• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Cricot

    Przeczytaj także...
    Józef Jarema (ur. 4 października 1900 w Starym Samborze, zm. 22 lipca 1974 w Monachium) – polski malarz, brat Marii i Władysława, członek grupy kapistów.Zbigniew Pronaszko (ur. 27 maja 1885 w Derebczynie k. Jampola na Podolu, zm. 8 lutego 1958 w Krakowie ) – polski malarz, rzeźbiarz, scenograf, współtwórca teatru awangardowego Cricot.
    Tytus Czyżewski (ur. 28 grudnia 1880 w Przyszowej, zm. 5 maja 1945 w Krakowie) – polski malarz, poeta, krytyk sztuki, jeden z teoretyków formizmu.

    Cricot, Teatr Artystów Cricotpolski teatr awangardowy, który działał w Krakowie (w latach: 1933–1938) oraz w Warszawie (1938–1939).

    Teatr założony został przez grupę młodych plastyków i awangardowych pisarzy z Józefem Jaremą na czele. Współtworzyli go m.in.: Maria Jarema, Zbigniew Pronaszko, Henryk Gotlib. Na początku działał w siedzibie Związku Plastyków w Domu pod Krzyżem. W 1935 roku przeniósł się do kawiarni w Domu Plastyków przy ulicy Łobzowskiej 3.

    Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.Teatr alternatywny (zwany także: awangardowy, eksperymentalny, laboratoryjny, niezależny, obrzeży, offowy, otwarty, podziemny, studyjny) to teatr poszukujący nowych środków wyrazu w sztuce aktorskiej lub w materii scenicznej, kreujący nowe układy przestrzenne, nowe metody pracy i nowe relacje między aktorem a publicznością.

    Inscenizacje Teatru Cricot charakteryzowały się odejściem od klasycznej sceny pudełkowej, zniesieniem bariery między aktorami a widownią. Pojawiały się elementy improwizacji. Wczesne spektakle nawiązywały do tradycji kabaretu artystycznego, późniejsze można zaliczyć do nurtu teatru plastycznego, uznającego stronę wizualną przestawienia (dekoracje, kostiumy, operowanie światłem itp.) za środki wyrazu równie ważne jak słowo.

    Henryk Gotlib (ur. 1890 w Krakowie, zm. 30 grudnia 1966 w South Godstone, Surrey) – polski malarz, rzeźbiarz i literat.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.

    Wybrane inscenizacje:

  • Śmierć Fauna (Tytus Czyżewski, 1933)
  • Mątwa (Stanisław Ignacy Witkiewicz, 1933)
  • Mistrz Pathelin (tłum. Adama Polewki, 1937)
  • Wyzwolenie (Stanisław Wyspiański, 1938)
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Cricot 2
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Sztuki plastyczne – jeden z podstawowych obok literatury i muzyki działów sztuk pięknych, obejmuje dziedziny wizualnej twórczości artystycznej.Dom pod Krzyżem – zabytkowy budynek przy ulicy Szpitalnej 21 w Krakowie. Mieści się w nim Muzeum Teatralne im. Stanisława Wyspiańskiego, będące oddziałem Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Muzeum prezentuje stałą wystawę Dzieje teatru krakowskiego oraz wystawy czasowe w tzw. Galerii Teatralnej.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Stanisław Mateusz Ignacy Wyspiański (ur. 15 stycznia 1869 w Krakowie, zm. 28 listopada 1907 tamże) – polski dramaturg, poeta, malarz, grafik, architekt, projektant mebli. Jako pisarz związany z dramatem symbolicznym. Tworzył w epoce Młodej Polski. Nieoficjalnie nazywany Czwartym Wieszczem Polskim.
    Maria Jarema (ur. 24 listopada 1908 w Starym Samborze, zm. 1 listopada 1958 w Krakowie) — polska malarka, rzeźbiarka i scenografka; przyjaciele nazywali ją Jaremianką. W latach 1929-1935 studiowała rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Xawerego Dunikowskiego. Współzałożycielka awangardowej i radykalnie lewicowej Grupy Krakowskiej.
    Warszawa; miasto stołeczne Warszawa, w skrócie m.st. Warszawa – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Nizinie Środkowomazowieckiej, na Mazowszu, nad Wisłą. Od 2002 r. miasto stołeczne Warszawa jest gminą miejską mającą status miasta na prawach powiatu.
    Cricot 2 – polski teatr awangardowy, założony przez Tadeusza Kantora i Marię Jaremiankę działający w latach 1955 - 1991 w Krakowie. Nazwa formacji pochodzi od wcześniej istniejącego teatru Cricot; obie nazwy były anagramem wyrażenia to cyrk. Od 1961 roku teatr działał w piwnicach Galerii Krzysztofory.
    Aktor (łac. agere – działać) – osoba odgrywająca za pomocą szczególnego zachowania, technik cielesnych i głosowych rolę w teatrze lub w filmie. Od zwykłego człowieka odróżnia go ze strony samego aktora świadomość gry, ze strony widzów – szczególny sposób traktowania osoby jako aktora. Wobec widza istnieje na sposób dwoisty, jako odtwarzana postać, w którą się tymczasowo wciela, i zarazem jako żywy człowiek, posiadający własną rzeczywistą tożsamość i biografię.
    Stanisław Ignacy Witkiewicz, ps. Witkacy (ur. 24 lutego 1885 w Warszawie, zm. 18 września 1939 w Jeziorach) – polski malarz, fotografik, pisarz, dramaturg i filozof.
    Teatr plastyczny – rodzaj teatru (i widowiska teatralnego) przeważnie opartego na sztukach plastycznych. Dominującą cechą tego typu inscenizacji jest przewaga obrazu nad słowem. Teatr plastyczny przybiera charakter intermedialny, wykorzystując media plastyczne np. collage, assemblage, environment oraz happening. Teatr plastyczny zrodził się w wyniku Wielkiej Reformy Teatralnej w zakresie przewartościowania sztuki teatru. Zalążki teatru plastycznego pojawiły się już u wędrownych komediantów średniowiecznych, którzy używali wymalowanych płócien, jednakże genezy powstania tego rodzaju teatru, dopatruje się w: teatralizowanych meetingach futurystów, w prowokacjach dadaistów, w happeningu, w działaniach Fluxusu, w performance oraz wielu formach tzw. live art lat 60. i 70. Za prekursora teatru plastycznego w Polsce uważa się Józefa Szajnę, który od lat 70. wykorzystywał przy tworzeniu inscenizacji teatralnych wyszukane obrazy, nawiązujące do estetyki ekspresjonistycznej i surrealistycznej. Obok Józefa Szajny przedstawicielem teatru plastycznego był Tadeusz Kantor. Obecnie czołowym reprezentantem jest Leszek Mądzik – założyciel Sceny Plastycznej KUL w Lublinie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.