• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Chińska Akademia Nauk

    Przeczytaj także...
    Kunming (chiń.: 昆明; pinyin: Kūnmíng) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowo-zachodnich Chinach, na Wyżynie Junnan-Kuejczou, stolica prowincji Junnan (Yunnan). W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 105 391. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 823 263 mieszkańców. Ośrodek przemysłu metalurgicznego, maszynowego, elektrotechnicznego, nawozów azotowych i precyzyjnego. Siedziba katolickiej archidiecezji. Dawniej miasto nosiło nazwę Yunnanfu (云南府).Nauka – autonomiczna część kultury służąca wyjaśnieniu funkcjonowania świata, w którym żyje człowiek. Nauka jest budowana i rozwijana wyłącznie za pomocą tzw. metody naukowej lub metod naukowych nazywanych też paradygmatami nauki poprzez działalność badawczą prowadzącą do publikowania wyników naukowych dociekań. Proces publikowania i wielokrotne powtarzanie badań w celu weryfikacji ich wyników prowadzi do powstania wiedzy naukowej. Zarówno ta wiedza jak i sposoby jej gromadzenia określane są razem jako nauka.
    Hefei (chin.: 合肥; pinyin: Héféi) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Anhui. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 447 370. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 375 742 mieszkańców. Ośrodek hutnictwa żelaza oraz przemysłu maszynowego, elektronicznego, bawełnianego i spożywczego; miasto posiada własny port lotniczy.

    Chińska Akademia Nauk (chin. upr. 中国科学院, chin. trad. 中國科學院, pinyin Zhōngguó Kēxuéyuàn) – największa chińska państwowa instytucja naukowa. Jest głównym chińskim ośrodkiem badawczym w zakresie nauk ścisłych i techniki. Jej siedziba mieści się w Pekinie, posiada także regionalne oddziały w Shenyang, Changchun, Szanghaju, Nankinie, Wuhan, Guangzhou, Chengdu, Kunming, Ningbo, Xi’an, Lanzhou, Hefei i Xinjiangu.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Lanzhou (chin. upr.: 兰州; chin. trad.: 蘭州; pinyin: Lánzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Gansu, port nad rzeką Huang He, położone ok. 1500 m n.p.m. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 449 972. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 934 074 mieszkańców. Ośrodek atomistyki, przemysłu petrochemicznego, maszynowego i metalurgicznego. Siedziba rzymskokatolickiej archidiecezji Lanzhou.

    Utworzona została po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku. Obecnie ma 123 jednostki naukowe i instytuty badawcze, zatrudniające ponad 49 tysięcy osób personelu naukowo-badawczego. Jej członkami jest ponad 400 naukowców.

    Guo Moruo (ur. 16 listopada 1892, zm. 12 czerwca 1978) – chiński pisarz, poeta, dramaturg, historyk, archeolog, lekarz i tłumacz.Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.

    Przewodniczący Chińskiej Akademii Nauk[]

    1. Guo Moruo (1949–1978)
    2. Fang Yi (1979–1981)
    3. Lu Jiaxi (1981–1987)
    4. Zhou Guangzhao (1987–1997)
    5. Lu Yongxiang (1997–2011)
    6. Bai Chunli (2011-obecnie)

    Linki zewnętrzne[]

  • Strona oficjalna (chiński)
  • Strona oficjalna (angielski)
  • Bibliografia[]

  • Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005. ISBN 83-05-13407-5.
  • Changchun (chin. trad.: 長春; chin. upr.: 长春; pinyin: Chángchūn) – miasto w północno-wschodnich Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Jilin. W 2010 roku liczba mieszkańców strefy zurbanizowanej wynosiła 2 813 245. Zespół miejski w 1999 roku liczył 7 025 921 mieszkańców.Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.039 sek.