• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Chinchilla



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Szynszyla krótkoogonowa (Chinchilla chinchilla) – gatunek gryzonia z rodziny szynszylowatych. Żyje w koloniach zamieszkujących tereny skaliste w Andach w Argentynie i Chile na wysokości od 3000 do 6000 m. n.p.m. Historyczny zasięg występowania obejmował terenach całych Andów w północno-zachodniej Argentynie, Chile, Peru i Boliwii. W tych dwóch ostatnich państwach brakuje oficjalnych potwierdzeń istnienia gatunku od ponad 50 lat. Obserwacje lokalnych mieszkańców i pracowników parków narodowych wskazują, że w terenach przygranicznych Boliwii mogą jednak istnieć populacje tych zwierząt. W 2012 roku naukowcy poinformowali o odkryciu populacji tych zwierząt w Nevado Tres Cruces National Park położonego na terenie chilijskiego regionu Atakama. W tej części Chile nie odnotowywano istnienia populacji od kilkudziesięciu lat. Szynszyla krótkoogonowa jest roślinożerna i prowadzi nocny tryb życia.Szynszyla mała (Chinchilla lanigera) – endemiczny gatunek gryzonia z rodziny szynszylowatych, o pięknym futrze, które na przestrzeni ostatnich 200 lat było głównym powodem masowych polowań na te zwierzęta. Dzika, rabunkowa gospodarka łowiecka doprowadziła do wybicia niemal całej populacji szynszyli na wolności. C. langiera żyje obecnie niemal wyłącznie na terenie Parku Narodowego Szynszyli (hiszp. Reserva Nacional Las Chinchillas) – rezerwatu położonego w okolicy miasta Illapel w chilijskiej prowincji Choapa – oraz w 42 koloniach rozsianych w jego okolicy. Szynszyla mała jest obecnie zaliczana przez International Union for Conservation of Nature (IUCN) do gatunków krytycznie zagrożonych na wolności.

    Szynszyla (Chinchilla) – rodzaj gryzoni z rodziny szynszylowatych obejmujący gatunki:

  • Chinchilla chinchilla – szynszyla krótkoogonowa
  • Chinchilla lanigera – szynszyla mała
  • W języku polskim nazwa „szynszyla” była także stosowana jest również dla wiskaczy peruwiańskiej (Lagidium peruanum), nazywanej czasem szynszylą dużą. Gatunek ten nie jest jednak zaliczany do rodzaju Chinchilla.

    Wysokości na jakich występują szynszyle

    Gryzonie (Rodentia) – najliczniejszy rząd ssaków, obejmujący ok. 1850 gatunków. Cechą charakterystyczną wszystkich gryzoni jest obecność stale rosnących siekaczy – dwóch (jedna para) w górnej i dwóch w dolnej szczęce oraz brak kłów. Większość gryzoni to zwierzęta roślinożerne, niektóre jednak nie stronią od pokarmu zwierzęcego. Zwierzęta te cechuje znaczna rozrodczość. Występują na wszystkich kontynentach, poza Antarktydą. Wcześniej zaliczane do nich były zajęczaki, obecnie wydzielone – głównie z powodu różnic w uzębieniu – jako odrębna, choć blisko spokrewniona grupa.Wiskacza peruwiańska, szynszyla duża (Lagidium peruanum) – gatunek gryzonia z rodziny szynszylowatych. Jeden z wielu gatunków szynszylowatych żyjących w Andach. Występuje na wysokościach 3000-5000 m n.p.m. na granicy lasu. Żyje w koloniach złożonych z małych grup rodzinnych.

    Spis treści

  • 1 Budowa ciała
  • 2 Zęby
  • 3 Kończyny
  • 4 Przypisy


  • Podstrony: 1 [2] [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Rodzaj (łac. genus, l.mn. genera) – podstawowa, obowiązkowa kategoria systematyczna obejmująca gatunek lub monofiletyczną grupę gatunków wyróżnionych na podstawie jednej lub więcej cech taksonomicznych. Nazwą rodzaj określany jest też każdy takson w randze rodzaju.
    Muzeum i Instytut Zoologii PAN – geneza muzeum sięga Gabinetu Zoologicznego powstałego w 1819 przy ówczesnym Królewskim Uniwersytecie Warszawskim i rozwijającego się do 1862 pod kierownictwem Feliksa Pawła Jarockiego. Następcą Jarockiego był Władysław Taczanowski, który po objęciu funkcji kierownika zmienił Gabinet w miejsce eksponowania zbiorów o charakterze edukacyjno-naukowym. W 1864 Taczanowski nawiązał kontakt z Konstantym i Aleksandrem Branickimi, którzy współpracowali z Gabinetem finansując powiększające kolekcję ekspedycje do Ameryki Południowej i Afryki. Taczanowski kierował Gabinetem do 1890, a po nim Nikołaj Nasonow (do 1906) i Jakow Szczełkanowcew (do 1915). Władysław Taczanowski współpracował z Branickimi przy powołaniu prywatnego Muzeum Zoologicznego, które zostało otwarte dla publiczności przez Ksawerego Branickiego w 1887 Jego kierownikiem został Jan Sztolcman.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.019 sek.