• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Chamier

    Przeczytaj także...
    Człuchów (dawniej pol. Słuchów, 1945 Człochów, kaszb. Człuchòwò lub też Człochòwò, niem. Schlochau) – miasto i gmina w woj. pomorskim, stolica powiatu człuchowskiego.Korona rangowa – element herbu rycerskiego i szlacheckiego. Umieszczana pierwotnie zwykle na hełmie jest jedną z heraldycznych oznak godności. Początkowo w XII-XIV w. korona umieszczana była tylko nad herbami królów i książąt. Później także nad herbami pozostałej arystokracji i zwykłej szlachty. Od końca XVI wieku najczęściej umieszczana bezpośrednio nad tarczą, zaś hełmy z klejnotami były umieszczane powyżej, bądź pomijane. W przypadku koron zamkniętych, mitry lub korony królewskiej, hełmy powyżej korony nie były umieszczane. W heraldyce napoleońskiej zamiast koron rangowych wprowadzono czapki (birety), zbliżone nieco wyglądem do mitry książęcej. Może ozdabiać jedynie herby nadane przez udzielnego monarchę. W heraldyce polskiej, w przeciwieństwie do zasad heraldycznych wielu innych krajów stanowi, umieszczana na hełmie, konieczny element herbu szlacheckiego.
    Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.
    Chamier według Siebmachera i Pragerta
    Chamier według Cramera, Żernickiego i Gajla

    Chamier (Chamir, Chamyr, Chamier-Kamiński, Kotwica odmienny) − kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Kotwica.

    Opis herbu[]

    Herb występował w co najmniej dwóch wariantach. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:

    Przemysław Pragert, za Siebmacherem, blazonuje herb następująco: W polu srebrnym kotwica złota. Klejnot: nad hełmem bez korony hebrajski napis JHWH otoczony płomieniami złotymi. Labry złote, podbite srebrem.

    Tetragram – cztery hebrajskie litery będące zapisem imienia własnego Boga w Biblii: jod, he, waw, he (hebr. יהוה). Termin „tetragram” pochodzi z języka greckiego i składa się z członów tetra, „cztero-” lub „cztery”, i grámma, „litera”; dosłownie znaczy więc „czteroliterowy”. W Biblii hebrajskiej tetragram pojawia się ponad 6800 razy. Różne formy jego zapisu można spotkać w źródłach pozabiblijnych, niektórych rękopisach Septuaginty oraz rękopisach qumrańskich. Nie występuje w Nowym Testamencie, wspominają jednak o nim Ojcowie Kościoła.Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.

    Tadeusz Gajl, za Żernickim i Cramerem, podaje hełm w koronie, zaś w klejnocie Oko Opatrzności złote.

    Najwcześniejsze wzmianki[]

    Wymieniany przez Cramera (Geschichte der Lande Lauenberg und Bütow), Żernickiego (Die Polnische Stammwappen i Der Polnische Adel) oraz Nowego Siebmachera.

    Rodzina Chamier[]

    Rodzina szlachecka z ziemi bytowskiej, tradycja rodzinna i niemieckie herbarze przypisują jej pochodzenie francuskie. Nazwisko rodziny nie jest pochodzenia odmiejscowego. Wzmiankowani w 1515 (Greger Chamer) jako właściciele części Trzebiatkowej. W 1559 nie ma już ich w Trzebiatkowej, ale w pobliskim Ciemnie. Z 1570 pochodzi pierwsza wzmianka o Chamierach na terenie podległym władzy króla polskiego (Gliśno Wielkie, powiat człuchowski). W zaborze pruskim Chamierowie licznie zasilali armię pruską. Rodzina przyjmowała nazwiska odmiejscowe, Chamier pozostawiając jako przydomek: Ciemiński, Gliszczyński, Trzebiatkowski (według Pragerta mylnie), Kamiński (zniekształcenie Ciemińskiego)

    Bytów (dodatk. nazwa w j. kaszub. Bëtowò; niem. Bütow, ukr. Битів) – miasto w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bytów, położone na Pojezierzu Bytowskim, nad rzekami Borują oraz Bytową i jeziorem Jeleń. Miasto stanowi lokalny węzeł drogowy (DK20, DW209, DW212, DW228). W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. słupskiego.Trzebiatkowa (kaszb. Trzebiôtkòwa lub też Trzebiôtkòwë, Trzebiôtczi, Trzebiôtkòwò, niem. Tschebiatkow, od 1928 Radensfelde) – wieś kaszubska w Polsce na Pojezierzu Bytowskim (w pobliżu północno-zachodniego obrzeża regionu Kaszub zwanego Gochami) położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Tuchomie na trasie nieistniejącej już linii kolejowej (Lębork -) Bytów - Miastko, 1,2 km na południowy wschód od drogi krajowej nr 20 ze Stargardu Szczecińskiego do Gdyni. Miejscowość jest placówką Ochotniczej Straży Pożarnej.

    Herbowni[]

    Chamier (Chamer, Chamir, Chamirsz, Chammer, Chammier, Chamyr, Szamier). Wedle Pragerta, herbem własnym z kotwicą mieli posługiwać się Chamierowie bez przydomku, bądź z przydomkami Kamiński, Ciemiński i Gliszczyński.

    Chamierowie innych przydomków mieli używać wedle Pragerta innych herbów: Chamier II, Chamier III, Chamier IV.

    Przypisy

    1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.

    Bibliografia[]

  • Przemysław Pragert: Herbarz rodzin kaszubskich. T. 1. BiT, 2001, s. 67-69, 149. ISBN 8391985261 (9788391985267).
  • Linki zewnętrzne[]

  • Herb w elektronicznej wyszukiwarce herbów Tadeusza Gajla
  • Johann Ambrosius Siebmacher (także: Sibmacher), (ur. 1561 w Norymberdze, zm. 23 marca 1611 tamże) autor i założyciel wielokrotnie publikowanego herbarza, ważnego źródła heraldyki dla niemieckiego obszaru językowego.Ciemno (kaszb. Cemno, niem. Zemmen) – wieś kaszubska w Polsce na Pojezierzu Bytowskim położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Tuchomie na obszarze historycznego obszaru Kaszub zwanego Gochami, nad jeziorem Spore. Wieś położona jest na wysokim wzniesieniu w otoczeniu trzech jezior. W okolicach wsi znajduje się malowniczy przełom rzeki Kamienicy. Miejscowość jest placówką Ochotniczej Straży Pożarnej. W kierunku południowo-wschodnim znajduje się jezioro Kamieniczno.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Chamier II (Ciemiński I, Chamier-Ciemiński I, Szeliga odmienny albo Księżyc odmienny) − kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Szeliga albo Księżyc.
    Kaszuby (kasz. Kaszëbë lub Kaszëbskô) – region kulturowy w północnej Polsce, będący częścią Pomorza, w którym zamieszkują Kaszubi (autochtoniczni Pomorzanie) posługujący się językiem regionalnym – etnolektem, określanym jako język kaszubski.
    Tadeusz Gajl (ur. 1940 w Wilnie) – artysta grafik, twórca światowej sławy przedstawień historycznych herbów szlachty polskiej. Herby jego autorstwa zyskały powszechną akceptację heraldyków, nazywane w nomenklaturze herbami gajlowskimi (ang. Gajlesque Coat of Arms).
    Chamier III (Gliszczyński I, Chamier-Gliszczyński I, Ciemiński II, Chamier-Ciemiński II, Księżyc odmienny) − kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Księżyc.
    Labry – niem. labwerk (ornament roślinny), łac. lista, lusca, fascia – części zewnętrzne tarczy herbowej, mające kształt wielkich liści wyszczerbionych, wyrastających z boków hełmu, zwykle symetrycznie po obu stronach, często obejmujące jako ornament również całą tarczę herbową.
    Alfred Znamierowski (ur. 21 czerwca 1940 w Warszawie), wnuk Czesława Znamierowskiego, polski dziennikarz, heraldyk i weksylolog. Studiował geografię na Uniwersytecie Warszawskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.