• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Charops z Epiru

    Przeczytaj także...
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Pontifex Maximus (łac. najwyższy kapłan; dosłownie: najwyższy budowniczy mostów) – najwyższy w hierarchii kapłan w starożytnym Rzymie, przełożony kolegium kapłańskiego, tzw. pontyfików.
    Antioch III Wielki (ur. około 242, zm. 187 p.n.e.) – hellenistyczny władca (w latach: 223-187 p.n.e.) największego państwa powstałego na gruzach imperium Aleksandra Wielkiego – państwa Seleucydów (Seleukidów) rozciągającego się na Bliskim Wschodzie.

    Charops (gr: Χάροψ, Chárops) (zm. 157 p.n.e. w Brundisium) – tyran Epiru od 167 p.n.e. do swej śmierci. Syn Machatosa, syna Charopsa, i Filotis.

    Rodzina[ | edytuj kod]

    Dziadkiem Charopsa był Charops, obywatel epirocki. Stał on po stronie Rzymian w ich wojnie z Filipem V Macedońskim. Gdy w r. 198 p.n.e. król Macedonii zajmował przesmyki Epiru, Charops pomógł Rzymianom w usunięciu go ze swego kraju.

    Epir (grecki Ήπειρος – Ipiros, co po polsku oznacza kontynent lub wnętrze dużego lądu) – górzysta kraina położona w północno-zachodniej części Grecji, nad Morzem Jońskim, na północy graniczy z Albanią, na wschodzie z Tesalią, a na południu z Etolią i Akarnanią. Ponadto istnieje także Epir Północny, czyli zamieszkały przez Albańczykow, Greków i Wołochów obszar, położony po albańskiej stronie granicy.Filip V Antygonida, zwany Macedońskim, (ur. 238 - zm. 179 p.n.e.) – król Macedonii od 221 p.n.e., syn Demetriusza II, ojciec Perseusza.

    W r. 191 p.n.e. Charops posłował do Antiocha III Wielkiego, króla państwa Seleucydów, który zimował w Chalkis na Eubei. Przedstawił królowi prośbę Epirotów, by nie wciągał ich więcej na wojnę z Rzymianami oraz pamiętał, że oni mieszkają najbliżej Italii. Proponował mu, że jeżeli może przybyć do Epiru, to zostanie przyjęty w ich miastach i portach.

    Italia – kraina historyczna i geograficzna położona na Półwyspie Apenińskim, której obszar zmieniał się na przestrzeni dziejów.Perseusz (II wiek p.n.e.) - król macedoński w latach 179-168 p.n.e., syn Filipa V z dynastii Antygonidów. Dbał o dobre stosunki z Grecją, umacniał pozycję Macedonii i starał się pozyskać sprzymierzeńców, czym wzbudził niepokój Rzymu, który wypowiedział mu wojnę. Sytuację dodatkowo zaogniły oskarżenia, jakie prezentował w Rzymie Eumenes. Wielokrotne posłowanie Perseusza nie przyniosło pokojowych rezultatów - Rzym wydał mu wojnę, co do której decyzja była dawno podjęta i skrywana przez senat. Rzymianie nakazali posłom opuścić Rzym tego samego dnia, a wszystkim Macedończykom w ciągu 30 dni Italię. Mimo początkowych sukcesów Perseusz poniósł pod Pydną w 168 p.n.e. klęskę i musiał uciekać z Macedonii. Schronił się w świątyni na Samotrace by w końcu zdać się na łaskę Rzymian. Został poprowadzony w wspaniałym triumfie jaki odprawił jego zwycięzca spod Pydny, konsul Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński.

    Młodość[ | edytuj kod]

    Charops do końca życia pozostał przyjacielem Rzymian. Miał po zmarłym synu Machatasie wnuka Charopsa, którego wysłał w młodości do Rzymu, by poznał tam język i literaturę oraz zawarł znajomości. Charops po pewnym czasie wrócił do domu. Po śmierci dziadka zaczął się buntować, gdyż był lekkomyślnym i zepsutym młodzieńcem. Nikt z ludzi wysoko postawionych, takich jak Antinoos lub Kefalos, początkowo się z nim nie liczył. Gdy doszło do wojny między Rzymem a Perseuszem Macedońskim, Charops, wykorzystując swe dawne znajomości, oczerniał swoich rodaków przed Rzymianami. Przywódcy epiroccy, obawiając się kary z powodu jego oszczerstw, zostali zmuszeni do wybrania strony króla Perseusza.

    Chalkida, Chalkis (gr. Χαλκίδα – Chalkída) – miasto w Grecji, na wyspie Eubea, stolica prefektury Eubea, nad Cieśniną Ewripos Morza Egejskiego ok. 53,6 tys. mieszkańców (stan z roku 2001). Miasto znane już w starożytności (prowadziło aktywną akcję kolonizacyjną), wzmiankowane w Iliadzie.Starożytna Macedonia – antyczne królestwo na Półwyspie Bałkańskim, zamieszkałe przez lud grecki z plemienia Dorów, którego historyczne centrum znajdowało się na terytorium obecnej północno-środkowej Grecji.

    Rządy w Epirze[ | edytuj kod]

    Gdy Perseusz został pokonany w r. 167 p.n.e., Charops z Nikiaszem posłował do Rzymian, by pogratulować im zwycięstwa. Zgadzając się na likwidację królestwa Macedonii przez Rzymian, starał się przypodobać rzymskiemu wodzowi Emiliuszowi Paulusowi w Amfipolis. Wyeliminował swych wrogów politycznych poprzez wskazanie ich jako zwolenników Perseusza, dzięki czemu mógł objąć władzę nad swoją ojczyzną. Charops, z pomocą oddanych sobie ludzi, mordował mieszkańców na agorze, w ich własnych domach czy na polach i drogach. Konfiskował ich majątki. Następnie postanowił proskrybować bogatych ludzi, dzięki czemu mógł wyłudzać od nich pieniądze. Mężczyznom zabierał samodzielnie, a kobietom za pośrednictwem matki Filotis. Pomimo to proskrybowane osoby zostały osądzone przez sąd ludu. Tłum w mieście Foinike, zastraszony przez Charopsa, skazał proskrybowanych nie na wygnanie lecz na śmierć, jako wrogów Rzymian. Część proskrybowanych uciekła.

    Amfipolis (gr. Ἀμφίπολις = "dwoiste miasto") – starożytne miasto greckie, obecnie miejscowość i nazwa dimosu, centrum turystyczne i gmina rolniczo-letniskowa, z atutem długiego, przystępnie położonego i niezatłoczonego brzegu morskiego, położona we współczesnej Macedonii Centralnej, a w okresie Grecji klasycznej także na pograniczu z Tracją. Miasto w zakolu rzeki Strymon, w przeszłości związane z obiema tymi prowincjami, niegdyś zwane Ennea Odoi ("Dziewięć Dróg"). Żyzna i nawodniona, bogata także w kruszce okolica; w starożytności przedmiot rywalizacji kilku lokalnych potęg i także Persji, następnie kolonia ateńska, najpierw o 10 tysiącach kolonistów ; odbudowana, jako Amfipolis, około roku 436 p.n.e. przez Hagnona, syna Nikiasza, nieco w bok od zrujnowanej, wcześniejszej zabudowy kolonii, o nazwie Myrkinos, skąd geneza nowej nazwy. W czasach Aleksandra Wielkiego główna baza morska, przed wyprawą do Persji. Następnie jeden z głównych ośrodków gospodarczych i mennica Królestwa Macedonii. Aktualnie stanowi teren dawniejszych i nowych, znaczących znalezisk archeologicznych. W szczególności, naukowcy przebadali już setki pochówków, najciekawsze łączone są z okresem Królestwa Macedonii, jednak najważniejsze grobowce tego okresu zapewne wciąż pozostają nieprzebadane.Seleucydzi lub też Seleukidzi – dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.).

    Charops zwrócił się do senatu rzymskiego z pieniędzmi, aby usankcjonował jego nadużycia. Rzymianie jednak byli zniesmaczeni jego działalnością. Pontifex Maximus i pierwszy senator Marek Emiliusz Lepidus oraz Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński nie wpuścili go do swych domów. Później Charops został przyjęty przez senat, który jego próśb nie uwzględnił oraz nie dał wyraźnej odpowiedzi. Senatorowie oświadczyli tylko, że wyślą posłów w celu dokładnego zbadania sprawy. Charops, wracając do domu, zmienił odpowiedź senatu na swoją korzyść. Napisał, że senat akceptuje wszystko, co zrobił.

    Tyran (gr. τύραννος tyrannos) – osoba sprawująca nieograniczoną władzę, zdobytą niezgodnie z prawem. Rządy tyrana (lub tyranów) noszą nazwę tyranii.Polibiusz, Polybios z Megalopolis (ur. ok. 200, zm. ok. 118 p.n.e.) - grecki historyk i kronikarz imperium rzymskiego w okresie republiki. Ze względu na dbałość o prawdę i krytycyzm wobec źródeł jest uważany za wybitnego przedstawiciela historiografii greckiej obok Tukidydesa. Z jego dzieł korzystali między innymi: Liwiusz, Pliniusz Starszy, Plutarch czy Appian.

    Charops zmarł w Brundisium r. 157 p.n.e. Jednak w Epirze nadal panowało zamieszanie z powodu bezprawia i okrucieństwa jego rządów. Rzymianie postanowili włączyć Epir do swego państwa.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Polibiusz, Dzieje, t. II (XX 3, XXVII 15, XXX 12-13, XXXI 8, XXXII 20-21), przekł. S. Hammer i M. Brożek, oprac. J. Wolski, Ossolineum & Wydawnictwo PAN, Wrocław 1962, s. 236, 326-327, 364, 375, 397-399.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Charops (2) w The Ancient Library
  • Kharops w Kings of the Molossians and of Epirus (University of Michigan)
  • Brindisi (łac. – Brundisium, grec. – Brentèsion lub Vrindhision, messapijski – Brention) – miasto portowe i gmina we Włoszech, w regionie Apulia, w prowincji Brindisi.Senat rzymski łac. Senatus (od senex, starzec – dosłownie rada starszych) – jedna z najważniejszych i najtrwalszych instytucji politycznych starożytnego Rzymu, przechodząca na przestrzeni wieków liczne przemiany. Zgodnie z tradycją senat został ustanowiony przez Romulusa w 753 p.n.e., jego największe znaczenie przypadło na czasy republiki, a zanik na początek VII wieku n.e.




    Warto wiedzieć że... beta

    Eubea gr. Εύβοια - nowogr. Ewia, (Evia); dawna, włoska nazwa Negroponte pojawia się jeszcze czasami w pracach historycznych) - przybrzeżna wyspa grecka w zachodniej części Morza Egejskiego, druga co do wielkości wyspa Grecji po Krecie.
    Republika rzymska – państwo powstałe w starożytnym Rzymie, istniejące w latach 509 p.n.e.–27 p.n.e., które rozwinęło się z niewielkiego, monarchicznego państwa-miasta Lacjum w środkowej części Półwyspu Apenińskiego do największej potęgi świata antycznego kontrolującej cały basen Morza Śródziemnego, by następnie przekształcić się w cesarstwo rzymskie.
    Marek Emiliusz Lepidus (M. Aemilius Lepidus M.f. M.n.) (ur. ok. 230 p.n.e.; zm. 152 p.n.e.) – polityk rzymski, członek jednego z najznakomitszych rodów rzymskich, Emiliuszy. Jeszcze jako chłopiec (puer) służył w wojsku i zabił nieprzyjaciela oraz ocalił życie obywatela. Wypadki te upamiętnia moneta wybita przez przedstawiciela rodu. W 201 p.n.e. jako jeden z trzech legatów został wysłany do Egiptu, który zwrócił się wtedy do Rzymu o przysłanie kogoś do administrowania królestwem w okresie małoletności króla Ptolemeusza V. Mimo że najmłodszy z legatów zyskał największy wpływ i stał się niejako wychowawcą króla Egiptu. Prawdopodobnie pozostał jakiś czas w Egipcie gdy jego koledzy powrócili do Rzymu. W 199 p.n.e. wybrany do kolegium pontyfików. W 192 p.n.e sprawował urząd edyla a w 191 był pretorem na Sycylii. Po dwóch nieudanych startach w wyborach został w końcu konsulem w 187 p.n.e.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.