Cynakalcet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cynakalcet (łac. Cinacalcetum) – lek kalcymimetyczny, obniżający stężenie parathormonu we krwi.

Drgawki (konwulsje) – mimowolne skurcze mięśni, które występują w niektórych chorobach takich jak: padaczka, tężec czy też cukrzyca. Występują także przy wysokiej gorączce powyżej 40 °C.Pierwotna nadczynność przytarczyc - stan wzmożonego wydzielania parathormonu (PTH) przebiegający z hiperkalcemią. Przyczyną jest pierwotny defekt komórek narządu, wyrażający się nadprodukcją PTH nieadekwatną do potrzeb organizmu i małą wrażliwością na supresyjne działanie zwiększonego stężenia wapnia w surowicy.

Mechanizm działania[ | edytuj kod]

Na powierzchni komórek przytarczyc znajdują się receptory wapniowe, które regulują wydzielanie parathormonu w zależności od stężenia wapnia we krwi. Cynakalcet podwyższa wrażliwość tych receptorów na wapń pozakomórkowy, obniżając tym samym produkcję i stężenie parathormonu. Pociąga to za sobą spadek stężenia wapnia w surowicy.
Działanie leku jest silnie skorelowane z osiąganym przez niego stężeniem. Po około 2–6 godzinach od momentu podania, gdy cynakalcet osiąga największe stężenie, następuje maksymalna supresja wydzielania PTH. Wraz ze spadkiem stężenia leku, poziom parathormonu wzrasta w ciągu 12 godzin od momentu podania cynakalcetu. Zahamowanie wydzielania PTH utrzymuje się na mniej więcej stałym poziomie do momentu podania kolejnej dawki leku. Stałe stężenie wapnia we krwi uzyskuje się po około 7 dniach zażywania cynakalcetu.

Lek – każda substancja, niezależnie od pochodzenia (naturalnego lub syntetycznego), nadająca się do bezpośredniego wprowadzana do organizmu w odpowiedniej postaci farmaceutycznej w celu osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego, lub w celu zapobiegania chorobie, często podawana w ściśle określonej dawce. Lekiem jest substancja modyfikująca procesy fizjologiczne w taki sposób, że hamuje przyczyny lub objawy choroby, lub zapobiega jej rozwojowi. Określenie lek stosuje się też w stosunku do substancji stosowanych w celach diagnostycznych (np. metoklopramid w diagnostyce hiperprolaktynemii) oraz środków modyfikujących nie zmienione chorobowo funkcje organizmu (np. środki antykoncepcyjne).Hipokalcemia - stan obniżonego poziomu wapnia we krwii, charakteryzujący się stężeniem wapnia całkowitego w surowicy krwi nieprzekraczającym 2,25 mmol/l.

Farmakokinetyka[ | edytuj kod]

Lek wchłania się dość słabo z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po około 2–6 godzinach od momentu podania. Pokarm znacznie zwiększa biodostępność cynakalcetu. Okres półtrwania jest dwufazowy. Pierwsza faza trwa około 6 godzin, druga – do 30–40 godzin. Lek wiąże się z białkami osocza w 97%.
Metabolizm zachodzi w wątrobie przy udziale CYP3A4 oraz CYP1A2 i opiera się o oksydację i późniejsze sprzęganie. Tak powstałe, nieaktywne farmakologicznie metabolity wydalane są w około 80% z moczem, a w 15% z kałem.

Dializa (gr. diálysis - rozpuszczanie, rozdzielanie) – jest to metoda oczyszczania roztworów koloidalnych z elektrolitów przy użyciu błony półprzepuszczalnej.Biegunka (łac. diarrhoea; potocznie rozwolnienie) – objaw kliniczny polegający na zwiększonej częstotliwości wypróżnień (według WHO ≥3/24h) lub zwiększonej ilości stolca (≥200g/24h), wraz ze zmianą konsystencji na płynną bądź półpłynną. Biegunce może towarzyszyć stan ogólnego osłabienia, gorączka czy też kurczowe bóle brzucha. Objaw ten trwający do 14 dni określany jest jako biegunka ostra, natomiast utrzymanie się objawów chorobowych ponad 4 tygodnie kwalifikuje do rozpoznania biegunki przewlekłej (niektórzy autorzy wyróżniają biegunkę uporczywą – trwającą 2-4 tygodnie).


Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

DrugBank — ogólnodostępna i bezpłatna baza informacji o lekach, utworzona w 2006 roku przez zespół Craiga Knoxa i Davida Wisharta z Wydziału Informatyki i Nauk Biologicznych Uniwersytetu Alberty w Kanadzie. Łączy dane z dziedziny chemii, biochemii, genetyki, farmakologii i farmakokinetyki.
Utlenianie – reakcja chemiczna, w której atom przechodzi z niższego na wyższy stopień utlenienia (co jest równoważne z oddaniem elektronów).
Propafenon – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny. Jest stosowany jako lek antyarytmiczny; wg klasyfikacji Vaughana Williamsa należy do grupy Ic.
Chlorowodorki - najczęściej chlorowodorki amin (chlorki amoniowe); sole zasady organicznej i kwasu solnego. Chlorowodorki amin są znacznie bardziej odporne na degradację (np. utlenianie) od neutralnych amin i często taka forma jest wykorzystywana do ich przechowywania i handlu. Ponadto chlorowodorki amin są znacznie lepiej rozpuszczalne w wodzie od wyjściowych amin, dzięki czemu leki zawierające ugrupowania aminowe w formie chlorowodorków są łatwo wchłaniane przez organizm pacjenta.
Rytonawir (łac. ritonavirum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, inhibitor proteaz, lek stosowany w leczeniu zakażeń ludzkim wirusem niedoboru odporności, jako lek wzmacniający działanie innych leków przeciwretrowirusowych.
Wtórna nadczynność przytarczyc (łac. hyperparathyroidismus secundarius) - stan nadmiernego wydzielania parathormonu (PTH) przez przytarczyce w odpowiedzi na hipokalcemię (niski poziom wapnia we krwi), powiązany z hipertrofią i hiperplazją gruczołów. To zaburzenie jest najczęściej spotykane u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
Uniwersytet Alberty (ang. University of Alberta) to uniwersytet działający w kanadyjskim mieście Edmonton, w prowincji Alberta. Ma 3200 wykładowców i ponad 35 tys. studentów.

Reklama