• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Charles Nodier

    Przeczytaj także...
    Alexandre Dumas, ur. jako Dumas Davy de la Pailleterie (ur. 24 lipca 1802, zm. 5 grudnia 1870) – francuski pisarz i dramaturg, autor Hrabiego Monte Christo i Trzech muszkieterów. Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.
    Alfred Louis Charles de Musset (ur. 11 grudnia 1810, zm. 2 maja 1857) – francuski poeta i pisarz epoki romantyzmu, członek Akademii Francuskiej.
    Charles Nodier .jpg

    Charles Nodier, właśc. Jean-Charles-Emmanuel Nodier (ur. 29 kwietnia 1780 w Besançon, zm. 27 stycznia 1844 w Paryżu) – francuski pisarz i krytyk literacki, jeden z prekursorów romantyzmu we Francji.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Był nieślubnym synem byłego oratorianina Antoine'a Nodiera, wybranego w 1790 merem Besançon, i jego służącej Suzanne Paris. Uczył się w kolegium oratoriańskim w rodzinnym mieście, następnie w Salins i Lyonie. Jego ojciec pragnął, by syn zdobył gruntowne wykształcenie i osobiście zajął się nauczaniem go łaciny, jak również rozbudził zainteresowanie literaturą, matematyką, botaniką i entomologią.

    Joseph Agricol Viala (ur. 22 września 1780 w Awinionie - zm. 6 lipca 1793 w Caumont-sur-Durance) - francuski ochotnik, bohater jednej z legend rewolucji francuskiej.Lublana (słoweń. Ljubljana [ʎuˈbʎà:na], wł. Lubiana, niem. Laibach) – stolica i największe miasto Słowenii, położone nad rzeką Ljubljanicą; jugosłowiańskie miasto-bohater.

    Chociaż Nodier był jeszcze dzieckiem, jego ojciec regularnie zabierał go do radykalnych klubów w czasie rewolucji francuskiej, gdzie chłopiec wygłaszał uprzednio współprzygotowane z nim przemówienia patriotyczne. Ten okres późniejszy krytyk literacki uważał za kluczowy dla rozwoju jego osobowości i republikańskich poglądów politycznych. 28 lipca 1794 Nodier zyskał lokalną popularność wygłaszając w czasie spotkania w dawnym kościele św. Magdaleny przemówienie na cześć Josepha Bary i Josepha Viali.

    Victor Marie Hugo fr: [viktɔʀ maʀi ygo], Wiktor Hugo (ur. 26 lutego 1802 w Besançon, zm. 22 maja 1885 w Paryżu) – francuski pisarz, poeta, dramaturg i polityk. Jeden z najważniejszych twórców literatury francuskiej i czołowy przedstawiciel romantyzmu francuskiego. International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    Początek działalności literackiej[ | edytuj kod]

    W październiku 1798, w trakcie studiów, został bibliotekarzem, jednak porzucił pracę z powodów politycznych. W tym czasie zaczął publikować pierwsze prace krytycznoliterackie poświęcone twórczości Shakespeare'a, wiersze oraz eseje z pogranicza polityki i literatury. W 1800 wrócił do pracy w bibliotece. Od 1804 zaczął tworzyć opowiadania fantastyczne, utrzymane w konwencji koszmarów sennych, majaczeń i halucynacji.

    Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    Od 1808 prowadził w Dole kurs wiedzy o literaturze, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Désirée Charve. W 1808 napisał Rozumowy słownik francuskich wyrazów dźwiękonaśladowczych i nawiązał kontakty z pisarzami angielskimi – Herbertem Croftem i Mary Hamilton. W 1813 wyjechał razem z wojskami napoleońskimi do dzisiejszej Lublany, również na stanowisko szefa biblioteki. Rozpoczął tam pracę dziennikarską i naszkicował powieść Jan Sbogar. Wrócił do Paryża w rok później i podjął pracę w redakcji Le Journal des Débats oraz w dzienniku rojalistycznym Biały Sztandar. W 1822 otrzymał Legię Honorową.

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Besançon – miejscowość i gmina we wschodniej Francji, położona w pobliżu granicy ze Szwajcarią, stolica regionu Franche-Comté i departamentu Doubs.

    Romantyk[ | edytuj kod]

    W 1820 zadebiutował jako dramatopisarz, wystawiając w Teatrze Porte Saint Martin sztukę Wampir, zainspirowaną angielskim gotycyzmem. W tym samym duchu utrzymane były jego kolejne opowiadania. Od 1821 prowadził kolumnę literacka w La Quotidienne, recenzując współczesne dzieła autorów francuskich oraz przybliżając czytelnikom twórczość pisarzy renesansowych oraz Waltera Scotta. Od 1824 przewodził nieformalnej grupie twórców sprzeciwiających się zasadom literackiego klasycyzmu, do której należeli Wiktor Hugo, Aleksander Dumas (ojciec), Alfred de Musset i inni młodzi autorzy romantyczni. Z czasem jednak Nodier sam znalazł się w opozycji do wymienionych autorów. W recenzjach publikowanych w Revue de Paris negatywnie ocenił m.in. utwór Hugo Ostatni dzień skazańca.

    Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.William Szekspir (ang. William Shakespeare; ur. prawdopodobnie 23 kwietnia 1564, data chrztu: 26 kwietnia 1564, w Stratford-upon-Avon, zm. 23 kwietnia/3 maja 1616, tamże) – angielski poeta, dramaturg, aktor. Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy literatury angielskiej oraz reformatorów teatru.

    W 1833, po dwóch nieudanych próbach, otrzymał fotel członka Akademii Francuskiej.

    Zmarł w 1844 i został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise.

    Dzieła literackie oraz publicystyka[ | edytuj kod]

  • 1798: Dissertation sur l'usage des antennes dans les insectes
  • 1800: Pensées de Shakespeare extraites de ses ouvrages
  • 1801: Bibliographie entomologique
  • 1802: La Napoléone (pamflet)
  • 1802: Stella ou les proscrits
  • 1803: Le peintre de Salzbourg, journal des émotions d’un cœur souffrant
  • 1804: Prophétie contre Albion
  • 1804: Essais d’un jeune barde
  • 1806: Les Tristes, ou mélanges tirés des tablettes d'un suicidé
  • 1808: Dictionnaire des onomatopées françaises
  • 1808: Apothéoses et imprécations de Pythagore
  • 1810: Archéologie ou système universel des langues
  • 1812: Questions de littérature légale
  • 1815: Histoire des sociétés secrètes de l'armée
  • 1815: Napoléon et ses constitutions
  • 1816: Le vingt et un janvier
  • 1818: Jean Sbogar
  • 1819: Thérèse Aubert
  • 1820: Le Vampire
  • 1820: Mélanges de littérature et de critique
  • 1820: Adèle
  • 1820: Voyages pittoresques et romantiques dans l'ancienne France
  • 1820: Romans, nouvelles et mélanges
  • 1821: Smarra, ou les démons de la nuit
  • 1821: Promenade de Dieppe aux montagnes d’Écosse
  • 1821: Le Délateur
  • 1821: Bertram, ou le château de Saint-Aldobrand
  • 1822: Trilby ou le Lutin d'Argail
  • 1823: Essai sur le gaz hydrogène et les divers modes d'éclairage artificiel
  • 1823: Dictionnaire universel de la Langue française
  • 1826: Bibliothèque sacrée grecque-latine de Moïse à saint Thomas d'Aquin
  • 1828: Faust
  • 1829: Mélanges tirés d’une petite bibliothèque
  • 1830: Histoire du roi de Bohême et de ses sept châteaux
  • 1830: De quelques phénomènes du sommeil
  • 1831: Souvenirs, épisodes et portraits pour servir à l'histoire de la Révolution et de l'Empire
  • 1832: La Fée aux miettes, wyd. polskie Wróżka Okruchów
  • 1832: Mademoiselle de Marsan
  • 1832: Jean-François les Bas-bleus
  • 1832: Rêveries littéraires, morales et fantastiques
  • 1832: Souvenirs de la jeunesse
  • 1833: Le dernier banquet des Girondins
  • 1833ː Le Combe de l'homme mort
  • 1833: Trésors des fèves et fleurs des pois
  • 1834: Notions élémentaires de linguistique
  • 1834: Du langage factice appelé macaronique
  • 1834: M. Cazotte
  • 1835: La Péninsule, tableau pittoresque
  • 1835-1836: La Saône et ses bords
  • 1836-1837: La Seine et ses bords
  • 1837-1840: Paris historique
  • 1837: Inès de Las Sierras
  • 1838: Les quatre talismans et la légende de sœur Béatrix
  • 1839: La neuvaine de la chandeleur et de Lydie
  • 1840: Souvenirs et portraits de la Révolution
  • 1842: Description raisonnée d'une jolie collection de livres
  • 1844: Journal de l'expédition des Portes de Fer
  • 1844: Franciscus Columna
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Historie osobliwe i fantastyczne. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1975.
  • Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. 29 kwietnia jest 119. (w latach przestępnych 120.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 246 dni.




    Warto wiedzieć że... beta

    Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Smarra albo demony nocy (fr.ː Smarra ou le démons de la nuit) – opowiadanie fantastyczne Charlesa Nodier z 1821 roku.
    National Library of Australia (pol. Biblioteka Narodowa Australii) – australijska biblioteka narodowa w Canberrze, założona w 1960 roku.
    Joseph Bara lub Barra (ur. 30 lipca 1779 w Fontainebleau - zm. 7 grudnia 1793 w Jallais) - francuski ochotnik, uczestnik wojen wandejskich po stronie republikanów. Jego udział w walkach i śmierć stały się obiektem jednej z rewolucyjnych legend.
    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.
    Biblioteka Narodowa Republiki Czeskiej (cz. Národní knihovna České republiky) – biblioteka narodowa Czech z siedzibą w Pradze. Biblioteka znajduje się w gmachu Clementinum. Jedna z najstarszych bibliotek na terenie Czech, której zbiory obejmują ponad 6,5 miliona woluminów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.1 sek.