• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Caterina Caselli



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Elisa, właśc. Elisa Toffoli (ur. 19 grudnia 1977), włoska piosenkarka i kompozytorka. Jej muzyka zawiera wiele gatunków: rocka, bluesa, soul. Cechą charakterystyczną artystki jest bardzo wysoki głos.Enzo Jannacci (ur. jako Vincenzo Jannacci 3 czerwca 1935 w Mediolanie, Włochy, zm. 29 marca 2013 tamże) – włoski piosenkarz i kompozytor, przedstawiciel piosenki autorskiej. Jeden z prekursorów rock and rolla we Włoszech. Znany także jako lekarz-kardiochirurg, który to zawód wykonywał aż do emerytury.

    Caterina Caselli (ur. 10 kwietnia 1946 w Modenie, Włochy) – włoska piosenkarka, popularna w latach 60. oraz producentka muzyczna (od lat 70.). Odkrywczyni talentu Andrei Bocellego (1992).

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Lata 60.[ | edytuj kod]

    Caterina Caselli urodziła się w Modenie, lecz wychowywała w Sassuolo. Doświadczenie muzyczne zdobywała w salach tanecznych z własnym zespołem bigbitowym Gli Amici, w którym była wokalistką i basistką. Mając 14 lat dała swój pierwszy koncert. Odbył się on w teatrze parafialnym we Fiorano Modenese, a młoda artystka aspiewała wówczas dwie piosenki: „Il tuo bacio è come un rock” i „Tintarella di luna” . Mając 17 lat wzięła udział w konkursie Voci nuove w Castrocaro Terme e Terra del Sole docierając do półfinału. Została zauważona przez producenta płytowego Alberto Carischa, który zaangażował ją do własnej wytwórni MRC. Nagrała dla niej singiel „Sciocca”/„Ti telefono tutte le sere”, który jednak nie osiągnął spodziewanego sukcesu. Rok później podpisała umowę z CGD dei Sugar. Wzięła udział w konkursie Cantagiro z włoską wersją piosenki zespołu Them „Baby please don't go”, zatytułowaną „Sono qui con voi”. Jej ówczesny repertuar składał się z klasycznych utworów rock and rollowych i rhythm and bluesowych, które wykonywała ze swym zespołem w salach tanecznych Emilii-Romanii.

    Rock and roll lub rock ‘n’ roll (ang. „kołysz się i tocz”) – podstawowa forma leżąca u fundamentów wszystkich stylów rockowych. Samo określenie „rock and roll” zostało zaczerpnięte bezpośrednio z tradycji bluesa. Po raz pierwszy wyrażenie to w znaczeniu stylu muzycznego zostało użyte przez Alana Freeda w 1951 roku. Wywodzi się z uproszczonego i zredukowanego, do trzech lub czterech akordów, schematu bluesowego granego w szybkim tempie przy pomocy zelektryfikowanych instrumentów. Dodatkowo obejmuje wpływy rhythm and bluesa, country i tradycyjnego jazzu. Pierwszy raz został użyty w piosence Trixie Smith „My Man Rocks Me (With One Steady Roll)” 1922 r. The Rolling Stones [ðɘ rɘʊlɪŋ stɘʊnz] – brytyjski zespół rockowy, założony 12 lipca 1962 w Londynie. Są czwartym zespołem rockowym z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w historii. Łącznie sprzedali ok. 250 milionów egzemplarzy albumów na całym świecie.

    Znaczący sukces odniosła dopiero w 1966 roku, kiedy Adriano Celentano postanowił zaprezentować na festiwalu w San Remo piosenkę „Il ragazzo della via Gluck” rezygnując z przygotowanej dla niego „Nessuno mi può giudicare”, której wykonanie powierzono właśnie Caselli. W konkursie zaśpiewała ją w parze z Genem Pitneyem. Przy tej okazji zyskała przydomek „Casco d'oro” („Złoty Kask”), nadany z powodu fryzury, wymyślonej specjalnie dla niej przez stylistę Vergottiniego, nawiązującej do fryzur członków zespołu The Beatles. Pseudonim ten towarzyszył artystce w dalszym ciągu jej kariery artystycznej. Chociaż Festiwal w San Remo wygrali Gigliola Cinquetti i Domenico Modugno z piosenką „Dio, come ti amo”, to sukces komercyjny osiągnęła piosenka „Nessuno mi può giudicare” (ponad milion sprzedanych egzemplarzy) pozostając przez dziewięć kolejnych tygodni na szczycie wszystkich klasyfikacji i przynosząc dużą popularność jej wykonawczyni. Korzystając z okazji Ettore Maria Fizzarotti nakręcił film muzyczny pod tym samym tytułem, a sama piosenka zyskała popularność również za granicą: w Hiszpanii (pod tytułem „Ninguno me puede juzgar”) i we Francji („Baisse un peu la radio” w wykonaniu Dalidy). W tym samym roku Caselli nagrała „Tutto nero” (cover piosenki „Paint it black” zespołu The Rolling Stones), wygrała Festivalbar z piosenką „Perdono”, natomiast piosenka „L'uomo d'oro”, pochodząca z tego samego co „Perdono” singla, zajęła czwarte miejsce w konkursie Un disco per l'estate; jej sukces stał się pretekstem dla Fizzarottiego do nakręcenia kolejnego filmu muzycznego (pod tym samym tytułem). Wkrótce na rynku ukazał się wspólny album Caselli i amerykańskiego zespołu We Five, zatytułowany Caterina meets the We Five oraz jej własny, debiutancki album Casco d'oro, zawierający takie przeboje jak „Puoi farmi piangere” (cover „I put a spell on you”) czy „È la pioggia che va”.

    EP (skrót od ang. Extended Play; pot. epka) – minialbum; symbolem tym oznacza się album muzyczny, który jest zbyt długi by nazwać go zwykłym singlem czy też – ze względu na zawarty na nim materiał – nie kwalifikujący się jako maxi singel i który jest jednocześnie zbyt krótki by uznać go za pełnoprawny album długogrający.Modena (w dialekcie modeńskim Mòdna) – miasto i gmina w północnych Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Modena. Leży w dolinie Padu; przepływają przez nią dwie rzeki: Secchia i Panaro. 10 kilometrów na południe od miasta zaczynają się pierwsze wzniesienia Apeninów, a konkretnie Apeniny Toskańsko-Emiliańskie (Appennino Tosco-emiliano).
    Caterina Caselli (1967)

    W 1967 roku Caselli zaprezentowała na Festiwalu w San Remo piosenkę „Il cammino di ogni speranza”, wykonaną w parze z duetem Sonny & Cher, a później takie piosenki jak: „Sono bugiarda” (cover „I'm a Believer” zespołu The Monkees) i „Diamoci del tu”(wspólnie z Giorgio Gaberem). Wydała też album Diamoci del tu, noszący ten sam tytuł, co program telewizyjny w odcinkach, prowadzony przez nią wspólnie z Giorgio Gaberem między marcem a kwietniem 1967 roku. Na albumie znalazło się, między innymi, kilka piosenek napisanych przez Francesco Gucciniego: „Dio è morto”, „Per fare un uomo”, „Incubo N° 4” i „Le biciclette bianche”. W 1968 roku nagrała kolejne piosenki: „Il volto della vita” (cover „The days of Pearly Spencer” Davida McWilliamsa), z którą wygrała konkurs Cantagiro, „L'orologio” (z którą uczestniczyła w konkursie Un disco per l'estate), “Insieme a te non ci sto più” (napisaną przez Paolo Conte) i „Il carnevale”.

    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Canzonissima – program organizowany przez telewizję włoską RAI mający formę konkursu, który dawał możliwość wygranej zarówno artystom (glosowanie przy pomocy kart pocztowych) jak i publiczności, spośród której wygrywał posiadacz tej karty, która zawierała prawidłową kolejność piosenek konkursowych. Program Canzonissima, popularny w latach 60. był, obok Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, jednym z najważniejszych wyznaczników nowych trendów we włoskiej muzyce pop. Gromadził przed telewizorami miliony melomanów, wylansował nowe twarze włoskiej piosenki jak: Gianni Morandi (trzykrotny zwycięzca), Massimo Ranieri czy Iva Zanicchi.

    W 1969 roku wystąpiła na Festiwalu w San Remo w parze z Johnnym Dorellim wykonując piosenkę „Il gioco dell'amore” . Wystąpiła w kilku filmach: Io non protesto, io amo, Quando dico che ti amo (oba z 1967; ten drugi z udziałem takich gwiazd jak: Jimmy Fontana, Lucio Dalla, Enzo Jannacci i Tony Renis) i Non ti scordar di me (1968). Z kolei jej piosenka „Cento giorni” znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Mózg (1969, w reżyserii Gérarda Oury).

    Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo (w skrócie: Festiwal w San Remo; wł. Festival della Canzone Italiana di Sanremo) – jeden z najstarszych w Europie festiwali piosenki, odbywający się corocznie od 1951 w mieście San Remo. Na jego wzór powstały inne międzynarodowe konkursy: Konkurs Piosenki Eurowizji oraz Sopot Festival.Gérard Oury, właśc. Max-Gérard Tannenbaum (ur. 29 kwietnia 1919 w Paryżu, zm. 20 lipca 2006 w Saint-Tropez) – francuski reżyser filmowy, scenarzysta i aktor. Twórca najbardziej kasowych komedii w historii francuskiej kinematografii.

    Lata 70.[ | edytuj kod]

    W 1970 roku wystąpiła na Festiwalu w San Remo z piosenką „Re di cuori” wykonaną w parze z Nino Ferrerem, a w ramach Un disco per l'estate zaprezentowała piosenkę „Spero di svegliarmi presto”. W czerwcu wyszła za mąż za Piero Sugara, syna Ladislao Sugara, założyciela wytwórni noszącej jego nazwisko. Od tego momentu ograniczyła swą działalność piosenkarską; po „Viale Kennedy”, przedstawionej w konkursie Canzonissima powróciła w 1971 roku na Festiwal w San Remo z piosenką „Ninna nanna (cuore mio)”, wykonaną razem z zespołem Dik Dik. Urodziła syna, Filippo. W następnym roku wydała album Caterina Caselli, składający się z coverów takich artystów jak: Louis Armstrong, Bill Withers czy Harry Nilsson. Na Międzynarodowych Targach Muzyki Lekkiej (Mostra internazionale di musica leggera) w Wenecji zaprezentowała piosenkę „Le ali della gioventù”. W 1974 roku wydała album Primavera, odznaczający się wyrafinowanymi aranżacjami, ale chłodno przyjęty przez publiczność. W 1975 roku, po nagraniu piosenki „Una grande emozione” artystka oficjalnie wycofała się ze sceny muzycznej. Od tego momentu zajęła się wychowywaniem syna oraz produkcją muzyczną w założonej przez siebie w 1977 roku wytwórni Ascolto. Nagrała kilka piosenek w duetach: „L'Erminia teimp adree” (z Pierangelo Bertolim), czy „Falò” (z Dario Baldan Bembo).

    Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.

    Lata 80.[ | edytuj kod]

    W 1982 roku wytwórnia Ascolto została zamknięta, ale Caselli kontynuowała swą działalność pod szyldem CGD, a następnie Sugar Music. W 1983 wydała singiel „Amico è (inno dell’amicizia)” (nagrany wspólnie z Dario Baldan Bembo).

    Lata 90.[ | edytuj kod]

    W 1990 roku wystąpiła na Festiwalu w San Remo, z piosenką „Bisognerebbe non pensare che a te”. W tym samym roku wydała album Amada mia, który zawierał niektóre jej przeboje w nowej interpretacji oraz nowe nagrania jak „Come mi vuoi” (autorstwa Paolo Conte) i „E se questa fosse l’ultima” ( napisany przez Lucio Quarantotto). Jej działalność piosenkarska okazała się jednak tylko epizodem; artystka postanowiła kontynuować swą działalność łowczyni talentów, odkrywając między innymi takich wykonawców jak: Giuni Russo, Francesco Baccini, Andrea Bocelli, Paolo Vallesi, Elisa Toffoli, Piccola Orchestra Avion, Gerardina Trovato czy Gazosa. Jej wytwórnia natomiast osiągnęła drugie miejsce w Europie pod względem sprzedaży. W 1997 roku wystąpiła w filmie Tutti giù per terra, w reżyserii Davide Ferrario.

    The Beatles – zespół rockowy z Liverpoolu, istniejący od 1960 (jako The Quarrymen od 1957) do 1970 roku. Według RIAA, jego członkowie są najpopularniejszymi muzykami wszech czasów. W historii amerykańskiego rynku fonograficznego nikt nie sprzedał więcej płyt niż oni.Castrocaro Terme e Terra del Sole – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Forlì-Cesena.

    XXI wiek[ | edytuj kod]

    W 2004 roku wydała podwójny album, zawierający 40 jej największych przebojów. W 2005 roku wykonała nową wersję swego dawnego przeboju „Insieme a te non ci sto più”, zatytułowaną „Arrivederci amore ciao”, włączoną do ścieżki dźwiękowej filmu pod tym samym tytułem, nakręconego przez Michele Soavi. W 2009 roku wzięła udział w projekcie Artisti uniti per l'Abruzzo, nagrywając z 56 włoskimi artystami utwór „Domani 21/04.09”, z którego dochód został przekazany na rzecz osób dotkniętych trzęsieniem ziemi w mieście L’Aquila. 25 czerwca 2012 roku powróciła na estradę śpiewając „Insieme a te non ci sto più” oraz „Per fare un uomo” (wspólnie z Francesco Guccinim) w programie Concerto per l'Emilia zorganizowanym na Stadio Renato Dall'Ara w Bolonii również na rzecz ofiar trzęsienia ziemi. W koncercie wystąpili tacy znani artyści, pochodzący z Emilii-Romanii, jak: Luciano Ligabue, Laura Pausini, Zucchero, Francesco Guccini, Gianni Morandi, Cesare Cremonini, Luca Carboni, Nek, Samuele Bersani, Belli, Andrea Mingardi oraz zespoły: Nomadi i Modena City Ramblers.

    Włosi – naród zamieszkujący Włochy. We Włoszech jest ich około 56 mln, z czego prawie połowa wszystkich osób pochodzenia włoskiego mieszka poza Włochami, a najwięcej w Brazylii, Argentynie i w USA. Mówią językiem włoskim. Religią większości Włochów jest katolicyzm.Bigbit, big-beat, (ang. „mocne uderzenie”) – funkcjonujące w Polsce i sąsiednich krajach określenie rock and rolla i pokrewnych gatunków muzycznych. Nazwę big-beat, zastępującą nieakceptowaną przez antyzachodnie władze nazwę rock and roll, po raz pierwszy zastosowano w Polsce. Z krajów bloku wschodniego, muzyka rockandrollowa zyskała pewną akceptację władz komunistycznych najwcześniej właśnie w Polsce - już na początku lat 60. XX wieku. W Czechosłowacji, na Węgrzech i w samym Związku Radzieckim nastąpiło to w połowie lub pod koniec tej dekady. Nazwa big-beat, wbrew intencji jej twórcy, szybko przestała określać wyłącznie muzykę rockandrollową, rozszerzając zakres również na luźno związaną z rockiem muzykę rozrywkową, zwłaszcza charakteryzującą się wyeksponowanym rytmem i prostotą melodyczną oraz harmoniczną, np. twist, madison czy rhythm and blues.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Gene Francis Alan Pitney (ur. 17 lutego 1941 w Hartford, zm. 5 kwietnia 2006 w Cardiff) – amerykański piosenkarz poprockowy i kompozytor pochodzenia polskiego, miał charakterystyczny, wysoki tembr głosu.
    Johnny Dorelli (ur. jako Giorgio Guidi 20 lutego 1937 w Meda, Włochy) – włoski piosenkarz i prezenter telewizyjny, dwukrotny zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo: w 1958 z piosenką „Nel blu dipinto di blu” (śpiewaną w parze z Domenico Modugno i w 1959 z piosenką „Piove” (również w parze z Domenico Modugno). Jako prezenter prowadził telewizyjny konkurs piosenkarski Canzonissima. Aktor filmowy, telewizyjny i teatralny.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Gianni Morandi właśc. Gian Luigi Morandi (ur. 11 grudnia 1944 w Monghidoro, Prowincja Bolonia, region Emilia-Romania) – włoski piosenkarz a także aktor i prezenter telewizyjny.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.063 sek.