• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Cosmos 1

    Przeczytaj także...
    Mikrofale – rodzaj promieniowania elektromagnetycznego o długości fali pomiędzy podczerwienią i falami ultrakrótkimi, zaliczane są do fal radiowych. W różnych opracowaniach spotyka się różne zakresy promieniowania uznawanego za promieniowanie mikrofalowe, przykładowo od 1 mm (częstotliwość 300 GHz) do 30 cm (1 GHz), częstotliwość = 3·10 ÷ 3·10 Hz, a długości λ = 10 ÷ 0,1 m . Ten zakres pokrywa również pasma UHF oraz EHF (fale milimetrowe).Morze Barentsa (norw. Barentshavet), do 1853 Morze Murmańskie – marginalne morze w Oceanie Arktycznym, między Europą Północną, archipelagami Svalbard i Ziemią Franciszka Józefa oraz Wyspą Niedźwiedzią i Nową Ziemią. Na zachodzie łączy się z Morzem Norweskim. Powierzchnia morza 1424 tys. km², średnia głębokość 229 m, głębokość maksymalna 600 m. Objętość 316 tys. km³. Morze znajduje się na szelfie kontynentalnym. Południowo-zachodnia część morza nie zamarza w zimie ze względu na wpływ ciepłego prądu Północnoatlantyckiego. Południowo-wschodnia część morza znana jest jako Morze Peczorskie. Morze Barentsa ma duże znaczenie dla transportu i rybołówstwa – istnieją tutaj ważne porty – Murmańsk (Rosja) i Vardø (Norwegia). Przed II wojną światową, dostęp do Morza Barentsa miała również Finlandia: Petsamo było jedynym wolnym od lodu portem. Poważnym problemem jest radioaktywne zanieczyszczenie morza ze względu na działalność rosyjskiej floty jądrowej i norweskiego zakładu do przetwarzania odpadów radioaktywnych. Ostatnio część morskiego szelfu Morza Barentsa w kierunku Spitsbergenu stała się przedmiotem sporów terytorialnych Rosji i Norwegii (jak również innych państw), głównie z powodu występujących tu znacznych zasobów gazu ziemnego.
    R-29R (Kod NATO: SS-N-18 Stingray) – radziecki dwustopniowy pocisk balistyczny dalekiego zasięgu SLBM, na paliwo ciekłe. R-29R mógł przenosić pojedynczą głowicę na odległość 4.320 Mm (8.000 km), albo 3 bądź 7 głowic MIRV na odległość 3.500 Mm (6.500 km). Pociski te przenoszone były przez okręty podwodne o napędzie nuklearnym projektu 667BDR (Delta III).
    Artystyczna wizja statku Cosmos 1

    Cosmos 1 – projekt The Planetary Society (Stowarzyszenia Planetarnego), mający na celu zbudowanie pojazdu kosmicznego, którego napęd stanowiłby żagiel słoneczny. Pojazd został wystrzelony 21 czerwca 2005 o godz. 21.46 czasu środkowoeuropejskiego z rosyjskiego okrętu podwodnego znajdującego się na Morzu Barentsa, w głowicy rakiety Wołna, opartej na pocisku balistycznym R-29R.

    SLBM (ang. Submarine-launched ballistic missile) - pocisk balistyczny klasy głębina wodna-ziemia przenoszący głowice jądrowe, zaprojektowany do wystrzeliwania wyłącznie z pokładu okrętu podwodnego. Nowoczesny pocisk typu SLBM uzbrojony jest w kilka głowic jądrowych (ang. Multiple independently targetable reentry vehicle – MIRV) pozwalających na jednoczesne uderzenie w kilka niezależnych celów przy odpaleniu jednej rakiety.Statek kosmiczny – pojazd poruszający się poza atmosferą Ziemi. Pojazd ten musi być wyniesiony i rozpędzony do odpowiedniej prędkości przez silniki napędowe. Współczesne statki kosmiczne wynoszone są w górę dzięki napędowi rakietowemu, który wytwarza siłę odrzutu. Wyróżnia się kilka rodzajów statków kosmicznych:

    W 83. sekundzie lotu, nastąpiła awaria napędu pierwszego stopnia rakiety Wołna (przedwczesne wyłączenie się napędu pierwszego członu rakiety na skutek krytycznego spadku wydolności operacyjnej pompy silnika). Drugi stopień nie został uruchomiony. W wyniku awarii cały pojazd spadł z powrotem do Morza Barentsa. Domniemane wejście na orbitę, które zdawały się potwierdzać sygnały, rzekomo wykryte przez niektóre ze stacji śledzących, nigdy nie nastąpiło.

    Perygeum - punkt, w którym obiekt na orbicie okołoziemskiej znajduje się najbliżej Ziemi. Najczęściej ten termin dotyczy Księżyca, ale może być także zastosowany dla innych ciał krążących po orbicie Ziemi, np. dla sztucznych satelitów.Żagiel słoneczny – urządzenie napędowe statków kosmicznych, wykorzystujące ciśnienie światła słonecznego oraz w mniejszym stopniu ciśnienie wywierane przez cząstki wiatru słonecznego.

    Gdyby pojazd osiągnął orbitę, to 25 czerwca 2005 miał zostać rozwinięty żagiel. Byłoby to pierwsze w historii użycie żagla do napędu pojazdu kosmicznego.

    Pojazd posiadał 8 trójkątnych, mylarowych żagli, o łącznej powierzchni ok. 600 m². Materiał ten miał grubość 5 mikrometrów, a cały pojazd ważył ok. 100 kilogramów.

    Planowana podróż pojazdu miała trwać ok. miesiąca – na tyle czasu wyliczono trwałość materiału żagli, który zużywa się pod wpływem światła słonecznego. Właściwa misja miała rozpocząć się na wysokości 840 km (apogeum; perygeum – 832 km), na prawie kołowej, blisko biegunowej orbicie, o nachyleniu 78,6 stopni. Okres orbity miał wynosić 104 minuty, z czego przez 35 minut statek miał pozostać w cieniu Ziemi. W czasie misji, poza oczywistym zbadaniem możliwości kontrolowanego lotu żaglowego, planowano także próbę napędzania pojazdu za pomocą silnego promienia mikrofalowego wysyłanego ze stacji naziemnej.

    Mikrometr (symbol: μm) – podwielokrotność metra, podstawowej jednostki długości w układzie SI. Jest to jedna milionowa metra, czy inaczej, jedna tysięczna milimetra. Jeden mikrometr równa się zatem 10 m. W notacji naukowej można go zapisać jako 1 E-6 m oznaczający 0,000001 × 1 m.

    Linki zewnętrzne[]

  • Żagiel słoneczny na stronach Planetary Society (ang.). [dostęp 2014-06-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-04-15)].
  • Żagiel słoneczny na blogu Planetary Society (ang.)



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.