• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Cricot 2

    Przeczytaj także...
    Awangarda (franc. avant garde – "straż przednia") – zespół tendencji i trendów w sztuce XX wieku odrzucający dotychczasowe style, kreujący własny świat, nie naśladujący rzeczywistości, szukający odrębnego języka wyrazu.Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora „Cricoteka” – instytucja kultury założona w roku 1981, działająca pod adresem ul. Szczepańska 2 w Krakowie. Obecnie tworzone jest Muzeum Tadeusza Kantora i nowa siedziba Cricoteki przy ulicy Nadwiślańskiej 4, w budynku dawnej elektrowni podgórskiej.
    Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.
    Krakowska siedziba teatru
    Krakowska siedziba teatru - wejście

    Cricot 2 – polski teatr awangardowy, założony przez Tadeusza Kantora i Marię Jaremiankę działający w latach 1955–1991 w Krakowie. Nazwa formacji pochodzi od wcześniej istniejącego teatru Cricot; obie nazwy były anagramem wyrażenia to cyrk. Od 1961 roku teatr działał w piwnicach Galerii Krzysztofory.

    Galeria Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska Krzysztofory – awangardowe stowarzyszenie artystyczne powstałe w latach 30. XX w., które istniało do 1937 roku. Siedziba stowarzyszenia mieściła się w Pałacu pod Krzysztofory przy ul. Szczepańskiej 2 w Krakowie.Tadeusz Kantor (ur. 6 kwietnia 1915 w Wielopolu Skrzyńskim, zm. 8 grudnia 1990 w Krakowie) – polski reżyser, malarz, scenograf, grafik, autor manifestów artystycznych, animator życia kulturalnego, założyciel Teatru Cricot 2 w Krakowie.

    Historia teatru[]

    Inscenizacje były początkowo oparte na dramatach Witkacego, późniejsze przedstawienia były natomiast autorskimi kreacjami Tadeusza Kantora.

    Teatr Cricot 2 występował w Polsce i za granicą. Największą popularność i uznanie zdobył realizacjami, które zapoczątkował spektakl Umarła klasa z 1975 roku. Ten wypracowany przez Kantora nurt teatralny określano terminem teatr śmierci. Wkrótce po śmierci Kantora, po doprowadzeniu do wystawienia ostatniego dzieła pt. Dziś są moje urodziny, teatr zaprzestał działalności.

    Cricot, Teatr Artystów Cricot – polski teatr awangardowy, który działał w Krakowie (w latach: 1933–1938) oraz w Warszawie (1938–1939).Maria Jarema (ur. 24 listopada 1908 w Starym Samborze, zm. 1 listopada 1958 w Krakowie) — polska malarka, rzeźbiarka i scenografka; przyjaciele nazywali ją Jaremianką. W latach 1929-1935 studiowała rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Xawerego Dunikowskiego. Współzałożycielka awangardowej i radykalnie lewicowej Grupy Krakowskiej.

    Centrum dokumentacji teatru znajduje się w Cricotece.

    Program artystyczny[]

    Teatr Cricot 2, mimo nawiązywania do tradycji formacji Cricot, miał w pełni określony program oddzielający go od jakichkolwiek klasycznych form teatralnych. Kantor był autorem wielu tekstów definiujących dążenia artystyczne stworzonego przez siebie zespołu. Jednym z postulatów reżysera była konieczność wzięcia pod uwagę publiczności obecnej na spektaklach, i traktowanie jej jak pełnoprawnego uczestnika wydarzenia – nie oznaczało to jednak zniesienia dystansu między aktorami a obserwatorami. Autonomiczna logika spektakli teatru miała na celu m.in. stworzenie nowego rodzaju relacji między artystami a publicznością.

    Teatr – rodzaj sztuki widowiskowej, w której aktor lub grupa aktorów na żywo daje przedstawienie dla zgromadzonej publiczności. Terminem teatr określa się też sam spektakl teatralny lub też budynek, w którym jest grany.Stanisław Ignacy Witkiewicz, ps. Witkacy (ur. 24 lutego 1885 w Warszawie, zm. 18 września 1939 w Jeziorach) – polski malarz, fotografik, pisarz, dramaturg i filozof.
    Teatr Cricot 2 wysuwa ideę teatru kształtującego się w pełni jako dzieło sztuki, rządzące się swoimi własnymi prawami i usprawiedliwiające tylko własne istnienie, w przeciwieństwie do teatru pełniącego rolę służebną różnego gatunku, głównie w stosunku do literatury, staczającego się coraz bardziej w bezmyślną reprodukcję stanów życiowych, tracącego bezpowrotnie instynkt teatru, poczucie wolności tworzenia i siłę własnego wyrazu i działania.

    Spektakle[]

  • Mątwa, 1956
  • Cyrk, 1957
  • W małym dworku, 1961
  • Wariat i zakonnica, 1963
  • Kurka wodna, 1967
  • Nadobnisie i koczkodany, 1973
  • Umarła klasa, 1975
  • Wielopole, Wielopole, 1980
  • Niech sczezną artyści, 1985
  • Nigdy tu już nie powrócę, 1988
  • Dziś są moje urodziny, 1991
  • Linki zewnętrzne[]

  • Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka
  • inscenizacje Teatru TV
  • Niech sczezną artyści
  • Nigdy tu już nie powrócę
  • Dziś są moje urodziny
  • Wielopole, Wielopole
  • Przypisy

    1. Tadeusz Kantor, Metamorfozy. Teksty o latach 1938 - 1974, wybór i opracowanie Krzysztof Pleśniarowicz, Cricoteka, Księgarnia Akademicka, Kraków 2000, str. 147.
    Anagram – nazwa wywodząca się od słów greckich: ana- (nad) oraz grámma (litera), oznacza wyraz, wyrażenie lub całe zdanie powstałe przez przestawienie liter bądź sylab innego wyrazu lub zdania, wykorzystujące wszystkie litery (głoski bądź sylaby) materiału wyjściowego. W czasopismach szaradziarskich pojawiają się zadania polegające na odgadnięciu wykreskowanego anagramu na podstawie wierszowanego komentarza, a także anagramy rysunkowe polegające na ułożeniu hasła z wszystkich liter właściwego określenia rysunku. Formami spokrewnionymi z anagramem są stenoanagram, egzoanagram i endoanagram.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.