• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Chordofony smyczkowe



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Sautillé (czyt. sotie), saltato - sposób smyczkowania w grze na instrumencie smyczkowym, który polega na muskającym, lekko odskakującym pociągnięciu smyczka.Gibson ex Huberman – skrzypce wykonane w 1713 roku przez Antonio Stradivariego w "złotym okresie", pod koniec jego kariery.

    Chordofony smyczkowe – grupa instrumentów muzycznych z grupy chordofonów (strunowych), w których struna wprowadzana jest w stan wibracji za pomocą smyczka.

    Budowa instrumentu[ | edytuj kod]

  • smyczek
  • pudło rezonansowe
  • struny
  • mostek zwany też podstawkiem
  • gryf z podstrunnicą
  • Technika gry[ | edytuj kod]

    Muzyk grający na instrumencie smyczkowym jedną ręką (prawą u osób praworęcznych) operuje smyczkiem lub w inny sposób pobudza struny, a drugą ręką przyciska struny do podstrunnicy tak je skracając, by wydawały dźwięk o odpowiedniej wysokości. W technikach tradycyjnych i azjatyckim czasem występuje skracanie struny czubkiem palca lub paznokciem bez dociskania struny do podstrunnicy (tzw. Technika paznokciowa).

    Suka biłgorajska – staropolski instrument muzyczny smyczkowy, w grupie chordofonów ludowych, budową przypominający skrzypce.Gęśle (nazwa spokrewniona ze staropolskim gędźba: muzyka) – stary, prymitywny, ludowy instrument smyczkowy, którego kształt i strój zmieniał się zależnie od epoki i terenu. Znane w krajach słowiańskich, bałkańskich i na Bliskim Wschodzie. Dźwięki wydobywa się przez szarpanie lub częściej przez pociąganie strun prymitywnym smyczkiem. Do dziś bywają używane (m.in. na Podhalu) występujący w trzech rodzajach:

    W tradycyjnych technikach smyczkowania, zwłaszcza w Azji, nadal używa się ręcznego napinania włosia smyczka i zmiany napięcia podczas grania dla podkreślania zmian dynamicznych i ekspresyjnych, np. w grze na kemancze.

    Smyczkowanie[ | edytuj kod]

     Zapoznaj się również z: Kategoria:Smyczkowanie.

    Istnieją różne rodzaje prowadzenia smyczka, czyli tzw. smyczkowanie wywodzące się z praktyki wykonawczej muzyki europejskiego renesansu i baroku.

  • legato – płynne przesuwanie smyczka po strunie
  • staccato – oddzielne zaznaczanie smyczkiem każdego dźwięku przerywanym ruchem smyczka
  • detaché – staccato wykonywane smyczkiem przylegającym do struny, zmienianym na każdej nucie
  • spiccato – uderzanie włosiem po strunie
  • col legno – uderzenie struny drzewcem smyczka
  • pizzicato – szarpniecie struny palcem
  • martelé, martellato – pojedyncze, krótkie pociągnięcia smyczka
  • sautillé – muskanie i lekko odskakujące pociągnięcia smyczka
  • saltato – skaczący pod obciążeniem smyczek
  • smyczkowanie Viottiego – na jedno pociągnięcie smyczka przypadają 2 nuty: pierwsza – grana staccato bardzo małą częścią smyczka, druga – z akcentem grana pozostałą dłuższą częścią smyczka
  • klang (pizzicato bartokowskie, pizzicato à la Bartók) – szarpnięcie struny tak, by uderzyła silnie o gryf
  • Staccato (wym. stakkato; wł. oderwany, oddzielony) jest techniką artykulacji w grze na instrumentach muzycznych, w której kolejne dźwięki są grane oddzielnie, ze skracaniem ich wartości.Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Polskie skrzypce (niem. Polnische Geige) – rodzaj wczesnych skrzypiec powstałych w okresie renesansu i popularnych w Polsce w XV i XVI wieku. Przez muzykologów uważane są one za bezpośredniego przodka nowoczesnych skrzypiec, których konstrukcja wykształciła się dopiero w czasach baroku.
    Bizanczi (tuw. бызаанчы; ros. Бизанчи; mongol. хучир, kazach. бозаншы) – chordofon smyczkowy, bezprogowy, posiadający cztery struny strojone parami w unisonie. Zasadniczo zbliżony w planie budowy i technice gry do mongolskiego sihu (inny kształt pudła rezonansowego i naciągów strun) i chińskiego banhu (który ma dwie struny i mniejsze pudło rezonansowe).
    Kemancze, kamancze (perski: کمانچه, kamânče, wym. kʲæmɒnˈt͡ʃʰe) – irański smyczkowy instrument strunowy, używany także w Armenii, Azerbejdżanie, Turcji i muzyce kurdyjskiej.
    Rebab, rubab (arabski رباب - "smyczkowy (instrument)"; hindi: रुबाब rubab, turecki: rebap; uzbecki: rubob) – odmiana instrumentu strunowego, która rozprzestrzeniła się wraz z kupcami muzułmańskimi od północnej Afryki po Indonezję.
    Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.
    Violone (literalnie "duża viola"; -one we włoskim to sufiks powiększający) – instrument muzyczny, smyczkowy, strunowy, o kształcie i rozmiarach zbliżonych do kontrabasu, jednak nie należy go z nim ujednoznaczniać. Rodzaj violi da gamba – chordofonu popularnego w epoce baroku.
    Nyckelharpa (w języku szwedzkim słowo to oznacza harfę klawiszową) – tradycyjny szwedzki instrument smyczkowy o 4-6 strunach podobny w formie do liry bizantyjskiej. W Finlandii instrument ten nosi nazwę avainviulu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.