Centrala telefoniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Centrala telefoniczna (Nortel DMS)

Centrala telefoniczna – zespół urządzeń przeznaczony do łączenia abonentów sieci telekomunikacyjnej na czas wymiany informacji. Składa się ona z urządzeń komutacyjnych odpowiedzialnych za zestawianie połączeń telekomunikacyjnych i urządzeń pomocniczych gwarantujących prawidłową pracę centrali. Możemy podzielić je na analogowe i nowocześniejsze cyfrowe. Podział ten wynika z zasady działania i sposobu przetwarzania i przesyłania danych (informacji).

Prąd stały (ang. direct current, DC) – prąd stały charakteryzuje się stałym zwrotem oraz kierunkiem przepływu ładunków elektrycznych, w odróżnieniu od prądu zmiennego i przemiennego – (AC, ang. alternating current).Kotwica – element wyposażenia jednostki pływającej służący do unieruchomienia jej na wodzie przez zaczepienie o dno, niekiedy do hamowania oraz wykonywania manewrów.

Pierwsza centrala telefoniczna została uruchomiona w 1878 w New Haven. Centrala umożliwiała przeprowadzenie dwóch jednoczesnych rozmów telefonicznych.

Łącznica telefoniczna[ | edytuj kod]

Łącznica telefoniczna jest urządzeniem technicznym realizującym procesy komutacyjne. Jej zadaniem jest zestawienie łączy telefonicznych w celu realizacji połączeń.

Abonent – według prawa telekomunikacyjnego podmiot, który jest stroną umowy o świadczenie usług zawartej z dostawcą publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.Centrale Systemu 12 (S12) stanowią konsekwentne rozwinięcie idei sterowania rozproszonego. Pomysł narodził się w Bell Laboratories w Stanach Zjednoczonych w 1976 roku. Kierownictwo firmy nie wykazało jednak zainteresowania. Spójna idea nowego systemu komutacyjnego jest gotowa w 1978 roku, a dwa lata później ITT uzyskuje patent chroniący podstawowe pomysły Systemu 12 (noszącego wtedy nazwę ITT 1240). Prace badawczo-konstrukcyjne są prowadzone na bardzo dużą skalę w ośrodkach należących do firmy ITT, m.in. w następujących krajach: Stanach Zjednoczonych, Belgii, Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Austrii, Finlandii i Norwegii. Do marca 1985 roku wydano na nie 1,1 miliarda dolarów USA. Jednocześnie trwa ogólnoświatowa akcja marketingowa nowego systemu. Mimo że system nie jest gotowy, przyjmowane są zamówienia na dostarczenie dużej liczby central. W 1986 roku firma ITT postanawia wycofać się z projektów przystosowania systemu dla rynku północnoamerykańskiego (centrale sprzedawane na tym rynku muszą realizować dużo więcej funkcji niż np. centrale instalowane w Europie), po wydaniu już na ten cel 200 milionów dolarów. Firma ITT popada w tarapaty finansowe i w 1987 roku jest zmuszona sprzedać swoje aktywa związane z telekomunikacją, włączając w to prawa do Systemu 12, firmie Alcatel. Nowy właściciel rozwiązuje większość problemów technicznych i organizacyjnych. W 1988 roku na całym świecie działają centrale o łącznej pojemności 4,5 miliona łączy. W 1995 roku rozpoczyna się montaż central Systemu 12 w wykupionych przez Alcatel zakładach Teletra w Poznaniu, a prace programowe podejmują również wykupione przez Alcatel zakłady PZT w Warszawie.

Klasyfikacja łącznic telefonicznych[ | edytuj kod]

  • Łącznica bezpośrednia – sterowanie procesami łączeniowymi w centrali odbywa się bezpośrednio od aparatu abonenta (bez pośrednictwa innych urządzeń),
  • Łącznica pośrednia – zawiera układy rejestrowe, które magazynują informacje łączeniowe.
  • Wyposażenie łącznic[ | edytuj kod]

    Do wyposażenia łącznic należą:

    New Haven – miasto w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, siedziba Hrabstwa New Haven położonego w stanie Connecticut. W 2019 miasto posiadało ponad 130 tys. mieszkańców. Wybierak - urządzenie elektromechaniczne, służące do komutacji (łączenia) ze sobą wybranych spośród wielu dołączonych do wybieraka styków. Stosowane były w obwodzie automatyki central telefonicznych nierejestrowych (np. centrale typu Strowgera 32AB) oraz rejestrowych (np. K66, Pentaconta).
  • Sieć dróg połączeniowych – jest to wyposażenie komutacyjne centrali służące do tworzenia połączeń między łączami przyłączonymi do łącznicy. Składa się ona z:
  • szukacza liniowego drugiego stopnia: służy on do odszukania łączy inicjującego połączenia (kod SL),
  • stopni wybierania grupowego (kody WG od 1 do 4),
  • stopnia wybierania liniowego (kod WL),
  • Urządzenia sterujące – związane są w pewien sposób z urządzeniami komutacyjnymi łącznicy, odbierają sygnały sterujące i uruchamiają elementy sieci drogi połączeniowej,
  • Wyposażenie liniowe – jest to indywidualne wyposażenie każdego łącza przyłączonego do łącznicy,
  • Łącza abonenckie – są łączami dwukierunkowymi,
  • Łącza międzycentralowe – są łączami zarówno dwukierunkowymi, jak i jednokierunkowymi.
  • Centrala ręczna
    Przekaźnik telefoniczny
    Wybieraki obrotowe

    Zasady działania łącznic[ | edytuj kod]

    Ręczne[ | edytuj kod]

    Ręczne działanie łącznic opiera się na podłączaniu przez człowieka odpowiednich wtyczek (dzwoniących) do odpowiednich gniazd (odbierających).

    EWSD (niem. Elektronisches Wählsystem Digital; ang. Electronic Worldwide Switch Digital) – centrala telefoniczna systemu EWSD firmy Siemens AG (obecnie Nokia Siemens Networks). Według firmy Siemens centrala ta wykorzystywana jest do obsługi ponad 160 milionów linii telefonicznych w ponad 100 krajach.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    Automatyczne–elektromagnetyczne[ | edytuj kod]

    W łącznicach automatycznych-elektromagnetycznych elementami komutacyjnymi są przekaźniki, wybieraki krzyżowe lub wybieraki biegowe. Takie łącznice prezentują na przykład centrale Strowger 32AB, Pentaconta, K-65, K-66, i inne. W takim typie łącznicy głównym wyposażeniem są:

    Jarzmo (inaczej zwora) nieuzwojony element z materiału magnetycznego przeznaczony do łączenia elementów magnetowodu. Prąd przemienny (ang. alternating current, AC) – charakterystyczny przypadek prądu elektrycznego okresowo zmiennego, w którym wartości chwilowe podlegają zmianom w powtarzalny, okresowy sposób, z określoną częstotliwością. Wartości chwilowe natężenia prądu przemiennego przyjmują naprzemiennie wartości dodatnie i ujemne (stąd nazwa przemienny). Najczęściej pożądanym jest, aby wartość średnia całookresowa (tzn. składowa stała) wynosiła zero.
  • Przekaźnik telefoniczny obojętny – przekaźnik elektromagnetyczny służący do otwierania i zamykania obwodów elektrycznych, podstawowe wyposażenie konstrukcyjne elektromechanicznych central systemów 32AB. Przepływający prąd w cewce wytwarza strumień magnetyczny, który przyciąga jarzmo do rdzenia. W wyniku tego następuje ruch kotwicy, który uruchamia zestaw sprężyn stykowych. Przekaźnik posiada trzy układy:
  • układ odbiorczy – przeznaczony do odbioru zasilania prądu stałego lub przemiennego małej częstotliwości i składający się ze zwojnicy nawiniętej na stalowym rdzeniu;
  • układ pośredniczący – zmienia energię elektryczną układu odbiorczego na energię strumienia magnetycznego, który pojawia się w obwodzie magnetycznym złożonym z rdzenia, kotwicy i jarzma;
  • układ wykonawczy, który uruchamia pod działaniem kotwicy zestawy sprężyn stykowych.
  • Wybierak – elektromagnetyczny element komutacyjny służący do dokonywania połączeń w taki sposób, że jedno z łączy przychodzących jest na pewien czas połączone z łączem wychodzącym lub jedno łącze przychodzące jest połączone z jednym z łączy wychodzących.
  • Automatyczne–elektroniczne[ | edytuj kod]

    Pole komutacyjne jest polem analogowym opartym o matryce przekaźników kontaktronowych, a sterowanie polem odbywa się za pomocą układów scalonych małej skali integracji (LSI – Little Scale Integration, np. UCY....:UCA....) sterowane lokalnym komputerem nadzorczym. W łącznicach automatycznych-elektronicznych elementami komutacyjnymi są elementy elektroniczne, na przykład w centralach E-10, E-10B.

    Informacja (łac. informatio – przedstawienie, wizerunek; informare – kształtować, przedstawiać) – termin interdyscyplinarny, definiowany różnie w różnych dziedzinach nauki; najogólniej – właściwość pewnych obiektów, relacja między elementami zbiorów pewnych obiektów, której istotą jest zmniejszanie niepewności (nieokreśloności).PBX (ang. Private Branch Exchange) - centrala abonencka - to centrala telefoniczna będąca własnością i zarządzana przez użytkownika, zwykle przedsiębiorstwo lub instytucję, tworząca wewnętrzną sieć telefoniczną przedsiębiorstwa i połączona najczęściej kilkoma liniami z centralą operatora telekomunikacyjnego. Centrala PBX umożliwia zatrzymanie w sieci telefonicznej przedsiębiorstwa wewnętrznych rozmów pracowników przedsiębiorstwa, a jednocześnie obsługę normalnego ruchu telefonicznego, tj. rozmów przychodzących z zewnątrz przedsiębiorstwa i rozmów wychodzących na zewnątrz.

    Automatyczne–cyfrowe[ | edytuj kod]

    S12, Siemens EWSD czy Lucent (dawniej AT&T) 5ESS. W Polsce centrala Lucent (dawniej AT&T) 5ESS jest systemem telefonicznym obsługującym ruch międzymiastowy dla węzła warszawskiego CMA oraz centralą międzynarodową, lokalną i tranzytową MMA.

    E-10 (E10, Citedis) – centrale telefoniczne systemu E-10 firmy CIT-Alcatel, produkowane także w Polsce w Wielkopolskich Zakładach Telekomunikacyjnych im. K. Świerczewskiego "Telkom-Teletra" w Poznaniu. Centrale tego typu należały do systemu PLATON i wykonywane były w produkcyjnych wersjach E-10A, E-10B (OCB-181) oraz 1000 E10 (OCB-283).Pentaconta - centrala telefoniczna elektromechaniczna rejestrowa oparta na wybierakach krzyżowych Pentaconta. Idea powstania systemu tego typu powstała pod koniec lat 50. XX wieku. Producentem central Pentaconta były francuskie towarzystwa Le Materiel Téléphonique (LMT) i Compagnie Generale de Constructions Téléphonique (CGCT). Nazwa pochodzi z języka greckiego - określa pojemność wybieraków krzyżowych (52).


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Strowger 32AB – elektromechaniczna centrala telefoniczna. Ostatnia centrala tego typu przestała działać w Polsce w maju 2005 r.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Sieć telekomunikacyjna – obiekt techniczny będący zbiorem łączy telekomunikacyjnych i innych urządzeń wymaganych do przysyłania informacji pomiędzy dwoma lub więcej węzłami sieci.
    Wielka Encyklopedia Rosyjska (ros. Большая российская энциклопедия, БРЭ) – jedna z największych encyklopedii uniwersalnych w języku rosyjskim, wydana w 36 tomach w latach 2004–2017. Wydana przez spółkę wydawniczą o tej samej nazwie, pod auspicjami Rosyjskiej Akademii Nauk, na mocy dekretu prezydenckiego Władimira Putina nr 1156 z 2002 roku
    Przekaźnik elektryczny - urządzenie elektryczne lub elektroniczne zaprojektowane do wywołania ustalonej nagłej zmiany stanu w jednym lub więcej obwodach wyjściowych przy spełnieniu odpowiednich warunków wejściowych. Przekaźnik reaguje na zmianę pewnej wielkości fizycznej wejściowej (np. napięcia, natężenia prądu, ciśnienia płynu, temperatury itp.) w taki sposób, że po przekroczeniu pewnej jej wartości sygnał wyjściowy zmienia się skokowo (z reguły pomiędzy jedną z dwóch wartości: włącz/wyłącz).
    Stored Program Control exchange (SPC) Centrale Sterowane Programowo - jest to określenie odnoszące się do central telekomunikacyjnych. Zostały one wprowadzone na małą skale w latach 60. XX wieku. W latach 70. przejęły cały rynek. Pierwszą z nich była centrala 1ESS wyprodukowana przez AT&T w 1956 r.
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.

    Reklama