• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Congronglu

    Przeczytaj także...
    Dahui Zonggao (大慧宗杲) (ur. 1089, zm. 1163) (kor. Taehye Chonggo (대혜종고) | jap. Daie Shūkō (ダイエシュウコウ) | wiet. Đại Huệ Tông Cảo) – chiński mistrz chan ze szkoły linji odłamu yangqi.Sōtō (曹洞宗; jap. sōtō-shū, chin. caodong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą jest rinzai). Jest największym odłamem zen w Japonii, gdzie posiada 14718 świątyń, 15 528 mnichów, 1177 mniszek i 7 milionów zwolenników (1989). Jest także popularna poza granicami tego kraju.
    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.

    Congrong lu (從容錄) – Zapiski Wielkiego Spokoju (jap. Shōyō-roku; wiet. Thong dong lục) – zbiór gong’anów (jap. kōan).

    Zapiski (...) są zbiorem 100 gong’anów. Wybrał je i skomentował mistrz chan Hongzhi Zhengjue znany także jako Tiantong Hongzhi i Tiantong Zhengjue (1083/91–1157/59). Nazwa dzieła pochodzi od nazwy pustelni mistrza, który przebywał w niej na odosobnieniu. Mistrz ten ocalił chylącą się do upadku szkołę caodong (jap. sōtō). Słynna jest jego polemika z mistrzem chan szkoły linji Dahui Zonggao (1089–1163), jednak wbrew temu, co się potocznie sądzi, byli przyjaciółmi i nawzajem się zawsze wspierali.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Yelü Chucai (mongolski Urtu Saqal – długa broda) (ur. 1189, zm. 1243) – chiński i mongolski urzędnik, poeta i astrolog, współtwórca administracji imperium mongolskiego.

    Polemika między nimi dotyczyła kwietyzmu, który stał się chorobą ówczesnego chanu. Dahui podkreślał raczej metodę Koanową, a Hongzhi raczej spokojne siedzenie. Ale Dahui nie unikał spokojnego siedzenia, a Hongzhi – pracy z gong’anami. Dahui podkreślał, że spokój jest jedynie środkiem praktyki, a nie jej końcem, do czego zdaje się zmierzano w szkole caodong.

    Hongzhi Zhengjue (宏智正覺; ur. 1091, zm. 1157; kor. Kwengji Chŏnggak ( ); jap. Wanshi Shōgaku ( ); wiet. Hoằng Trí Chính Giác) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong. Znany także jako Tiantong Zhengjue (天童正覺).Caodongzong (chiń. 曹洞宗 cáodòng zōng ; kor. chodong chong 조동종; jap. sōtō-shū 曹洞宗; wiet. tào dộng tông) – jedna z pięciu głównych szkół chan.

    Te różnice widać w obu wielkich zbiorach gong’anów Biyan lu (Zapiski Błękitnej Skały) i Congrong lu. Oba teksty pod względem artystycznym są na takim samym, najwyższym poziomie. Jednak gong’any z Zapisków Błękitnej Skały są bardziej gwałtowne, dynamiczne i energiczne, podczas gdy te z Zapisków Wielkiego Spokoju są bardziej stonowane, spokojniejsze, cichsze. Jak powiedział opat Zen Mountain Center w Tassajara Niektórzy ludzie mogą powiedzieć, że są bardziej literackie, ale ja wolałbym powiedzieć babcine, bardzo kochające i bardzo subtelne.

    Kwietyzm – nurt w Kościele katolickim w XVII – XVIII w., kładący nacisk na osiągnięcie mistycznie pojętego spokoju (łac. quietus) wewnętrznego. Wedle kwietystów, chrześcijanin powinien całkowicie zdać się na łaskę bożą, wyzbywając się trosk i nie pokładając nadziei na zbawienie we własnych staraniach. Za twórcę nurtu uważa się hiszpańskiego księdza Miguela de Molinos (zm. 1696). Głównym propagatorem był jednak biskup Cambrai François Fénelon (zm. 1715). Kwietyzm został potępiony przez papieży Innocentego XI w 1687 r. i Innocentego XII w 1699 r.Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.

    Oryginalny tekst Zapisków (...) zaginął w Chinach północnych w czasie licznych najazdów mongolskich. Został on zrekonstruowany przez mistrza chan Wansonga Xingxiu na żądanie jednego z jego uczniów, polityka, początkowo konfucjanisty a potem buddysty Yelü Chucaia. Wansong nie dość, że tekst zrekonstruował, to obdarzył go jeszcze własnymi komentarzami.

    Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.Zapiski Błękitnej Skały albo Błękitnego Urwiska (chin. 碧巖錄, pinyin: Bìyán lù; kor. Pyǒkam lok, jap.: 碧巌録 Hekiganroku, wiet. Bích nham lục) – Zapiski Lazurowej Skały lub Księga Błękitnej Skały. Jeden z najbardziej znanych zbiorów gong’anów (kōanów), a zarazem jeden z klasycznych tekstów chanu (jap. zenu).

    Zbiór ten był wykorzystywany do praktyki chan przez niektórych mistrzów szkoły caodong i jest w dalszym ciągu w użyciu w szkole sōtō.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Tenshin Reb Anderson. Wstęp do 2 wyd. Book of Serenity. Tłum. Thomas Cleary. Str. iv

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Tłum. Thomas Cleary. Book of Serenity. Lindisfarne Press. Hudson, 1990 ​ISBN 0-940262-25-8




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.604 sek.