• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Coya

    Przeczytaj także...
    Mama Ocllo II - cesarzowa Inków, panująca na przełomie XV i XVI wieku. Była bardzo wpływowa politycznie i doczekała się nawet pośmiertnego kultu.María Rostworowski Tovar de Diez Canseco, Maria Rostworowska (ur. 8 sierpnia 1915 w dystrykcie Barranco w prowincji Lima , zm. 6 marca 2016 Limie) – peruwiańska historyk i badaczka kultur andyjskich, pochodzenia polskiego.
    Manco Capac (zw. Ayar Manco) – według mitologii inkaskiej legendarny założyciel królewskiej dynastii Inków i pierwszy Sapa Inca.

    Coya - tytuł królowej Inków.

    Coya była główną żoną Inki, była uważna za córkę Księżyca, a jej pozycja była bardzo wysoka. Inka musiał się ożenić jeśli chciał zachować tron - nigdy nie pozostawał w stanie wolnym.

    Oprócz coyi, władca miał inne, pomniejsze żony. Ich dzieci mogły dziedziczyć, pod warunkiem jednak, że coya nie miała potomków.

    Czasy legendarne[ | edytuj kod]

    Według jednej z legend w Cuzco objęła rządy królowa Mama Huaco, która przyjęła tytuł "coya". Władała samodzielnie, do czasu narodzin nieślubnego syna, którego ogłosiła potomkiem Słońca i wydała się za niego za mąż. Dzieckiem tym był pierwszy Inka - Manco Capac. Odtąd Inka i coya rządzili wspólnie.

    Według innych legend Mama Huaco była w rzeczywistości tylko siostrą pierwszej pary królewskiej - Mamy Ocllo i Manco Capaca. Niektórzy utożsamiają ją z Mamą Ocllo.

    Okres imperialny i konkwista[ | edytuj kod]

    Prawdopodobnie Inkowie pojmowali za żony kuzynki lub siostry dla wzmocnienia swej władzy. Za czasów Topy Inki wprowadzono całkowity przymus ślubów władcy z siostrami. Prawdopodobnie system dziedziczenia tronu był matrylinearny: dziedziczył syn królowej (cesarzowej), a zarazem siostrzeniec władcy.

    Coya miała ogromną władzę. Nie prowadziła podbojów, ale pełniła często rolę mediatora z podbitymi ludami. (Tak robiła np. Mama Ocllo II za czasów Topy Inki.) Gdy Inka umierał i wybierano jego następcę, rozgrywki w imieniu kandydatów prowadziły ich matki. Zazwyczaj władcą zostawał syn coyi, ale zdarzały się wyjątki.

    Pozycja coyi nie uległa zmianie w czasie konkwist, np. żona Manco Inki bezkarnie sprzeciwiła się mężowi i nie opuściła miejsca swego pobytu, wbrew jego rozkazom.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Jan Szemiński i Mariusz Ziółkowski, "Mity, rytuały i polityka Inków" PIW, Warszawa 2014
  • Maria Rostworowska, "Historia państwa Inków" PIW, 2007




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.006 sek.