• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Cingulum

    Przeczytaj także...
    Alba (łac. vestis alba – biała szata) – długa, biała szata liturgiczna, noszona przez wszystkich duchownych i usługujących wszystkich stopni w czasie liturgii obrządku łacińskiego oraz przez duchownych wielu kościołów protestanckich. W liturgii Kościołów wschodnich odpowiednikiem alby jest sticharion.Sticharion (gr. στιχάριον) – szata używana jako element stroju liturgicznego w kościołach chrześcijańskich obrządków wschodnich, zwłaszcza bizantyjskich i pokrewnych, wywodząca się z chitonu, długiej sukni noszonej w starożytności. W obrządku rzymskim (łacińskim) odpowiednikiem sticharionu jest alba.
    Epitrachelion (gr. ἐπιτραχήλιον - wokół/na-szyjnik, cs. jepitrachił), szata liturgiczna w obrządkach bizantyjskich oraz wielu innych obrządkach wschodnich, odpowiednik rzymskiej stuły, używana liturgicznie przez prezbiterów (księży) i biskupów. Zdobiony jest haftem ornamentalnym, przeważnie z siedmioma krzyżami, symbolizującymi siedem sakramentów, dary Ducha Świętego oraz pełnię łaski. Podobnie jak stuła, jest symbolem łaski kapłaństwa. Historycznie odpowiednikiem epitrachilionu jest diakoński orarion - w obu przypadkach szata zakładana jest wokół szyi (orarion podobnie jak stuła zakończony jest dwoma końcami zwisającymi w dół).
    Duchowny anglikański w albie i stule, przewiązanych założonym cingulum

    Cingulum – pas lub gruby sznur z frędzlami na obu końcach, używany przez duchownych i usługujących w kościołach chrześcijańskich, jako element stroju liturgicznego. Służy do przewiązania w pasie alby lub habitu. Użycie cingulum nie jest obowiązkowe, gdy alba jest tak uszyta, że przylega do ciała bez tego paska.

    Hafciarstwo – metoda ozdabiania tkanin, filcu lub skóry polegająca na wyszywaniu na nich wzorów za pomocą igły lub szydełka oraz nici i różnych dodatków. Haftuje się ręcznie, czasem przy pomocy krosienek, od połowy XVIII wieku przy użyciu tamborka, a od 1828 również maszynowo.Cingulum - (łac.) skórzany pas rzymski zaopatrzony w 4-6 szerokich rzemieni nabitych metalem, które tworząc formę fartucha, opadały do kolan, osłaniając brzuch wojownika; bogato zdobione c. noszone były przez dowództwo, nadawano je również jako formę odznaczenia.

    Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa cingulum, oznaczającego pas żołnierski lub pas urzędniczy.

    Dawniej cingulum było szerokim pasem zdobionym haftem.

    Pas symbolizuje moc i łaskę Bożą, w którą odziani są chrześcijanie stający do służby Bożej. Wraz z początkiem używania w roli cingulum sznurka pojawiła się symbolika wstrzemięźliwości i panowania nad pożądliwościami cielesnymi. Sznur jest także znakiem pracy w służbie Bożej i posłuszeństwa.

    Lina – elestyczne cięgno mogące przenosić głównie siły rozciągające. W niektórych przypadkach przenosi siły poprzeczne (np. jako prowadnica w górniczych wyciągach szybowych).Frędzla (też: frędzel) - nitki lub sznureczki, będące luźno zwisającym zakończeniem brzegów serwet, chustek, firanek, sztandarów, epoletów.

    Cingulum najczęściej jest w kolorze białym, jednak coraz częściej spotyka się inne jego kolory. W Kościele rzymskokatolickim coraz popularniejszą praktyką jest także stosowanie przez różnych usługujących, zwłaszcza lektorów, cingulum w kolorze zależnym od koloru liturgicznego danej celebracji, w czasach dawniejszych takie praktyki w odniesieniu do posługujących i duchowieństwa były szeroko rozpowszechnione.

    Habit – strój zakonny, składający się z sukni, płaszcza, szkaplerza oraz pasa lub sznura (cingulum). Zazwyczaj habity męskie i żeńskie różnią się niewiele, głównie nakryciami głowy.Szata liturgiczna (strój liturgiczny) – rodzaj odzieży stosowanej w czasie liturgii mającej na celu określenie i zaznaczenie funkcji osoby ją noszącej.

    W obrządkach bizantyjskich i pokrewnych, prezbiterzy i biskupi przepasują się ozdobnym pasem po założeniu sticharionu (szaty odpowiadającej rzymskiej albie) oraz epitrachelionu (stuła; na wschodzie najczęściej zszyta na środku).

    Bibliografia[]

  • Elmar Nübold, Eugeniusz Stencel, Przy ołtarzu Pana, wydawnictwo Bernardinum, wyd. 6., Pelplin 2008, ISBN 9788373805637.
  • Linki zewnętrzne[]

  • Cingulum



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.