umowa bukingowa).
  • art. 105. § 1. Umowa przewozu określa stosunek pomiędzy przewoźnikiem a frachtującym (czarterującym lub bukującym).
  • Umowa czarterowa – przewoźnik zobowiązany jest podstawić statek według wskazania czarterującego w miejscu odpowiednim, bezpiecznym i dostępnym bez trudności dla podejścia statku, dla jego pozostawania tam i wyjścia z ładunkiem bez przeszkód. Czarterujący może niezależnie od tego, czy miejsce ładowania zostało w umowie ustalone, domagać się od przewoźnika – za zwrotem wszelkich związanych z tym kosztów – przeholowania lub przeciągnięcia statku z jednego miejsca na drugie, chyba że przewóz odbywa się statkiem obsługującym linię regularną.

    Żegluga (transport wodny) – jedna z form transportu. Oznacza w szczególności przewóz statkami, w celach zarobkowych, pasażerów i ładunków, przez wody morskie lub śródlądowe.Umowa, kontrakt (łac. contractus) – w prawie cywilnym zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron ustalające ich wzajemne prawa lub obowiązki. Według bardziej szczegółowej definicji umowa to stan faktyczny polegający na złożeniu dwóch lub więcej zgodnych oświadczeń woli (konsens) zmierzających do powstania, uchylenia lub zmiany uprawnień i obowiązków podmiotów składających te oświadczenia woli. Umowy są zawsze co najmniej dwustronnymi czynnościami prawnymi.

    Pod względem prawnym czarter to umowa, której treścią jest oddanie rzeczy do używania w zamian za określone wynagrodzenie. Pod tym względem czarter wykazuje podobieństwo do umowy najmu rzeczy ruchomych uregulowanej w Kodeksie cywilnym. Należy mieć również na względzie art. 750 k.c., zgodnie z którym do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. W każdym konkretnym przypadku należy badać poszczególne elementy treści danej umowy i w zależności od wyników tej oceny dokonać właściwej subsumpcji.

    Kodeks cywilny (skrót k.c. lub w języku prawniczym kc) – usystematyzowany według określonych reguł (nawiązujących do systematyki pandektowej) zbiór przepisów prawnych z zakresu prawa cywilnego obejmujący przynajmniej podstawowy zestaw instytucji z tej dziedziny.Statut − akt prawny regulujący zadania, strukturę organizacyjną i sposób działania podmiotu prawa publicznego lub prywatnego.

    W transporcie morskim występuje 5 rodzajów umów czarterowych:

    1. czarter w jedną stronę – singleczarter – ładunek w jedną tylko stronę;
    2. czarter na podróż okrężną – ładunek w dwie strony;
    3. czarter na podróże konsekutywne – zawiera się jedną umowę na przewóz kilku ładunków (kilku rejsów) w nieregularnym czasie, według jednolitych stawek;
    4. czarter na czas – time czarter – umowa o przekazaniu statku wraz z obsługą, na dane miejsce,
    5. bareboat czarter - przekazuje się statek bez załogi.

    Przypisy

    Umowa najmu – w polskim prawie cywilnym umowa, w której wynajmujący zobowiązuje się oddać przedmiot najmu do używania najemcy, na czas oznaczony lub nieoznaczony, w zamian za wynagrodzenie w postaci czynszu płaconego przez najemcę. Przedmiotem najmu mogą być rzeczy ruchome, jak również nieruchomości, a także części rzeczy jako całości lub nawet jej części składowe. Wyłączone z najmu są rzeczy zużywalne a także prawa. Wynajmujący ma obowiązek wydania najemcy rzeczy w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywanie go w odpowiednim stanie przez cały czas trwania umowy na swój koszt. Najemca ma obowiązek płacenia czynszu, który może być ustalony w pieniądzach lub innych świadczeniach, a także używania rzeczy w sposób przewidziany w umowie i sprawowania nad nią pieczy. Stosunek najmu wygasa automatycznie z upływem okresu na jaki umowa została zawarta. Jeśli czas nie został oznaczony wygasa na skutek wypowiedzenia.Statek - każde urządzenie transportowe, które jest zdolne do pokonywania przestrzeni w sposób dla niego charakterystyczny, ale inny niż w oparciu o stały ląd. W szczególności może pływać pod powierzchnią wody, na jej powierzchni, unosić się w atmosferze lub w przestrzeni kosmicznej. Może mieć własny napęd i urządzenia sterujące, lub być uzależniony od innej jednostki.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Płaca inaczej: pensja, wynagrodzenie, zapłata, gratyfikacja – wypłaty pieniężne oraz wartość tzw. świadczeń w naturze (towary, materiały, usługi itp.) lub ekwiwalenty wypłacane pracownikom lub innym osobom fizycznym przez pracodawcę za wykonaną na jego rzecz pracę.
    Czarter na czas – jeden z rodzajów umowy o używanie statku cudzego, zaliczany do umów czarterowych. Najczęściej znajduje zastosowanie przy zawieraniu umów przewozu statkami towarowymi. Umowę czarteru na czas zawiera armator z czarterującym. Kodeks morski nie przewiduje szczególnej formy, w praktyce jednak umowę taką potwierdza się na piśmie dla celów dowodowych. Armator zobowiązuje się wydać czarterującemu statek w wyznaczonym terminie, obsadzony załogą i odpowiednio wyposażony. Co więcej, armator musi przez cały czas utrzymywać statek w odpowiednim stanie i płacić wynagrodzenie załodze którą zatrudnia. Umowa może jednak przewidywać wyjątek od tej zasady. Ma to miejsce w sytuacji, gdy czarterujący postanowi samemu zatrudnić niektórych pracowników, np. oficerów. Jeśli jednak umowa dotyczy tzw. gołego statku tj. bez załogi, nie będzie uznawana za czarter, lecz umowę dzierżawy lub najmu. Czarterujący może oddać statek innemu czarterującemu w granicach określonych umową. Wówczas do czarterującego stosuje się przepisy dotyczące armatora. Jest to tzw. podczarter. Kapitan i pozostali członkowie załogi pozostają zawsze podwładnymi armatora (jeśli są przez niego zatrudniani), jednakże w zakresie realizacji celów rejsu, kapitan stosuje się do poleceń czarterującego. Za szkody wyrządzone statkiem odpowiedzialność wobec osób trzecich ponosi armator. Nie wyłącza to jednak możliwości późniejszego dochodzenia roszczeń regresowych między armatorem a podmiotem, który rzeczywiście przyczynił się do szkody.
    Transport kolejowy – gałąź transportu zaliczana do transportu lądowego, obejmująca trzy podsektory: pasażerski transport kolejowy, towarowy transport kolejowy i infrastrukturę transportu kolejowego.

    Reklama