• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Centrum Wyszkolenia Sanitarnego



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Ludomir Baranowski (ur. 13 lub 26 lutego 1902 w Ludwikówce, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, członek Polskiej Organizacji Wojskowej i kapitan Wojska Polskiego. Ofiara zbrodni katyńskiej.Stanisław Aleksander Pokrzywnicki (ur. 1 maja 1909 w Sójkach, zm. 20 listopada 1993) – polski lekarz wojskowy, anestezjolog, współtwórca polskiej szkoły anestezjologicznej, współzałożyciel i kierownik pierwszej w Polsce Katedry Anestezjologii w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, wieloletni specjalista krajowy w zakresie anestezjologii, kombatant II wojny światowej.
    .mw-parser-output table.zolnierz-lotnictwo td.naglowek{color:black!important;background:#95a7b9!important}.mw-parser-output table.zolnierz-marynarka td.naglowek{color:white!important;background:#6082B6!important}.mw-parser-output table.zolnierz-lądowe td.naglowek{color:white!important;background:#556B2F!important}.mw-parser-output table.zolnierz-paramilitarny td.naglowek{color:black!important;background:#b6b3c7!important}
    Współczesny widok Zamku Ujazdowskiego
    Aparat anestezjologiczny - eksponat Muzeum Zamku i Szpitala Wojskowego na Ujazdowie
    Sterylizator nożny, eksponat Muzeum Zamku i Szpitala Wojskowego na Ujazdowie
    Trasa ewakuacji Szpitala Ujazdowskiego w czasie powstania warszawskiego

    Centrum Wyszkolenia Sanitarnego (CWSan.) – ośrodek szkolenia służby zdrowia Wojska Polskiego II RP.

    Polskie Siły Zbrojne – zorganizowane formacje wojskowe, utworzone jesienią 1939 poza granicami Polski, na podstawie międzysojuszniczych umów podpisanych przez Wielką Brytanię i Francję. Polskimi Siłami Zbrojnymi dowodził Naczelny Wódz.Józef Lewinson (ur. 20 stycznia 1905 w Warszawie, zm. 1940 w Katyniu) – polski inżynier chemik żydowskiego pochodzenia, oficer (podporucznik) Wojska Polskiego.

    Ośrodek działał w latach 1922–1939 w Warszawie w Zamku Ujazdowskim (Szpital Ujazdowski).

    Geneza Centrum[ | edytuj kod]

    W 1920 roku powstał pierwszy w kraju ośrodek kształcący lekarzy wojskowych pod nazwą Szkoły Aplikacyjnej Korpusu Oficerów Sanitarnych, która była podporządkowana Wojskowemu Instytutowi Sanitarnemu. Ukończyło ją ok. 500 absolwentów. Na swoich kursach przeszkoliła większość ówcześnie służących w wojsku polskim lekarzy wojskowych. Jej pierwszym dowódcą był płk Sokołowski, następnie zastąpił go oficer Departamentu Sanitarnego MSWojsk., pułkownik doktor medycyny (od 1 stycznia 1928 roku – generał brygady) Stefan Hubicki.

    Wincenty Jerzy Babecki (ur. 18 kwietnia 1890 w Kluszewie, zm. 21 lutego 1980 w Warszawie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Muzeum Uniwersytetu Medycznego – dawne Muzeum Polskiej Wojskowej Służby Zdrowia (w skrócie MuzeUM Polskiej Wojskowej Służby Zdrowia lub MuzeUM, inna nazwa – Muzeum Historii Medycyny UM) – muzeum w Łodzi poświęcone historii medycyny i Polskiej Wojskowej Służby Zdrowia oraz polskiego szkolnictwa wojskowo-medycznego. Funkcjonuje przy Zakładzie Historii Nauk i Medycyny Wojskowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

    Widząc nieskuteczność przyjętego modelu kształcenia podjęto dalsze rozważania nad systemem kształcenia kadry zawodowych lekarzy dla WP. Ostatecznie przyjęto system stypendialny. Zakładał on, że studenci medycyny uczęszczający na uczelnię cywilną równolegle będą odbierali szkolenie wojskowe na poziomie programu szkoły oficerskiej. Realizowane byłoby ono poprzez specjalnie utworzoną w tym celu szkołę. W zamian za deklarację przyszłej służby w wojsku Ministerstwo Spraw Wojskowych miało pokrywać koszty utrzymania i studiów przyszłego lekarza. Za każdy miesiąc pobytu w szkole uczeń zobowiązany był do odsłużenia 2 miesięcy w wojsku. Od 1930 roku zwiększono zobowiązanie do 3 miesięcy. W razie rezygnacji ze służby wojskowej absolwent miał pokryć koszt poniesiony na jego naukę.

    Franciszek Mieczysław Czubalski (ur. 30 stycznia 1885 w Przysusze, zm. 8 lutego 1965) w Warszawie – polski lekarz fizjolog.Kazimierz Sylwester Polkowski, ps. „Kazik” (ur. 13 stycznia 1893 w Warszawie, zm. 7 grudnia 1961 w Londynie) – lekarz z tytułem doktora, podpułkownik służby zdrowia Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

    W rezultacie 1 listopada 1922 roku rozkazem Ministra Spraw Wojskowych została utworzona w Warszawie Wojskowa Szkoła Sanitarna, która rozpoczęła kształcenie oficerów służby zdrowia. Data oficjalnego utworzenia szkoły – 1 października została ogłoszona świętem szkoły. Została ona usytuowana w pomieszczeniach Zamku Ujazdowskiego. Jej słuchacze otrzymywali wykształcenie medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego lub w Państwowym Instytucie Dentystycznym oraz wykształcenie wojskowo-medyczne w ramach szkoły podchorążych. Pierwszym komendantem szkoły został płk S. Hubicki.

    Stefan Wojtkowiak (ur. 9 sierpnia 1923 w Zalesiu, zm. 12 marca 2012 w Łodzi) – polski historyk, politolog, profesor i wykładowca akademicki, pułkownik Wojska Polskiego.Michał Wilhelm Rosnowski (ur. 20 września 1887 w Arczyńsku, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – lekarz internista, docent, podpułkownik służby zdrowia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

    14 listopada 1924 roku szkołę zespolono z Wojskowym Instytutem Sanitarnym i Szpitalem Ujazdowskim, tworząc z nich Oficerską Szkołę Sanitarną. Stopniowo część zajęć akademickich zaczęto prowadzić w ramach nowej jednostki.

    Następna istotna zmiana nastąpiła 15 października 1926 roku, kiedy otwarto podwoje szkoły dla podchorążych rezerwy. Była to jednak zmiana jedynie formalna, ponieważ w tym roku nie przyjęto do szkoły nowych uczniów. Faktyczny nabór podchorążych rezerwy rozpoczął się w 1927 roku. Podchorążowie rezerwy szkoleni byli jedynie na lekarzy i dentystów, ze względu na brak zapotrzebowania na aptekarzy rezerwistów.

    Witold Eugeniusz Orłowski (ur. 24 stycznia 1874 w Norwidpolu, zm. 2 grudnia 1966 w Warszawie) – polski lekarz internista. Ojciec Tadeusza, brat Zenona. Uzyskał tytuł docenta w 1903 roku, profesora nadzwyczajnego w 1907, profesora zwyczajnego w 1913 w Kazaniu.Ksawery Maszadro (ur. 5 lutego 1886 we wsi Ratoszyn w pobliżu Chodla, zm. 14 kwietnia 1959 w Londynie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, w czasie kampanii wrześniowej szef Służby Zdrowia w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza, komendant Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Combourg k. Rennes.

    W dniu 1 kwietnia 1928 roku dokonano zmiany nazwy Szkoły na Szkołę Podchorążych Sanitarnych poprzez jej połączenie z Wojskowym Instytutem Sanitarnym. Nowa nazwa nawiązywała do tradycji sprzed powstania listopadowego i nie oznaczała jednocześnie zmian struktury organizacyjnej i zadań szkoły. Ponadto Szpital Okręgowy w Warszawie został przeorganizowany w szpital szkolny.

    Prywatna Szkoła Zawodowa dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego w Warszawie (niem. Private Fachschule für Sanitares Hilfpersonal in Warschau), tzw. Szkoła dr. Jana Zaorskiego – działająca w Warszawie w latach 1941–1944 za zgodą niemieckich władz okupacyjnych placówka edukacyjna będąca formą konspiracyjnej działalności Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Ze względu na założyciela Jana Zaorskiego zwana była też Szkołą Zaorskiego. Wykładowcami byli głównie profesorowie Uniwersytetu Warszawskiego. Łącznie uczelnia kształciła ponad 1900 osób. Tadeusz Karol Buczek (ur. 7 lipca 1904 w Jedliczach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – doktor medycyny, lekarz, kapitan służby zdrowia rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

    Działalność Centrum[ | edytuj kod]

    Z początkiem lat 30. nastąpiły dalsze zmiany w polskim szkolnictwie wojskowym. Powstawały centra wyszkoleniowe poszczególnych rodzajów wojsk i służb. W rezultacie 1 kwietnia 1930 roku powołano do życia Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, w składzie którego funkcjonowały: Komenda Szkoły, Szkoła Podchorążych Sanitarnych oraz szpital szkolny. Sama szkoła składała się z dwóch batalionów: batalionu podchorążych zawodowych (3 kompanie) i rezerwy (2 kompanie). Komendantem Centrum został w czerwcu 1930 roku gen. bryg. dr Jan Kołłątaj-Srzednicki. Funkcję tę pełnił do 1 września 1939 roku. Od 30 września 1928 roku komendantem Szkoły Podchorążych Sanitarnych był płk dr Ksawery Maszadro. Związane było to z przejściem płk. S. Hubickiego w stan nieczynny. Natomiast z chwilą wybuchu wojny z Niemcami płk K. Maszadro objął dowództwo Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Dowódcą Szkoły Podchorążych Sanitarnych został mjr Józef Piechura.

    Ludwik Antoni Paszkiewicz (ur. 1 czerwca 1878 w Warszawie, zm. 12 lipca 1967 w Warszawie) – polski lekarz anatomopatolog.Trembowla (ukr. Теребовля) – miasto rejonowe na zachodniej Ukrainie w obwodzie tarnopolskim, nad rzeką Gniezna, dopływem rzeki Seret. Według spisu powszechnego z 2001: 13,661 mieszkańców. Do 17 września 1939 miasto powiatowe w województwie tarnopolskim w Polsce.

    W CWSan. rozbudowano szkolenie i specjalizację podyplomową, a także rozszerzono zakres nauczania przedmiotów medycznych. Podchorążowie odbywali równolegle studia cywilne (lekarskie lub farmaceutyczne) na Uniwersytecie Warszawskim, a Szkoła zapewniała im niezbędne podręczniki i pomoce naukowe. Absolwent szkoły Edward Rużyłło wspominał, że szczególnie bliski kontakt z podchorążymi mieli profesorowie uniwersytetu: Franciszek Czubalski, Adam Czyżewicz, Wiktor Grzywo-Dąbrowski, Józef Hornowski, Edward Loth, Witold Orłowski, Mieczysław Michałowicz, Ludwik Paszkiewicz i Franciszek Venulet.

    Stolica Apostolska, Stolica Święta (łac. Sancta Sedes, wł. Santa Sede) – siedziba papieży (także papiestwo, władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca suwerenny podmiot prawa międzynarodowego) mieszcząca się w państwie Watykan, który jest z nią połączony unią personalną i funkcjonalną i nad którym sprawuje ona wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję.Antoni Wacław Żochowski (ur. 27 maja 1904, zm. 1940) - dr farmacji, podporucznik służby zdrowia rezerwy Wojska Polskiego.

    Po ukończeniu studiów wojskowych i cywilnych absolwenci byli zobowiązani do odpracowania trzech lat w wojsku na wyznaczonym stanowisku, za każdy rok pobytu w szkole. Kandydat do szkoły musiał legitymować się maturą, umożliwiającą mu podjęcie nauki na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Warszawskiego oraz nienagannym zdrowiem. Nie mógł być także starszy niż 24 lata. Od 1930 roku maksymalny wiek ograniczono do 22 lat. Do Szkoły przyjmowano kandydatów na lekarzy, dentystów (od 1923 roku) i aptekarzy (od 1924 roku). Od czasu przyjęcia do Szkoły uczeń stawał się szeregowym ochotnikiem Wojska Polskiego. Jego prawa i obowiązki wynikające z tego tytułu były takie same jak dla pozostałych szeregowych. Ukończenie szkoły dawało mu tytuł podporucznika Korpusu Sanitarnego. Założeniem Szkoły było prowadzenie równolegle do zajęć uniwersyteckich programu wyszkolenia wojskowego. Przez pierwsze trzy lata obejmował on wyszkolenie na poziomie szkoły podchorążych. Kolejne dwa lata poświęcone było szkole oficerskiej. Cały cykl szkolenia podporządkowany był jednakże nauce na uniwersytecie tak, aby wyszkolenie wojskowe nie powodowało zaniedbania w wyszkoleniu fachowym. Z trzymiesięcznego okresu wakacyjnego, jaki obowiązywał na Uniwersytecie Warszawskim, dwa poświęcone były na wyszkolenie wojskowe. W jego ramach uczniowie byli m.in. oddelegowani do służby liniowej w pułkach kawalerii i artylerii. Podczas praktyki w pułkach zaznajamiali się ze służbą w wyżej wspomnianych rodzajach broni, a także uczyli jazdy konnej. Ponadto na dwa miesiące przed rozpoczęciem pierwszego roku akademickiego zobowiązani byli stawić się w Szkole w celu odbycia kursu rekruckiego wyszkolenia piechoty. W ramach dodatkowych zajęć medycznych, związanych z militarnym profilem szkoły, uczniowie kończyli specjalistyczne kursy, m.in. dotyczyły one problemu leczenia pacjentów z objawami działania broni gazowej i chemicznej.

    Centrum Szkolenia Wojskowych Służb Medycznych (CSWSMed) – była szkoła wojskowa Sił Zbrojnych RP kształcąca żołnierzy służby czynnej i rezerwy na potrzeby Wojskowej Służby Zdrowia.Wojskowa służba zdrowia II RP – służba administracyjna Wojska Polskiego II RP wyspecjalizowana w zaopatrywaniu Sił Zbrojnych w medyczny i weterynaryjny sprzęt szpitalny, leki i przybory lekarskie.

    17 listopada 1935 roku gen. Felicjan Sławoj Składkowski wręczył komendantowi Szkoły Podchorążych Sanitarnych sztandar ufundowany przez Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego.

    W niedzielę 17 października 1937 roku, w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, II wiceminister spraw wojskowych, generał brygady inżynier Aleksander Litwinowicz, w imieniu Prezydenta RP, promował na pierwszy stopień oficerski podchorążych Szkoły Podchorążych Sanitarnych. Prymusem promocji został podporucznik Zygmunt Chojecki.

    Powstanie listopadowe, wojna polsko-rosyjska 1830-1831 – polskie powstanie narodowe przeciw Rosji, które wybuchło w nocy z 29 listopada na 30 listopada 1830, a zakończyło się 21 października 1831. Zasięgiem swoim objęło Królestwo Polskie i część ziem zabranych (Litwę, Żmudź i Wołyń).Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego – istniejący w latach 1816–1950 (z przerwami) wydział Uniwersytetu Warszawskiego zajmujący się kształceniem w zakresie nauk medycznych. Na jego bazie w 1950 utworzono Akademię Medyczną w Warszawie (w 2008 przekształconą w Warszawski Uniwersytet Medyczny).

    Łącznie w latach 1927-1939 dyplomy lekarzy, stomatologów i farmaceutów uzyskało 473 oficerów. W 1939 roku 466 absolwentów pozostawało w wojskowej służbie czynnej.

    Wraz z rozpoczęciem się działań wojennych we wrześniu 1939 roku przerwana została nauka w Szkole Podchorążych Sanitarnych. Osiemdziesięciu siedmiu uczniów szkoły otrzymało nominację na stopień podporucznika. Byli to uczniowie "promocji" od 13 do 15. Osiemnasta "promocja", choć przyjęta do Szkoły, nie rozpoczęła nauki.

    Wiktor Franciszek Kaliciński (ur. 10 sierpnia 1894 lub 18 sierpnia 1896, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski lekarz patolog, anatomopatolog, doktor nauk medycznych, specjalista balsamowania zwłok, major służby zdrowia Wojska Polskiego, legionista, ofiara zbrodni katyńskiej.Edward Gorzkowski (ur. 6 marca 1908 w Łodzi, zm. 8 lutego 1982 w Poznaniu) – polski lekarz-internista, naukowiec i nauczyciel akademicki, profesor Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie.

    Szpital Szkolny CSW we wrześniu 1939 przekształcono w Szpital Wojenny nr 104 i otrzymał rozkaz ewakuacji na wschód w celu utworzenia centrum sanitarnego. 17 września kierownictwo szpitala trafiło do niewoli radzieckiej w Trembowli, a potem do obozów w Starobielsku i Katyniu. W Katyniu zginęli m.in. komendant szpitala doc. płk. Michał Rosnowski, jego zastępca i grupa lekarzy.

    II Rzeczpospolita (II RP) – Rzeczpospolita Polska w latach 1918–1945, od odzyskania suwerenności państwowej w 1918 do wycofania uznania międzynarodowego dla Rządu RP na uchodźstwie w konsekwencji wykonania porozumień między mocarstwami wielkiej trójki na konferencji jałtańskiej w 1945.Muzeum Zamku i Szpitala Wojskowego na Ujazdowie – muzeum mieszczące się w Zamku Ujazdowskim, w jednej z sal należących do Centrum Sztuki Współczesnej, w północno-zachodniej baszcie zamku. Muzeum powstało w 2003 z inicjatywy Stowarzyszenia Twórców Muzeum Zamku i Szpitala Wojskowego na Ujazdowie.

    Absolwentom Szkoły Podchorążych Sanitarnych przysługiwało prawo noszenia odznaki absolwenckiej. Trzyczęściowa odznaka swoim wyglądem przypominała krzyż maltański. Ramiona emaliowane były na kolor czerwono-pomarańczowy z granatową obwódką. W centrum umieszczona była tarcza o srebrnym rancie i emaliowanym, czerwonym tle. Na tle umieszczony był srebrny wizerunek orła w koronie. Rewers profilowanej odznaki był gładki.

    Szpital Ujazdowski w Warszawie – najstarszy i największy szpital wojskowy w Polsce, utworzony ok. 1792 roku w byłym zamku królewskim w Ujazdowie (Zamek Ujazdowski), rozwiązany w styczniu 1945 roku, po ewakuacji do Krakowa.Święta wojskowe w Polsce - ustalone określonymi przepisami wojskowymi dni w roku będące dniami świątecznymi Wojska Polskiego, jego poszczególnych rodzajów sił zbrojnych, wojsk, instytucji lub jednostek wojskowych.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Jerzy Ejmont pseud. Boćwina (ur. 5 lipca 1909 w Lewkowie w powiecie Wilejka, zm. 3 maja 1987 w Warszawie) - lekarz wojskowy, generał brygady WP, szef Departamentu Służby Zdrowia MON i szef Służby Zdrowia WP od 1965.
    Mieczysław Jan Michałowicz (ur. 10 września 1876 w Petersburgu, zm. 22 grudnia 1965 w Warszawie) – polski działacz polityczny i społeczny, lekarz, wolnomularz, założyciel Towarzystwa Pediatrycznego, senator IV kadencji w II RP w latach 1935–1938, poseł w latach 1945–1952 (do Krajowej Rady Narodowej, potem na Sejm Ustawodawczy).
    Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany), formalnie - Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego (łac. Cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae ), potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu – najwyższa po papieżu godność kościelna w Kościele katolickim. Wszyscy kardynałowie razem tworzą Kolegium Kardynałów.
    Felicjan Sławoj Składkowski, właściwie: Sławoj Felicjan Składkowski (ur. 9 czerwca 1885 w Gąbinie, zm. 31 sierpnia 1962 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego, premier II RP, doktor medycyny, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Wielkiej Loży Narodowej Polski..
    Edward Karol Loth (ur. 3 sierpnia 1884 w Warszawie, zm. 15 września 1944 tamże) – polski anatom, antropolog i eugenik, doktor medycyny i filozofii, brat Jerzego, ojciec Felicjana. Jeden z organizatorów i profesor Uniwersytetu Warszawskiego; członek Polskiej Akademii Umiejętności oraz fińskiej Akademii Nauk.
    Jerzy Bazyli Dekański (ur. 2 listopada 1897 we Lwowie, zm. 28 lutego 2000 w Warszawie) – major lekarz Wojska Polskiego.
    Stefan Kazimierz Pieńkowski (ur. 27 sierpnia 1885 w Warszawie, zm. 1940 w Katyniu) – polski lekarz neurolog i psychiatra, profesor. Major rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.048 sek.