• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ceratoryt

    Przeczytaj także...
    Druk wklęsły (druk wgłębny) – jeden z trzech podstawowych sposobów druku (obok druku płaskiego i druku wypukłego), stosowany zarówno w grafice warsztatowej, jak i poligrafii.Cerata - tkanina bawełniana (w rodzaju flaneli), lub lniana, dość gruba, powlekana z jednej strony grubą warstwą substancji impregnującej i dodatkowo zadrukowana wzorem oraz lakierowana.
    Wyżymaczka - urządzenie do wyciskania nadmiaru wody ze świeżo wypranych sztuk odzieży lub bielizny składające się z przylegających do siebie dwóch wałków, z których jeden napędzany jest korbką. Wałki mogą być pokryte z drewnem, gumą lub tworzywem sztucznym i sprężyście do siebie dociskane tak, aby możliwe było wciśnięcie pomiędzy nie - poprzez pokręcanie korbką - wypranej odzieży. Przez wyciśnięcie wody z tkaniny można znacznie skrócić czas schnięcia wypranej odzieży, a także zapobiec (lub znacznie ograniczyć) efekt rozciągania się tkaniny pod wpływem ciężaru wody w niej zawartej.

    Ceratoryt — technika graficzna druku wklęsłego polegająca na stosowaniu ceraty do wykonania formy drukowej wycinając w niej żądany wzór.

    Chcąc wydobyć cienkie kreski rysunku nacina się lekko powłokę ceraty. Grube kreski uzyskuje się zdrapując igłą warstwę gumową ceraty aż do samej tkaniny, albo wypalając gumę rozgrzaną igłą. Do drukowania używa się rozrzedzonej farby olejnej, która zbiera się w wyciętych zagłębieniach lub też wsiąka w odsłoniętą tkaninę, stanowiącą spód ceraty. Elastyczność ceraty ułatwia drukowanie, dając przy tym charakterystyczne efekty światłocieniowe.

    Feliks Jabłczyński (ur. 20 września 1865 w Warszawie, zm. 30 marca 1928 w Warszawie) - polski chemik, grafik, malarz i pisarz.Forma drukowa – element urządzenia drukującego, przyjmujący farbę drukową (lub inną nadrukowywaną substancję, np. lakier, klej) w miejscach obrazu drukowego w celu przekazania tej farby dalej, na podłoże drukowe. Forma drukowa jest pierwszym miejscem w urządzeniu drukującym, w którym farba drukowa przyjmuje kształt przyszłego druku. Jej powierzchnia stanowi układ fragmentów przyjmujących i nieprzyjmujących farbę, czyli inaczej mówiąc jest układem fragmentów drukujących i niedrukujących. W zależności od techniki druku, formy drukowe dzieli się na wklęsłe, płaskie i wypukłe. W formie wklęsłodrukowej miejscami drukującymi są wytrawione zagłębienia w powierzchni formy, w których zbiera się farba, zaś w formie wypukłej (typograficznej) to właśnie płaszczyzny drukujące stanowią powierzchnię formy. Formy płaskie mają fragmenty drukujące i niedrukujące umieszczone praktycznie na tej samej wysokości i wspólnie stanowią powierzchnię formy drukowej, a różnią się między sobą modyfikacją powierzchni dającą im własność przyjmowania bądź nieprzyjmowania farby.

    Technikę ceratorytu wynalazł Feliks Jabłczyński na początku XX wieku. Zainteresowany tworzeniem akwafort, starał się ominąć przepisy w zaborze rosyjskim zakazujące posiadania prasy akwafortowej dla prywatnego użytku. Wycinanie w miękkich matrycach umożliwiało wykonywanie druków przy pomocy wyżymaczki.

    Grafika – jeden z podstawowych obok malarstwa i rzeźby działów sztuk plastycznych. Obejmuje techniki pozwalające na powielanie rysunku na papierze lub tkaninie z uprzednio przygotowanej formy.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Irena Jakimowicz: Pięć wieków grafiki polskiej. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 1997.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Hieronim Wilder: Grafika. Drzeworyt, miedzioryt, litografia.. Lwów: Księgarnia Wydawnicza H. Altenberga, 1922.
  • Krystyna Czarnocka: Półtora wieku grafiki polskiej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1962.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.