• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Cesarz bizantyjski

    Przeczytaj także...
    Dynastia Niceforów – dynastia władająca Cesarstwem Bizantyjskim w latach 802-813. Jej załozycielem był Nicefor I Genik patrycjusz z Seleucji, mający arabskie korzenie. Cesarzowa Irena mianowała go ministrem finansów. Z pomocą innych patrycjuszy i eunuchów udało mu się zdetronizować i wygnać Irenę. Ich panowanie charakteryzowało się największymi klęskami zadanymi ze strony Bułgarów (w 811 Nicefor I - poległ w bitwie z nimi, co nie zdarzyło się od czasów bitwy pod Adrianopolem w 378). Nierozwiązany też został problem ikonoklazmu.Dynastia Kantakuzenów – dynastia władająca Cesarstwem Bizantyjskim i w Morei. Rodzina była jedną z najbogatszych w Bizancjum. Nazwisko pochodzi od miejscowości Kouzenas w pobliżu Smyrny. Pierwszy przedstawiciel nieznany z imienia pojawia się za panowania Aleksego I Komnena (ok. 1100). Znani są też wojskowi z tego okresu: Jan Kantakuzenem, który zginął w bitwie Myriokefalon w 1176. W okresie czwartej krucjaty ród był jednym z największych posiadaczy ziemskich w cesarstwie bizantyńskim. W okresie Paleologów robią szybką karierę – Michał Kantakuzen – bizantyński arystokrata, pierwszy despot Morei, panujący w Mistrze od 1308 roku 1316, ojciec cesarza bizantyjskiego Jana VI w latach 1347–1354. Synem tego z kolei był Mateusz Kantakuzen cesarz bizantyjski 1353–1357, despota Morei w latach 1380–1383. Córki Jana VI poślubiły: Helena – cesarza Jana V Paleologa, Maria – Nikefora II Orsini z Epiru, a Theodora – Orhana I sułtana turków Osmańskich. Ostatnią przedstawicielka rodu była Eudokia, która zmarła we Włoszech w 1488. Na pokrewieństwo z tym bizantyńskim rodem powoływał się rumuński ród Kantakuzino, władający w Mołdawii i na Wołoszczyźnie.
    Władcy cesarstwa trapezunckiego, wszyscy władcy pochodzili z dynastii Komnenów, używali nazwy Wielki Komnen. Cesarze Trapezuntu stosowali tytulaturę identyczną jak cesarze bizantyńscy.

    Lista | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    Bez dynastii[ | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    Bez dynastii[ | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    Bez dynastii[ | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    Bez dynastii[ | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    Dynastia Laskarysów panowała tylko w Cesarstwie Nicejskim

    Dynastia macedońska – ósma dynastia cesarska panująca w Cesarstwie Bizantyjskim. Członkowie rodu zasiadali na tronie cesarskim w latach 867-1056. Za czasów dynastii macedońskiej Bizancjum otrząsnęło się z klęsk zadanych przez najazdy arabskie, przywrócono potęgę militarną i prestiż na arenie międzynarodowej, zapoczątkowany przez ostatniego władcę z dynastii amoryjskiej – Michała III. Najwybitniejszym przedstawicielem rodu był Bazyli II Bułgarobójca, który ugruntował dokonania poprzedników oraz zniszczył Carstwo Bułgarii.Dynastia amoryjska – zwana też frygijską, dynastia cesarzy bizantyjskich panująca w latach 820-867, wywodząca się z Amorion w Anatolii. Należeli do niej cesarze: Michał II (820-829), Teofil (829-842), Michał III (842-867). Za panowania dynastii amoryjskiej definitywnie zakończył się okres wielkich konfliktów religijnych, (przywrócenie kultu ikon), ugruntowano również pozycję Bizancjum na Zachodzie poprzez chrystianizację Bułgarii (866) oraz misję Cyryla i Metodego na Morawach (863).

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    | edytuj kod]

    Lista pretendentów do tronu cesarskiego po 1453[ | edytuj kod]

    Genealogia[ | edytuj kod]

    Uproszczona genealogia ostatnich dynastii bizantyńskich i związków między nimi:

    Komnenowie – jedna z ostatnich dynastii bizantyjskich panujących w Cesarstwie Bizancjum, a następnie Cesarstwie Trapezuntu.Dynastia Dukasów - dziewiąta dynastia cesarska panująca w Cesarstwie Bizantyjskim. Członkowie rodu zasiadali na tronie cesarskim w latach 1059-1078.
    Ostatni władcy Bizancjum
    Ostatni władcy Bizancjum

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • cesarze rzymscy
  • władcy cesarstwa trapezunckiego
  • Cesarstwo Bizantyńskie
  • Drzewa genealogiczne cesarzy bizantyjskich
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • De Imperatoribus Romanis: An Online Encyclopedia of Roman Rulers and Their Families (ang.). [dostęp 2016-10-24].
  • Portrety cesarzy bizantyńskich na monetach (ang.). W: Byzantium!!! [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-24)].
  • Cesarstwo Nicejskie – stosowana w historiografii nazwa państwa założonego w 1204 roku przez Teodora Laskarysa i jego popleczników na terenie Azji Mniejszej. Państwo to było jednym z państw spadkobierców cesarstwa bizantyjskiego, które upadło po zdobyciu przez siły IV krucjaty Konstantynopola i powstanie tam łacińskiej monarchii. Trzeba jednak zaznaczyć, iż określenie „nicejskie”, jak i samo „założenie państwa” są używane tylko umownie, podobnie jak określenie „bizantyjskie” czy „założenie” Cesarstwa Bizantyjskiego przez Konstantyna.Dynastia teodozjańska – dynastia panująca w Cesarstwie Bizantyńskim w latach 379–457 i w zachodniej części cesarstwa rzymskiego do roku 455. Założycielem dynastii był Teodozjusz I Wielki. Był on synem wybitnego wodza z Hiszpanii straconego w niejasnych okolicznościach w 376 roku, został cesarzem w wyniku śmierci swego poprzednika, Walensa, w bitwie pod Adrianopolem w 378 roku podczas wojny ze zbuntowanymi Gotami w Tracji. Gracjan, cesarz Zachodu, mianował w 379 roku Teodozjusza augustem Wschodu. Z panowanie tej dynastii łączy się ostateczny podział cesarstwa rzymskiego na zachodnie i wschodnie (bizantyńskie) w roku 395.




    Warto wiedzieć że... beta

    Dynastia Paleologów (gr. Palaiologos, l.mn. Palaiologoi) - ostatnia dynastia władająca Cesarstwem Bizantyjskim, najdłużej ze wszystkich dynastii, przez niemal dwa wieki, od 1259 do 1453 roku.
    Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.
    Dynastia Angelosów - bizantyński ród panujący w Cesarstwie Bizantyńskim w latach 1185-1204, Epirze 1204-1318, cesarstwie Tesaloniki 1227-1246 i Tesalii 1271-1318. Pochodzili z arystokratycznej rodziny z Filadelfii, spokrewnionej z Komnenami. Doszli do władzy po niefortunnym panowaniu Andronika I Komnena. Ich panowanie w Bizancjum charakteryzowało się korupcją, uciskiem fiskalnym i naporem ze strony drugiego państwa bułgarskiego. Konsekwencją kryzysu była obca interwencja w postaci IV krucjaty. Po upadku Konstantynopola w 1204 Angelosowie utrzymali władzę w Epirze - przybierając nazwisko Angelos Komnen Dukas. Mając ambicje cesarskie rozciągnęli władzę na Tesalonikę. 9 marca 1230 roku Teodor Angelos Dukas Komnen został pokonany przez Bułgarów w bitwie pod Kłokotnicą. Oznaczało to kres ekspansywnej polityki Angelosów na ziemiach greckich. Tesalonika została w 1244 włączona do Cesarstwa Nicei. Członkowie dynastii panowali w Epirze i Tesalii do 1318.
    Dynastia heraklijska – zwana też Afrykańską - dynastia władająca Cesarstwem Bizantyjskim w latach 610-711. Wywodziła się od Herakliusza egzarchy afrykańskiego z Kartaginy, potomka rodziny arystokratycznej z Kapadocji. Jego syn - również Herakliusz został w 610 cesarzem bizantyńskim. Ich panowanie charakteryzuje się problemami religijnymi (monoletyzm) i ekspansją Arabów.
    Dynastia justyniańska - dynastia władająca Cesarstwem Bizantyjskim w latach 518-602. Wywodziła się ona od Justyna, wieśniaka trackiego pochodzącego z Naissus (dzisiejszy Nisz). Walczył on w armii rzymskiej, potem był dowódcą straży pałacowej ekskubitorów, a następnie po śmierci Anastazjusza został cesarzem Bizancjum. Po nim rządził jego siostrzeniec Justynian I Wielki. Jej panowanie było apogeum potęgi Bizancjum w średniowieczu.
    Dynastia izauryjska - zwana też syryjską panowała w Bizancjum w latach 717-802. Wywodziła z niższych warstw społecznych - wieśniaków z okolic w Germanikei na północy Syrii. Byli więc Syryjczykami a nie jak wskazują późniejsze źródła Izauryjczykami. Za ich panowania nastąpiły walki z kultem obrazów (ikonoklazm), lecz także powstrzymanie ekspansji arabskiej i bułgarskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.