• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Cary Grant



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Demokracja – ustrój polityczny i forma sprawowania władzy, w których źródło władzy stanowi wola większości obywateli (sprawują oni rządy bezpośrednio lub za pośrednictwem przedstawicieli).Stewart Terence Herbert Young (ur. 20 czerwca 1915, zm. 7 września 1994) – brytyjski reżyser. Urodził się w Szanghaju, uczył się w szkole publicznej i studiował historię orientalną w St Catharine’s College na Uniwersytecie Cambridge. Young zdobył największą popularność dzięki wyreżyserowaniu 3 filmów z serii o Bondzie: Doktora No (1962), Pozdrowienia z Rosji (1963) i Operację Piorun (1965).

    Cary Grant (wym. [ˈkɛri grænt], właśc. Archibald Alexander Leach; ur. 18 stycznia 1904 w Bristolu, zm. 29 listopada 1986 w Davenport) – angielsko-amerykański aktor filmowy, teatralny, artysta wodewilowy i przedsiębiorca. Ikona kultury popularnej, gwiazda filmowa. Jedna z największych legend w historii amerykańskiego kina i okresu „Złotej Ery Hollywood”. W 1942 został naturalizowanym obywatelem Stanów Zjednoczonych. W 1999 American Film Institute umieścił jego nazwisko na 2. miejscu w rankingu „największych aktorów wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).

    B.P. Schulberg (ur. 19 stycznia 1892 w Bridgeport, zm. 25 lutego 1957 w Key Biscayne) – amerykański producent filmowy i scenarzysta.Roland Young (ur. 11 listopada 1887 w Londynie, zm. 5 czerwca 1953 w Nowym Jorku) − brytyjski aktor filmowy i telewizyjny, nominowany do Oscara za rolę drugoplanową w filmie Topper.

    Grant rozpoczął karierę sceniczną w 1910, gdy dołączył do trupy „The Penders”, z którą początkowo występował w kraju. Na początku lat 20. XX wieku odbyli tournée po Stanach Zjednoczonych, gdzie Grant postanowił osiąść na stałe. Przez kilka lat z powodzeniem występował jako artysta wodewilowy, a w 1927 zadebiutował na Broadwayu w musicalu Golden Dawn. Pięć lat później po raz pierwszy pojawił się na dużym ekranie, grając w komedii To jest ta noc. W latach 30. i 40. Grant był jednym z wiodących aktorów w gatunku komedii romantycznej i screwball comedy, za sprawą występów w Nagiej prawdzie (1937), Drapieżnym maleństwie (1938) Dziewczynie Piętaszek (1940) i Filadelfijskiej opowieści (1940). W późniejszym etapie kariery wybierał filmy o bardziej nostalgicznym i poważniejszym charakterze. Dzięki współpracy z Alfredem Hitchcockiem w latach 40. i 50. wystąpił w takich filmach, jak Podejrzenie (1941), Osławiona (1946), Złodziej w hotelu (1955) i Północ, północny zachód (1959). Szczególnie w dwóch pierwszych produkcjach miał okazję do zaprezentowania bardziej mrocznego oraz niejednoznacznie moralnego typu bohatera. W 1966 przeszedł na filmową emeryturę, zajmując się działalnością biznesową. W przekroju całej kariery Grant dwukrotnie nominowany był do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. W 1970 został uhonorowany Oscarem za całokształt twórczości.

    Międzynarodowy alfabet fonetyczny, MAF (ang. International Phonetic Alphabet, IPA; fr. Alphabet phonétique international, API) – alfabet fonetyczny, system transkrypcji fonetycznej przyjęty przez Międzynarodowe Towarzystwo Fonetyczne jako ujednolicony sposób przedstawiania głosek wszystkich języków. Składają się na niego zarówno symbole alfabetyczne jak i symbole niealfabetyczne oraz ok. 30 znaków diakrytycznych.Elvis Aaron Presley (ur. 8 stycznia 1935 r. w Tupelo, zm. 16 sierpnia 1977 r. w Memphis) – amerykański piosenkarz i aktor.

    Do innych ważnych filmów w dorobku Granta zalicza się: Nie jestem aniołem (1933), Tylko aniołowie mają skrzydła (1939), Ich dziecko (1941), Byłem wojenną narzeczoną (1949), Małpia kuracja (1952), Niedyskrecja (1958) i Szarada (1963). Wystąpił w 72 produkcjach fabularnych.

    Spis treści

  • 1 Życiorys
  • 1.1 Rodzina i młodość
  • 1.1.1 Edukacja i „The Penders”
  • 1.2 Lata 20. i 30.
  • 1.2.1 Występy sceniczne
  • 1.2.2 Początki kariery filmowej
  • 1.2.2.1 Paramount Pictures (1931–1936)
  • 1.2.3 Nie jestem aniołem
  • 1.3 Lata 30. i 40.
  • 1.3.1 Kariera w Hollywood
  • 1.3.2 Naga prawda
  • 1.3.3 Drapieżne maleństwo
  • 1.3.4 Filadelfijska opowieść
  • 1.3.5 Podejrzenie
  • 1.3.6 Osławiona
  • 1.4 Lata 50. i 60.
  • 1.4.1 Małpia kuracja
  • 1.4.2 Złodziej w hotelu
  • 1.4.3 Północ, północny zachód
  • 1.4.4 Szarada
  • 1.5 Lata 70. i 80.
  • 1.5.1 Filmowa emerytura
  • 1.6 Śmierć
  • 2 Działalność biznesowa
  • 2.1 Współpraca z Fabergé
  • 3 Życie prywatne
  • 3.1 Osobowość, zainteresowania, przyjaźnie
  • 3.2 Małżeństwa Granta
  • 3.3 Romanse
  • 3.4 Poglądy polityczne
  • 4 Filmografia
  • 5 Wizerunek ekranowy i renoma
  • 6 Spuścizna
  • 7 Nagrody i nominacje
  • 8 Uwagi
  • 9 Przypisy
  • 10 Bibliografia
  • 11 Linki zewnętrzne
  • Życiorys[ | edytuj kod]

    Rodzina i młodość[ | edytuj kod]

    Archibald Alexander Leach urodził się 18 stycznia 1904 przy 15 Hughenden Road, ulicy położonej na północnych przedmieściach Horfield, dzielnicy angielskiego miasta Bristol. Był drugim dzieckiem Eliasa Jamesa Leacha (1873–1935) i Elsie Marii Leach (z domu Kingdon; 1877–1973). Jego ojciec pracował jako prasowacz u krawca w fabryce ubrań, a matka, pochodząca z rodziny cieśli, była szwaczką. Starszy brat John William Elias Leach (1899–1900) zmarł w wyniku gruźlicy układu nerwowego. Grant częściowo uważał się za Żyda. Miał nieszczęśliwe dzieciństwo. Ojciec był alkoholikiem, a matka cierpiała na depresję kliniczną. Przy jej pomocy uczył się tańca i pobierał lekcje nauki gry na pianinie mając 4 lata. Okazjonalnie zabierała ona syna do kina, gdzie podziwiał występy takich artystów, jak Broncho Billy Anderson, Charlie Chaplin, Chester Conklin, Ford Sterling, Mack Swain i Roscoe Arbuckle. Gdy miał 4,5 roku został wysłany do Bishop Road Primary School.

    Dietyloamid kwasu D-lizergowego (LSD, LSD-25) – organiczny związek chemiczny, psychodeliczna substancja psychoaktywna, pochodna ergoliny.Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.

    Biograf aktora Graham McCann wspominał, że Maureen Donaldson, kochanka Granta z lat 70., twierdziła w swojej książce, że jego matka „nie potrafiła okazywać uczuć ani ich przyjmować”. Inny biograf Geoffrey Wansell uważał, że Elsie mocno obwiniała się za śmierć starszego z braci i nigdy nie mogła sobie tego wybaczyć. Grant wprost przyznawał, że skomplikowane relacje z matką miały bezpośredni wpływ na jego późniejsze kontakty z kobietami. Elsie w wyniku utraty dziecka wykazywała się dużą nadopiekuńczością w stosunku do młodszego z synów, obawiając się, że jego również może stracić.

    Złote Globy dla najlepszego aktora w komedii lub musicalu jest to kategoria Złotych Globów, przyznawana od 1951 roku jako przez Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej. Powstała wskutek podziału nagrody za główną rolę męską na dramat oraz komedię/musical.George Stevens (ur. 18 grudnia 1904 w Oakland w stanie Kalifornia - zm. 8 marca 1975 w Lancaster w stanie Kalifornia) – jeden z czołowych reżyserów amerykańskich lat 40. i 50., a także operator i producent filmowy. Dwukrotnie, w latach 1952 i 1957 nagrodzony statuetką Oscara dla najlepszego reżysera za filmy: Miejsce pod słońcem (1951) i Olbrzym (1956). W tej samej kategorii zdobył także 3 nominacje do Oscara za filmy: Wesoły sublokator (1943), Jeździec znikąd (1953) i Pamiętnik Anny Frank (1959). Wszystkie wymienione filmy były nominowane w kategorii najlepszy film roku.

    Gdy Grant miał 9 lat, Elias James Leach umieścił jego matkę w szpitalu na oddziale psychiatrycznym, tłumacząc początkowo synowi, że odeszła ona na „długie wakacje”, a później, za namową dwóch kuzynów, że umarła na zawał serca. Po tym wydarzeniu przeprowadzili się do domu babki w Bristolu. Rok później ojciec ożenił się ponownie i założył nową rodzinę. Na krótko przed swoją śmiercią w 1935, gdy syn miał 31 lat, przyznał się Grantowi do kłamstwa i oświadczył, że Elsie Maria Leach żyje i przebywa w zakładzie psychiatrycznym. Grant, krótko po tym, gdy dowiedział się gdzie przebywała kobieta, w czerwcu 1935 poczynił starania, by zabrać ją ze szpitala. Odwiedził matkę w Anglii w październiku 1938 po zakończeniu zdjęć do Gunga Din (1939).

    Louis Francis Albert Victor Nicholas George Mountbatten, 1st Earl Mounbatten of Burma (hrabia Mountbatten-Birmy) KG, GCB, OM, GCSI, GCIE, GCVO, DSO, PC (ur. 25 czerwca 1900 w Windsorze, zm. 27 sierpnia 1979 w zatoce Donegal, Irlandia) – brytyjski polityk i wojskowy, admirał floty, ostatni wicekról Indii i przedostatni gubernator generalny Indii.Biały Dom (z ang. White House) – oficjalna rezydencja i miejsce pracy prezydentów USA położona w Waszyngtonie, Dystrykt Kolumbia. Nazwa ta została nadana budynkowi 14 września 1901 r. przez prezydenta Roosevelta. Wcześniej nazywany był Pałacem Prezydenckim, Domem Prezydenckim i Siedzibą Władz Wykonawczych.

    Edukacja i „The Penders”[ | edytuj kod]

    Fairfield Grammar School, szkoła do której Grant uczęszczał w latach 1915–1918

    Z uwagi na rodzicielską alienację Grant w okresie młodości miewał trudności w nawiązywaniu kontaktów towarzyskich i był nerwowy. Lubił teatr, szczególnie pantomimy wystawiane w okresie Bożego Narodzenia, na które chodził ze swoim ojcem. Latem 1910 zaprzyjaźnił się z trupą tancerzy akrobatycznych o nazwie „The Penders” lub „Bob Pender Stage Troupe”. Został szczudlarzem i dołączył do tournée zespołu. Podczas dwutygodniowych występów w berlińskim teatrze Wintergarten w 1914 zauważył go producent filmowy Jesse Lasky, działający ówcześnie na Broadwayu. W pierwszym roku występów z trupą zagrał w pantomimie Jaś i magiczna fasola w Theatre Royal.

    Nagroda Akademii za najlepszy film (The Academy Award for Best Motion Picture) to jedna z Nagród Akademii Filmowej (Oscarów). Kategoria za najlepszy film jest jedyną kategorią Oscarów, w której uprawnienia do głosu posiada każdy członek Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.Operetka (wł. operetta) – sceniczny utwór muzyczny z dialogami mówionymi, zbliżony do opery, charakteryzujący się lekką, melodyjną muzyką i komediową akcją.

    W 1915 otrzymał stypendium, dzięki któremu mógł uczęszczać do Fairfield Grammar School w Bristolu. Jego ojciec wydał ostatnie oszczędności na mundurek szkolny. Z uwagi na swój wygląd i akrobatyczny talent stał się osobą cenioną wśród kolegów i koleżanek, którzy nazywali go „Gussie”. Aktywnie uczestniczył w sportowych zajęciach uczelni, wyrobił sobie opinię urwisa, często odmawiał odrabiania pracy domowej i nie przepadał za większością przedmiotów. Wieczory spędzał pracując za kulisami bristolskich teatrów, a w 1917, gdy miał 13 lat, odpowiedzialny był za oświetlenie na występach magika Davida Devanta w Bristol Hippodrome. Przy każdej okazji pojawiał się w teatrze. Aby jak najmniej myśleć o swoim nieszczęśliwym młodzieńczym życiu, latem 1917 zgłosił się na ochotnika do pracy w charakterze posłańca i przewodnika w porcie wojskowym w Southampton. Spędzony tam czas utwierdził go w pragnieniu podróżowania; chcąc opuścić Bristol, próbował swoich sił jako chłopiec okrętowy, lecz odmówiono mu z uwagi na zbyt młody wiek.

    Michael Curtiz, także Mihály Kertész, właśc. Manó Kertész Kaminer (ur. 24 grudnia 1886 w Budapeszcie, zm. 10 kwietnia 1962 w Hollywood, Kalifornia) – reżyser amerykański pochodzenia węgierskiego.Grace Grimaldi, księżna Monako, księżna Valentinois, markiza Baux (Grace Patricia Kelly, ur. 12 listopada 1929 w Filadelfii, zm. 14 września 1982 w Monaco-Ville) – amerykańska aktorka, zdobywczyni Oscara za rolę w filmie Dziewczyna z prowincji, od 18 kwietnia 1956 do 14 września 1982 księżna Monako jako żona księcia Rainiera III.

    13 marca 1918 Grant został wydalony z Fairfield Grammar School. Podano kilka przyczyn, w tym przebywanie w damskiej toalecie i pomoc w kradzieży dwóm kolegom na terenie pobliskiego miasta Almondsbury. Trzy dni po zdarzeniu dołączył do trupy Pendera. Ojciec Granta, dowiedziawszy się o tym, podpisał trzyletni kontrakt pomiędzy jego synem a Penderem, który przewidywał tygodniowe wynagrodzenie z wyżywieniem i pokojem, a także lekcje tańca i inne czynności z zakresu jego zawodu do osiągnięcia pełnoletności. W umowie zawarto klauzulę o możliwości podwyżki w zależności od wyników w pracy.

    Santa Cruz miejscowość wypoczynkowa w stanie Kalifornia około 120 km (75 mil) na południe od San Francisco nad Zatoką Monterey. Stolica hrabstwa o tej samej nazwie.Anglicy (ang. English people) – naród germański zamieszkujący głównie Wielką Brytanię, zwłaszcza Anglię (ok. 45 mln), posługujący się językiem angielskim z grupy języków germańskich. Poza Zjednoczonym Królestwem mieszkają głównie w Republice Południowej Afryki, Związku Australijskim, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Anglicy wyznają głównie anglikanizm. Ich kultura zaczęła się kształtować w średniowieczu pod wpływami celtyckimi, romańskimi (gł. francuskimi) oraz skandynawskimi (głównie normańskimi i nordyckimi). Od czasów nowożytnych zaczęła wpływać na kulturę reszty świata. Za pierwszego Anglika uważa się człowieka z Boxgrove, którego szczątki znaleziono w hrabstwie West Sussex.

    Lata 20. i 30.[ | edytuj kod]

    Występy sceniczne[ | edytuj kod]

     Zobacz więcej w artykule Filmografia Cary’ego Granta, w sekcji Scena.
    New York Hippodrome, gdzie Grant występował z trupą „The Penders” na początku lat 20. w przebojowym musicalu Good Times (1920/1921)
    Cary Grant i Queenie Smith w musicalu The Street Singer (1930)

    Za występy z trupą Pendera Grant otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 10 szylingów tygodniowo. Grupa rozpoczęła tournée po kraju, a on sam wykorzystywał rozwinięte zdolności w pantomimie do poszerzenia umiejętności aktorskich. 21 lipca 1920 trupa udała się statkiem pasażerskim RMS Olympic na występy po Stanach Zjednoczonych. Richard Schickel twierdził, że Douglas Fairbanks i Mary Pickford byli na pokładzie tego samego statku, powracając z podróży poślubnej. Fairbanks, nazywany ówcześnie „królem Hollywood”, stał się dużą inspiracją dla Granta. Po przybyciu na miejsce grupa występowała przez dziewięć miesięcy, dwanaście razy w tygodniu w największym teatrze na świecie, nowojorskim New York Hippodrome, o pojemności niespełna sześciu tysięcy miejsc. Ich musical Good Times okazał się sukcesem.

    Komik – artysta uprawiający komedię, zarazem ktoś wesoły, o dużym poczuciu humoru. Komikiem może być artysta kabaretowy, ale także i standupper.Kadr (lub klatka filmowa) − pojedyncza klatka błony filmowej bądź fotograficznej, objętej ramami pola naświetlanego przez aparat fotograficzny lub kamerę filmową, dzięki zwolnieniu migawki. Pojedynczy kadr jest uznawany za najmniejszą (statyczną) jednostkę budulca filmowego.

    Na fali dobrego przyjęcia Good Times, Grant rozpoczął tournée jako artysta wodewilowy, występując m.in. w Cleveland, Milwaukee i Saint Louis. Zdecydował się pozostać wraz z kilkoma innymi członkami grupy w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy reszta wróciła do Anglii. Podziwiał występy braci Marx, a Zeppo był jego idolem. W lipcu 1922 wystąpił wraz z siedmioma kolegami pod nazwą „Knockabout Comedians” w Palace Theatre na Broadwayu. Latem założył grupę „The Walking Stanleys”, w skład której weszło kilku byłych członków trupy Pendera. Pod koniec roku wystąpili oni w musicalu Better Times prezentowanym w New York Hippodrome.

    National Film Registry – lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA, wybranych przez National Film Preservation Board do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych. National Film Preservation Board powstał w 1988 roku, na mocy ustawy National Film Preservation Act, którą zatwierdzano następnymi ustawami z 1992, 1996, 2005 i 2008 roku. W myśl ustawy z 1996 roku utworzono także organizację typu non-profit National Film Preservation Foundation, która jest stowarzyszona z National Film Preservation Board, ale uzyskuje fundusze z prywatnego sektora.Spektakl lub widowisko teatralne (fr. spectacle, łac. spectaculum) – utwór dramatyczny lub inne dzieło sztuki teatralnej odegrane przez aktorów przed zgromadzoną w tym celu publicznością. Widowisko teatralne stanowi efekt połączenia różnych sztuk – literatury (w wypadku przedstawienia dramatu), sztuki aktorskiej, muzyki (zwłaszcza w przedstawieniach muzycznych, jak opera lub operetka), choreografii (zwłaszcza w przypadku widowisk baletowych). Koordynatorem i właściwym twórcą widowiska teatralnego jest przeważnie reżyser.

    Po spotkaniu na jednym z przyjęć George’a C. Tilyou, właściciela toru wyścigowego w Steeplechase Park na półwyspie Coney Island w Brooklynie, Grant został wynajęty w charakterze osoby reklamującej tor. Pojawił się na szczudłach w jasnobrązowej marynarce i z tablicą ogłoszeniową. Przez następne dwa lata zwiedzał Stany Zjednoczone, występując z „The Walking Stanleys”. W 1924 po raz pierwszy odwiedził Los Angeles, które wywarło na nim duże wrażenie. Gdy wspomniana grupa się rozpadła, Grant powrócił do Nowego Jorku, występując w National Vaudeville Artists Club mieszczącym się przy West 46th Street. W trakcie swoich przedstawień wykonywał akrobatykę, żonglerkę, różne sztuczki komiczne oraz przez krótki okres jazdę na monocyklu pod pseudonimem „Rubber Legs”. Praca ta była szczególnie wymagająca, ale dała Grantowi szansę na udoskonalenie komediowych technik i rozwinięcie umiejętności, które przyniosły korzyści w jego przyszłej pracy w Hollywood.

    Alfred Joseph Hitchcock (ur. 13 sierpnia 1899 w Londynie, zm. 29 kwietnia 1980 w Los Angeles) – brytyjski reżyser i producent filmowy odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, pionier suspensu i thrillera psychologicznego. Po zrealizowaniu wielu udanych filmów w Wielkiej Brytanii przeniósł się do Hollywood. W 1956 otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Często uważany jest za najlepszego brytyjskiego reżysera wszech czasów i jednego z najlepszych i najbardziej wpływowych reżyserów w historii kina. Do jego najważniejszych filmów należą: Okno na podwórze, Zawrót głowy, Psychoza, Północ, północny zachód, Ptaki, Rebeka.Memphis – miasto w środkowej części Stanów Zjednoczonych, w południowo-zachodniej części hrabstwa Shelby, w stanie Tennessee, nad rzeką Missisipi. Nazwa pochodzi od miasta Memfis w starożytnym Egipcie. Obszar metropolitalny Memphis obejmuje 1,35 mln mieszkańców (2018).

    Obok Jean Dalrymple, Grant stał się czołowym artystą wodewilowym i postanowił utworzyć „Jack Janis Company”, z którym rozpoczął tournée w maju 1926. W owym czasie częstokrotnie błędnie uważany był za Australijczyka, wskutek czego nadawano mu pseudonimy „Boomerang” lub „Kangaroo”. W wyniku zmiany środowiska akcent Granta uległ zmianie, przez co określany był jako „transatlantycki” lub „środkowoatlantycki”.

    Zawał mięśnia sercowego (łac. infarctus myocardii), nazywany też zawałem serca i atakiem serca – martwica mięśnia sercowego spowodowana jego niedokrwieniem na skutek zamknięcia tętnicy wieńcowej doprowadzającej krew do obszaru serca.Alvin Cullum York (ur. 13 grudnia 1887 w Pall Mall w stanie Tennessee, zm. 2 września 1964 w Nashville) – żołnierz Armii Stanów Zjednoczonych, sławny bohater I wojny światowej. Odznaczony Medalem Honoru Kongresu za atak na niemieckie pozycje 8 października 1918, podczas którego uciszył 32 karabiny maszynowe, zabił 28 niemieckich żołnierzy i wziął do niewoli 132. Akcja miała miejsce podczas ofensywy Meuse-Argonne, która była częścią ofensywy granicznej wojsk Entanty, zaplanowanej przez marszałka Ferdinanda Focha, mającej na celu przełamanie linii Hindenburga i zmuszenie wojsk niemieckich do kapitulacji.
    Cary Grant pod koniec lat 20. lub na początku 30. XX wieku

    W 1927 został obsadzony w roli Australijczyka w musicalu Reggiego Hammersteina Golden Dawn, zarabiając 75 dolarów tygodniowo. Chociaż widowisko nie zostało dobrze przyjęte, to wystawiano je 184 razy, a kilku krytyków zaczęło dostrzegać talent Granta, pisząc o nim jako „przyjemnym młodzieńcu” lub „wykwalifikowanym młodym nowicjuszu”. W następnym roku dołączył do William Morris Agency i został ponownie obsadzony w młodzieńczej roli w musicalu Polly w reżyserii Hammersteina, która okazała się nieudaną produkcją. Jeden z krytyków napisał, że Grant „ma silny, męski sposób bycia, ale niestety nie potrafi wydobyć piękna z utworów muzycznych”. Presja związana z niepowodzeniem widowiska zaczynała budzić w nim niepokój i ostatecznie po sześciu tygodniach otrzymywania negatywnych recenzji został odsunięty od spektaklu. Mimo tego, kontrakt przyszłego aktora próbował wykupić Florenz Ziegfeld, lecz Hammerstein odsprzedał go braciom Shubert. Jacob J. Shubert obsadził Granta u boku Jeanette MacDonald we francuskiej komedii Boom-Boom, której premiera odbyła się 28 stycznia 1929 i wystawiana była w Casino Theatre na Broadwayu. MacDonald przyznawała później, że był „absolutnie straszny w tej roli”, ale wykazywał się dużym urokiem, który przyciągał ludzi i pozwolił skutecznie uchronić przedstawienie od porażki. Sztuka wystawiana była 72 razy, a Grant zarabiał 350 dolarów tygodniowo. Po zakończeniu przeniósł się do Detroit, a następnie do Chicago.

    Ujęcie − najmniejsza dynamiczna jednostka budulca filmowego zawarta między dwoma najbliższymi cięciami montażowymi; odcinek taśmy filmowej z obrazem filmowanym trwający od startu kamery do momentu jej zatrzymania.Film szpiegowski – określenie gatunku dzieł filmowych, których fabuła osnuta jest wokół tematyki szeroko pojętego szpiegostwa. Podgatunek filmowego kryminału.

    Aby poprawić swój nastrój, w 1927 zakupił sportowy model Packarda. Przebywając w Anglii odwiedził swojego przyrodniego brata Erica, który utrzymywał w tajemnicy miejsce pobytu matki aktora. Po powrocie do Nowego Jorku zagrał rolę Maxa Grunewalda w produkcji Shuberta A Wonderful Night. Premiera spektaklu odbyła się 31 października w Majestic Theatre, dwa dni po krachu na Wall Street. W sumie odbyło się 125 występów, które trwały do lutego 1930. Sztuka zebrała różne recenzje; jeden z krytyków określił ją jako „mieszaninę Johna Barrymore’a i cwaniactwa”, inny zaś przyznał, że Grant wniósł „powiew czarodziejskiego Broadwayu” do swojej roli. Po premierach sztuk ze swoim udziałem Grant zaczął zdobywać uznanie, lecz w dalszym ciągu trudno było mu nawiązywać relacje z kobietami. „Przez te wszystkie lata spędzone w teatrze, trasie i Nowym Jorku, otoczony byłem wieloma atrakcyjnymi kobietami, ale nigdy nie byłem w stanie się z nimi w pełni porozumieć” – wspominał.

    Broncho Billy Anderson (ur. 21 marca 1880, zm. 20 stycznia 1971) – amerykański scenarzysta, reżyser, aktor i producent filmowy.Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.

    W sezonie 1930/1931 przez dziewięć miesięcy występował w musicalu The Street Singer. Po zakończeniu produkcji, na początku 1931 bracia Shubert zaprosili go na letnie występy w amfiteatrze The Muny w Saint Louis. Grant pojawił się w dwunastu różnych operetkach, które wystawiano 87 razy. Otrzymał od lokalnych krytyków pochlebne opinie, zyskując reputację romantycznego wiodącego aktora. Znaczący wpływ na jego ówczesny styl gry mieli A.E. Matthews, Gerald du Maurier, Jack Buchanan i Ronald Squire. Jak sam przyznawał, zainteresował się występami ze względu na „dużą potrzebę bycia lubianym i podziwianym”. Pod koniec letniego sezonu został zwolniony przez braci Shubert po tym, jak nie zgodził się na obniżkę wynagrodzenia z powodu trudności finansowych wywołanych kryzysem gospodarczym. Krótko po tym impresario William B. Friedlander zaoferował Grantowi główną rolę w musicalu Nikki, gdzie wystąpił u boku Fay Wray w roli żołnierza w powojennej Francji. Premiera spektaklu odbyła się 29 września 1931 w Nowym Jorku, lecz po 39 przedstawieniach została zdjęta z afisza z powodu pogłębiającego się kryzysu gospodarczego.

    Bosley Crowther (wym. [ˈbɑzli ˈkraʊðər], właśc. Francis Bosley Crowther Jr.; ur. 13 lipca 1905 w Lutherville, zm. 7 marca 1981 w Mount Kisco) – amerykański autor, dziennikarz i krytyk filmowy. Przez 40 lat pracował w redakcji „The New York Timesa”. Trzykrotnie wybierany był na funkcję prezesa Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych (NYFCC). W 1954 został laureatem nagrody w dziedzinie krytyki filmowej przyznanej przez Amerykańską Gildię Reżyserów Filmowych (DGA). Detroit (wym. [dɨˈtrɔɪt]; z fr. cieśnina) – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Michigan na północnym brzegu rzeki Detroit łączącej jeziora St. Clair i Erie.

    Początki kariery filmowej[ | edytuj kod]

    Paramount Pictures (1931–1936)[ | edytuj kod]
    Roland Young, Cary Grant, Lili Damita i Charles Ruggles w scenie z filmu To jest ta noc (1932), będącym debiutem ekranowym aktora

    Kreacja Granta w sztuce Nikki została pozytywnie oceniona przez Eda Sullivana z „The New York Daily News”, który zauważył, że „młody chłopak z Anglii ma dużą przyszłość w filmach”. Przychylne recenzje spowodowały, że wziął on udział w zdjęciach próbnych Paramount Publix, w efekcie czego wcielił się w rolę marynarza w filmie krótkometrażowym Singapurska Sue (reż. Casey Robinson). Według biografia Grahama McCanna Grant zagrał „bez przekonania”. Dzięki Robinsonowi miał okazję spotkać się ze współzałożycielem Paramount Pictures Jesse Laskym oraz dyrektorem generalnym tej wytwórni B.P. Schulbergiem. Po udanym castingu, reżyserowanym przez Mariona Geringa, 7 grudnia 1931 Schulberg podpisał z Grantem pięcioletni kontrakt, gwarantujący mu zarobki rzędu 450 dolarów tygodniowo. Producent zażądał od artysty, aby ten zmienił swoje imię na „coś co będzie brzmiało typowo amerykańsko jak Gary Cooper”. Ostatecznie wybór padł na Cary’ego Granta.

    Delta Airlines – amerykańskie linie lotnicze, założone w 1929 roku w stanie Luizjana. (nazwa Delta pochodzi od delty Missisipi). Obecnie siedziba główna spółki znajduje się w Atlancie w stanie Georgia. Linie obsługują trasy ze Stanów Zjednoczonych do Europy, Azji, na Bliski Wschód, Ameryki Łacińskiej i Kanady. Linia posiada również szeroką ofertę połączeń wewnętrznych w USA.Członek aliansu SkyTeam. Flota: 600 samolotów.Paramount Pictures Corporation - amerykańska wytwórnia filmowa założona 8 maja 1912 roku przez Adolpha Zukora, zajmująca się produkcją i dystrybucją filmów, mająca swą siedzibę w Hollywood. Jest ona drugą najstarszą działającą wytwórnią w USA (zaraz po Universal Pictures). Większość jej udziałów posiada dziś korporacja Viacom.
    Cary Grant, Sylvia Sidney i Charles Ruggles w Madame Butterfly (1932)

    Grant postanowił utworzyć wizerunek, który McCann nazwał „uosobieniem męskiego splendoru” i sprawił, że Douglas Fairbanks stał się jego pierwszym wzorem. Biograf zauważył, że kariera Granta w Hollywood ruszyła natychmiast z uwagi na jego „prawdziwy urok”, co wyróżniało go spośród innych dobrze zapowiadających się aktorów w tamtym czasie, dzięki czemu „niezwykle łatwo można było znaleźć osoby, które chętnie wspierały jego początkującą karierę”.

    New York Daily News - piąta pod względem rozpowszechnienia gazeta codzienna w Stanach Zjednoczonych, z dziennym nakładem 632.595 egzemplarzy. Powstała w 1919 roku i była pierwszą amerykańską gazetą drukowaną w formie tabloidu. Jej właścicielem jest Mortimer Zuckerman. Daily News zdobyła dziesięć nagród Pulitzera.Rainier III (Rainier Louis Henri Maxence Bertrand Grimaldi, ur. 31 maja 1923 w Monako, zm. 6 kwietnia 2005 tamże) – 13. książę Monako z dynastii Grimaldich od 9 maja 1949 do 6 kwietnia 2005, syn Pierre’a, księcia Valentinois i jego małżonki, Charlotte, księżnej Valentinois.

    Zadebiutował rolą Stephena w komedii z okresu ery Pre-Code To jest ta noc (reż. Frank Tuttle) u boku Lili Damity oraz Thelmy Todd. Grant nie lubił swojej kreacji i groził opuszczeniem Hollywood, jednak ku jego zaskoczeniu, jeden z krytykówVariety” pochwalił występ aktora określając go „frapującym”. W 1932 wcielił się w rolę bogatego playboya w melodramacie Blond Venus (reż. Josef von Sternberg) u boku Marlene Dietrich. William Rothman opisywał kreację Granta jako „wyobrażenie charakterystycznego rodzaju męskości nonmacho, które umożliwiło mu wcielenie się w człowieka zdolnego do bycia bohaterem romantycznym”. Sam aktor przyznawał, że w trakcie realizacji często popadał w konflikt z reżyserem, z którym dyskutował po niemiecku.

    Majestic Theatre – teatr znajdujący się na Broadwayu w Nowym Jorku. Usytuowany jest przy 245 West 44th Street, w sercu Manhattanu. Jest on jednym z największych teatrów na Broadwayu. Całkowita pojemność wynosi 1,645 miejsc. Wielokrotnie był wykorzystywany do wielkich muzycznych i teatralnych produkcji. Wśród najbardziej znaczących znajdują się miedzy innymi: Carousel (1945), South Pacific (1949), The Music Man (1957), Camelot (1960), A Little Night Music (1973) oraz The Wiz (1975). Jest także drugim miejscem, gdzie wystawiano musical 42nd Street oraz trzecim, gdzie pokazywano 1776. Od 26 stycznia 1988 roku wystawiany jest po dziś dzień musical Upiór w operze, który został zagrany już w sumie 11,335 razy, co czyni go najdłuższą produkcją w historii na Broadwayu.Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.

    Role playboya powtarzał jeszcze w kilku późniejszych filmach; w Blaskach i cieniach miłości (1932, reż. Dorothy Arzner) u boku Fredrica Marcha i Sylvii Sidney, Szatanie zazdrości (1932, reż. Marion Gering) wraz z Charlesem Laughtonem, Garym Cooperem i Tallulah Bankhead, Upalnej sobocie (1932, reż. William A. Seiter) z Nancy Carroll i Randolphem Scottem oraz Madame Butterfly (1932, reż. Marion Gering) u boku Sidney. Według biografa Marca Eliota produkcje te nie uczyniły Granta gwiazdą, lecz wystarczyły, by móc uznać go za „jednego z najszybciej rozwijających się aktorów Hollywood”.

    Eric Morecambe (prawdziwe nazwisko John Eric Bartholomew; ur. 14 maja 1926, zm. 28 maja 1984) – brytyjski komik, najbardziej znany z występów w duecie z Ernie Wise, pod nazwą Morecambe and Wise w latach 1941-1984. Występowali w następujących programach Two of a Kind( 1961–68), The Morecambe & Wise Show (1961-68 w BBC i 1978-83 w Thames Television). Morecambe znalazł się na liście 100 Najwybitniejszych Brytyjczyków.Alienacja rodzicielska (ang. parental alienation, PA) – zespół świadomych, bądź nieświadomych zachowań wywołujących zaburzenia w relacji pomiędzy dzieckiem, a drugim rodzicem na skutek niewłaściwych postaw jednego lub obojga głównych opiekunów, najbliższego otoczenia dziecka i funkcjonowania prawa rodzinnego i jego instytucji, w sytuacji rozchodzenia się rodziców. Stosowane metody alienacji rodzicielskiej to manipulowanie strachem i lękami dziecka, szantaż emocjonalny, utrudnianie kontaktów oraz inne negatywne działania. Podczas niej indukowane są dziecku negatywne emocje, postawy i przekonania wobec drugiego rodzica. Może przyczyniać się do powstawania zaburzeń emocjonalnych, rozwojowych, osobowościowych i psychicznych u dziecka. Często stosowana jest przez głównego opiekuna w działaniach mających doprowadzić do wykluczenia z życia dziecka drugiego rodzica. Alienacja rodzicielska jest formą przemocy emocjonalnej.

    Nie jestem aniołem[ | edytuj kod]

    Cary Grant i Mae West w scenie z filmu Nie jestem aniołem (1933)

    W 1933 zwrócił na siebie uwagę krytyków występami w komediach romantycznych Lady Lou (reż. Lowell Sherman) i Nie jestem aniołem (reż. Wesley Ruggles). Scenariusz do Lady Lou został oparty na spektaklu Diamond Lil z 1928, a sam obraz otrzymał nominację do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego filmu, przegrywając rywalizację z Kawalkadą (reż. Frank Lloyd). W obydwu filmach Grant zagrał u boku Mae West, która w późniejszych latach przyznawała, że odkryła jego talent. Pauline Kael wspominała, że aktor początkowo nie wyglądał na pewnego siebie w roli zwierzchnika Armii Zbawienia w Lady Lou, co tylko dodało jej więcej uroku. Film Shermana był przebojem w Stanach Zjednoczonych, uzyskując w tamtejszym box offisie przychód w wysokości dwóch milionów dolarów. W trakcie pracy nad Nie jestem aniołem, jego wynagrodzenie wzrosło z 450 do 750 dolarów tygodniowo. Film okazał się jeszcze większym sukcesem niż Lady Lou, co pozwoliło uchronić Paramount przed bankructwem. Po szeregu nieudanych produkcji, wśród których były: wyprodukowany dla studia 20th Century Fox dramat Born to Be Bad (1934, reż. Lowell Sherman) z Lorettą Young, komedia romantyczna Kiss and Make Up (1934, reż. Harlan Thompson), przygodowo-romantyczny Wings in the Dark (1935, reż. James Flood) oraz prasowych rewelacjach na temat problemów małżeńskich aktora, pozycja Granta u przedstawicieli Paramountu znacząco osłabła.

    Zbliżenie lub wielki plan (ang. close up) – jeden z bliskich planów filmowych. Twarz człowieka lub inny obiekt zajmuje większą część kadru. Ukazuje stan psychiki i emocje postaci.Ingrid Bergman (ur. 29 sierpnia 1915 w Sztokholmie, zm. 29 sierpnia 1982 w Londynie) – aktorka szwedzka, zarówno filmowa jak i teatralna.
    Cary Grant i Jean Harlow w filmie Suzy (1936)

    Jego perspektywy poprawiły się, gdy w połowie 1935 został wypożyczony do RKO Pictures. Producent Pandro S. Berman zdecydował się na zatrudnienie Granta, ponieważ jak sam przyznawał: „widziałem, że robi rzeczy, które były doskonałe, a [Katharine] Hepburn też go chciała”. Pierwszym filmem dla RKO był komediodramat Sylvia Scarlett (reż. George Cukor), gdzie nawiązał współpracę z Hepburn. Para w późniejszych latach trzykrotnie współpracowała ze sobą przy produkcjach filmowych. Mimo komercyjnego niepowodzenia, film zyskał uznanie wśród krytyków, a sam aktor uważał go za przełomowy w swojej karierze.

    Agrolotnictwo – lotnictwo rolnicze świadczące usługi w zakresie ochrony roślin (np. opryskiwanie, zamgławianie), agrotechniki (np. siew, nawożenie) oraz zwalczania szkodników leśnych i pożarów lasów. Do zabiegów aparaturą agrolotniczą nadają się plantacje o dużych powierzchniach (ponad 10 ha), pozbawione przeszkód terenowych (linie telefoniczne i energetyczne, wysokie drzewa na skraju plantacji) oraz położone z dala od osiedli ludzkich, ogrodów działkowych, pastwisk, ujęć wody pitnej itp. Zabiegi agrolotnicze należy wykonywać zachowując jak najmniejszą wysokość lotu nad plantacją, nie wyżej niż 5 m.Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.

    Kiedy jego umowa z Paramountem po ukończeniu Wedding Present (reż. Richard Wallace) w 1936 dobiegła końca, Grant postanowił jej nie odnawiać po tym, jak studio odmówiło mu możliwości swobodnego wybierania ról. Tym samym stał się pierwszym aktorem w Hollywood, który pracował na własną rękę, bez żadnego kontraktu. Dzięki temu mógł liczyć na zyski w wysokości 300 tys. dolarów za film. Pierwszą produkcją, w której wystąpił jako aktor niezależny była komedia romantyczna The Amazing Quest of Ernest Bliss (reż. Alfred Zeisler), której zdjęcia realizowano w Anglii. Film Zeislera okazał się finansową klapą, co skłoniło Granta do ponownego rozważenia swojej wcześniejszej decyzji. Sukces kasowy i uznanie krytyków za dramat Suzy (1936, reż. George Fitzmaurice), gdzie wcielił się w rolę francuskiego lotnika u boku Jean Harlow i Franchota Tone’a, doprowadził do podpisania przez aktora wspólnej umowy z RKO i Columbia Pictures, w której zawarto klauzulę, pozwalającą na wybór przez Granta odpowiadających mu ról. Kontrakt aktora z Columbia Pictures wiązał strony na cztery filmy w ciągu dwóch lat, gwarantując Grantowi zarobki rzędu 50 tys. za dwa pierwsze i 75 tys. dolarów za każdy następny.

    Bing Crosby, właśc. Harry Lillis Crosby (ur. 3 maja 1903 w Tacoma, Waszyngton, zm. 14 października 1977 w Madrycie) – jeden z najpopularniejszych wokalistów i aktorów amerykańskich XX wieku. Brat piosenkarza Boba Crosby’ego.Oscary honorowe przyznawane są za całokształt osiągnięć dla wybitnych twórców kina światowego, za wkład w rozwój technologii filmowej oraz za propagowanie sztuki filmowej.

    Lata 30. i 40.[ | edytuj kod]

    Kariera w Hollywood[ | edytuj kod]

    Ralph Bellamy, Cary Grant i Irene Dunne w filmie Naga prawda (1937)

    W 1937 zrealizował pierwszy film dla Columbia – musical When You’re in Love (reż. Harry Lachman, Robert Riskin), w którym wystąpił u boku śpiewaczki operowej Grace Moore. Zebrał on pochlebne recenzje, a Mae Tinée z dziennika „The Chicago Daily Tribune” pochwaliła kreację aktora, pisząc, że jest to „najlepsza rzecz jaką zrobił od dłuższego czasu”. Po komercyjnym niepowodzeniu biograficznej Potęgi złota (reż. Rowland V. Lee) Grant został wypożyczony do studia Hala Roacha, gdzie zagrał w screwball comedy Niewidzialne małżeństwo (reż. Norman Z. McLeod) zrealizowanej dla Metro-Goldwyn-Mayer. Film McLeoda okazał się najbardziej kasową komedią w dotychczasowym dorobku aktora. „Variety” napisał w swojej ocenie, że zarówno Grant, jak i Constance Bennett zręcznie wykonują przydzielone im zadania.

    The Hollywood Reporter - amerykańskie czasopismo poświęcone życiu i karierze gwiazd Hollywood. Ukazuje się od 1930 roku.Deborah Kerr (ur. 30 września 1921; zm. 16 października 2007) – brytyjska aktorka. Jej prawdziwe nazwisko to: Deborah Jane Kerr-Trimmer. Była dwukrotnie zamężna. Pierwszy raz z Anthonym Bartleyem (ślub 28 listopada 1945 r. – rozwód w 1959 r.), z którym miała dwie córki: Melanie Jane (ur. 27 grudnia 1947 r.) i Francescę Ann. Kolejne małżeństwo zawarła z Peterem Viertelem (23 lipca 1960 r.)

    Naga prawda[ | edytuj kod]

    Biograf Jerry Vermilye przyznał, że sukces Niewidzialnego małżeństwa był „logiczną trampoliną” do otrzymania przez Granta głównej roli w screwball comedy Naga prawda (reż. Leo McCarey). Na planie po raz pierwszy miał okazję współpracować z Irene Dunne i Ralphem Bellamym. Pomimo że McCarey rzekomo nie przepadał za Grantem, który wyśmiewał go odgrywając jego maniery w filmie, to w trakcie ujęć potrafił docenić komediowy talent aktora i często namawiał go do wykorzystywania umiejętności rozwiniętych w wodewilu. Film okazał się sukcesem komercyjnym oraz otrzymał pozytywne opinie od krytyków. Naga prawda pozwoliła ugruntować pozycję Granta jako gwiazdy Hollywood, a także uczyniła z niego wiodącego aktora gatunku screwball comedy. Benjamin Schwarz przyznawał po latach na łamach „The Atlantic”, że Naga prawda była dla Granta „początkiem najbardziej spektakularnej passy jednego aktora w historii kinematografii amerykańskiej”.

    Eva Marie Saint (ur. 4 lipca 1924 w Newark) – amerykańska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna, której kariera obejmuje ponad siedem dekad. Jest laureatką Oscara za drugoplanową rolę w obrazie Na nabrzeżach.Komediodramat, film tragikomiczny – utwór filmowy, który łączy w swej konstrukcji elementy komizmu, liryzmu i tragizmu, tworząc z nich zarazem komediową i dramatyczną wizję świata wywołującą zarówno śmiech, jak i współczucie widza.

    Drapieżne maleństwo[ | edytuj kod]

    Katharine Hepburn i Cary Grant w filmie Drapieżne maleństwo (1938)
    Cary Grant i Katharine Hepburn w filmie Wakacje (1938)

    W 1938 wystąpił u boku Hepburn w screwball comedy Drapieżne maleństwo (reż. Howard Hawks), która obfitowała w kłótnie i słowne potyczki między ekranową parą, a na jej planie użyto m.in. żywych lampartów. Grant, który początkowo nie był pewien w jaki sposób odgrywać swoją rolę, otrzymał wskazówkę od Hawksa, by wyobraził sobie styl Harolda Lloyda. W trakcie zdjęć aktor otrzymał większą swobodę w scenach komediowych w stosunku do Hepburn, dla której były to początki w tym gatunku. Aktor nie czuł się zbyt swobodnie w towarzystwie lamparta na planie. Hepburn w ramach żartu umieściła w wylocie kanału wentylacyjnego w jego garderobie wypchanego lamparta. Jak wspominała w swojej biografii, Grant na jego widok „wybiegł niczym błyskawica”. Pomimo ponad trzystu pięćdziesięciu tysięcy strat dla RKO, film zebrał entuzjastyczne recenzje.

    Legendy Hollywoodu (ang. Legends of Hollywood)– limitowana seria znaczków pocztowych wydawanych przez United States Postal Service, na których co rok prezentowany jest wizerunek osoby zasłużonej dla amerykańskiego przemysłu filmowego. Są one wydawane w postaci arkuszy po 20 znaczków każdy ze zdjęciem i krótkim biogramem eksponowanego artysty na marginesie.Film animowany – rodzaj filmu, w którym obrazy nie są uzyskiwane na drodze rejestrowania zjawisk (w sposób ciągły) przy pomocy kamery. Źródłem danych jest często ręcznie rysowana grafika przedstawiająca na pojedynczych klatkach filmu kolejne fazy ruchu (stąd też film animowany określany jest zazwyczaj mianem filmu rysunkowego lub kreskówki). Mogą być również wykorzystywane techniki animacji poklatkowej zdjęć poklatkowych. Obecnie coraz czesciej stosowana jest grafika i animacja wspomagana komputerowo.
    Cary Grant i Rosalind Russell w Dziewczynie Piętaszek (1940)

    W tym samym roku obydwoje ponownie wystąpili razem, grając główne role w komedii romantycznej Wakacje (reż. George Cukor), będącej remake’em filmu z 1930. Wakacje były finansową porażką do tego stopnia, że Hepburn zaczęto określać w prasie mianem „trucizny box office’u”. Mimo serii komercyjnych niepowodzeń, Grant był w tym czasie rozpoznawalny jak nigdy dotąd. Według Jerry’ego Vermilye’a w 1939 jego role zaczęły być bardziej dramatyczne, aczkolwiek wciąż z humorystycznym wydźwiękiem. W przygodowo-historycznym Gunga Din (reż. George Stevens), którego akcja rozgrywała się w bazie militarnej na terenie Indii, wcielił się w postać sierżanta wojsk brytyjskich Archibalda Cuttera, grając m.in. u boku Douglasa Fairbanksa Jr. W następnych produkcjach wykreował role pilota Geoffa Cartera w przygodowym melodramacie Tylko aniołowie mają skrzydła (reż. Howard Hawks) u boku Jean Arthur i Rity Hayworth oraz zamożnego właściciela ziemskiego Aleca Walkera w romantycznym In Name Only (reż. John Cromwell) z Carole Lombard i Kay Francis.

    Dyan Cannon, właśc. Samille Diane Friesen (ur. 4 stycznia 1937 w Tacomie) – amerykańska aktorka, reżyser, scenarzystka, montażystka i producentka filmowa. Była trzykrotnie nominowana do Oscara.Gladys Georgianna Greene (ur. 17 października 1900 w Plattsburghu, zm. 19 czerwca 1991 w Carmel-by-the-Sea) − amerykańska aktorka, nominowana do Oscara za rolę w filmie Wesoły sublokator.

    W 1940 wystąpił w screwball comedy Dziewczyna Piętaszek (reż. Howard Hawks), gdzie zagrał gruboskórnego wydawcę gazety, który dowiaduje się, że jego była żona i dziennikarka, w którą wcieliła się Rosalind Russell, ma wyjść za mąż za specjalistę ubezpieczeniowego. Film zebrał pochlebne recenzje i był chwalony m.in. za silną chemię i „werbalny atletyzm” pomiędzy dwójką głównych bohaterów. Moja najmilsza żona (reż. Garson Kanin), przy produkcji której Grant ponownie współpracował z Dunne, została określona przez „Life” mianem „pierwszorzędnej komedii”. Produkcja Kanina była drugim najbardziej dochodowym filmem dla RKO, przynosząc pół miliona dolarów zysku.

    John Wayne, właśc. Marion Mitchell Morrison (ur. 26 maja 1907 w Winterset, zm. 11 czerwca 1979 w Los Angeles) – amerykański aktor, reżyser i producent filmowy, który zdobył popularność głównie dzięki rolom w westernach, jedna z największych legend Hollywood. Symbol amerykańskiego indywidualizmu i patriotyzmu. Odznaczony Złotym Medalem Kongresu i Prezydenckim Medalem Wolności.Niewidzialne małżeństwo (ang. Topper) – amerykańska komedia romantyczna z 1937 roku, w reżyserii Normana Z. McLeoda z Constance Bennett i Cary Grantem w rolach głównych. Adaptacja powieści Thornea Smitha Topper wydanej w 1926 roku. Pierwszy czarno-biały film pokolorowany cyfrowo i ponownie wydany w 1985 roku przez wytwórnię Hal Roach Studios.

    Filadelfijska opowieść[ | edytuj kod]

    John Howard, Cary Grant, Katharine Hepburn i James Stewart w scenie z filmu Filadelfijska opowieść (1940)

    9 września na ekrany kin wszedł dramat Howardowie z Wirginii (reż. Frank Lloyd), gdzie Grant wystąpił u boku Marthy Scott. Bosley Crowther, w recenzji zamieszczonej na łamach „The New York Timesa”, przyznał, że to „jeden z najlepszych historycznych obrazów jakie zrobiono do tej pory”. Ostatnim filmem aktora zrealizowanym w 1940 była komedia romantyczna Filadelfijska opowieść (reż. George Cukor) oparta na sztuce Philipa Barry’ego, gdzie po raz czwarty i ostatni wystąpił wspólnie z Hepburn. Na ekranie partnerował im James Stewart. Grant wcielił się w rolę Dextera Havena, byłego męża Tracy Samanthy Lord (Hepburn). „The Hollywood Reporter” napisał, że „nie ma wystarczającej liczby słów, aby docenić ten obraz”, dodając: „pięknie skromny i powściągliwy występ Granta zyskał uznanie”. Sam aktor uważał swoją kreację na tyle dobrą, że był rozczarowanym gdy nie uzyskał za nią nominacji do nagrody Akademii Filmowej, co skwitował w żartobliwym tonie: „Muszę wpierw osmolić swoje zęby, nim Akademia potraktuje mnie poważnie”, nawiązując do sympatii ówczesnych członków Akademii do aktorów wcielających się w role włóczęgów i uciskanych bohaterów. Całe swoje wynagrodzenie za udział w produkcji (175 tys. dolarów) Grant przeznaczył na wojskowy fundusz charytatywny i Czerwony Krzyż. Miało to związek z wydarzeniem, w którym pięciu członków jego rodziny zginęło w trakcie walk w Europie podczas II wojny światowej. Filadelfijska opowieść okazała się przebojem kasowym, przynosząc zyski rzędu ponad dwóch milionów dolarów.

    Jaś i magiczna fasola (Jack and the Beanstalk) – angielska baśń, będąca parafrazą bajki Jack the Giant Killer, znanej już w XVII w. Bajka o Jasiu i magicznej fasoli znana jest w kilkunastu wersjach, z których najbardziej rozpowszechniona jest ta opublikowana w 1860 r. w zbiorze English Fairy Tales przez Josepha Jacobsa. Bajka była wielokrotnie ekranizowania i wystawiana na deskach teatralnych.Cole Albert Porter (ur. 9 czerwca 1891 w Peru, Indiana, zm. 15 października 1964 w Santa Monica) – jeden z największych kompozytorów amerykańskich, twórca musicali, zarówno filmowych, jak i wystawianych na Broadwayu (najsłynniejszy z nich to Kiss me Kate!). Przedstawiciel tzw. wielkiej piątki kompozytorów, którzy tworzyli zasady musicalu obowiązujące do końca pierwszej poł. XX w. Ceniony za eleganckie i wyrafinowane melodie oraz błyskotliwe, często dwuznaczne teksty.

    Za kreację Rogera Adamsa w melodramacie Ich dziecko (1941, reż. George Stevens), Grant otrzymał swoją pierwszą nominację do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, przegrywając rywalizację z Garym Cooperem, który zdobył statuetkę za rolę żołnierza Alvina Yorka w filmie biograficznym Sierżant York (1941, reż. Howard Hawks). Geoffrey Wansell uważał, że film Ich dziecko wywarł na aktorze duże emocjonalne wrażenie, ponieważ w tym czasie zaczął rozmawiać z ówczesną żoną Barbarą Hutton o posiadaniu własnego potomstwa.

    John Barrymore, właściwie John Sidney Blyth (ur. 15 lutego 1882 w Filadelfii, zm. 29 maja 1942 w Los Angeles) – amerykański aktor, występujący w repertuarze szekspirowskim, który wsławił się rolą Hamleta.IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.

    Podejrzenie[ | edytuj kod]

    Cary Grant i Joan Fontaine na fotosie z filmu Podejrzenie (1941), który zapoczątkował długoletnią współpracę aktora z Alfredem Hitchcockiem

    W tym samym roku Grant nawiązał współpracę z Alfredem Hitchcockiem, występując wraz z Joan Fontaine w psychologicznym dreszczowcu Podejrzenie, zekranizowanym według powieści Before the Facts, autorstwa Francisa Illsa z 1932. Aktor nie był zadowolony ze współpracy z Fontaine, którą uważał za zbyt temperamentną i nieprofesjonalną. Reżyser w trakcie pracy nad filmem podsycał różnego rodzaju konflikty pomiędzy odtwórcami głównych ról, mając nadzieje na uzyskanie odpowiedniego napięcia na ekranie. W późniejszym czasie przyznawał, że zakończenie filmu, gdzie główny bohater zostaje wysłany do więzienia zamiast popełnić samobójstwo było „kompletną pomyłką z powodu tej historii z Carym Grantem. Jeśli nie masz cynicznego zakończenia, to historia staje się zbyt prosta”.

    Arszenik i stare koronki (tytuł oryg. Arsenic and Old lace) – amerykański film komediowy z 1944 roku, powstały na podstawie sztuki Josepha Kesselringa pod tym samym tytułem.Film krótkometrażowy – film, którego czas projekcji nie przekracza 30-60 minut. Granica ta nie jest ściśle określona. Niegdyś za filmy krótkometrażowe uznawano filmy o długości do 20-30 minut, co było związane z tym, że prezentowano je głównie jako dodatki do filmów długometrażowych w kinach. Obecnie filmy te są zazwyczaj prezentowane przez stacje telewizyjne, które preferują metraż zbliżony do pełnej godziny.
    Cary Grant i Priscilla Lane w kadrze z filmu Arszenik i stare koronki (1944)

    W 1942 uczestniczył w trzytygodniowej trasie po Stanach Zjednoczonych, będąc częścią grupy wspierającej działania wojenne. Grant odwiedzał rannych żołnierzy w szpitalu i w ramach tournée często występował wspólnie z komikiem Bertem Lahrem. W maju wziął udział w dziesięciominutowym propagandowym projekcie Road to Victory wraz z Bingiem Crosbym, Charlesem Rugglesem i Frankiem Sinatrą. Kolejną produkcją był komediodramat Głosy miasta (reż. George Stevens), gdzie wcielił się w rolę aktywisty politycznego Leopolda Dilga, oskarżonego o podpalenie i morderstwo. Ukrywając się w domu z bohaterami granymi przez Jean Arthur i Ronalda Colmana planuje zagwarantowanie sobie wolności. W obrazie Pewnego razu podczas miodowego miesiąca (reż. Leo McCarey) wykreował postać korespondenta wojennego Patricka O’Toole’a u boku Ginger Rogers oraz Waltera Slezaka. W następnym roku zagrał w komediodramacie Mr. Lucky (reż. H.C. Potter), wcielając się w Joe Adamsa, oszusta i hazardzistę. Komercyjny sukces wojennej produkcji Cel: Tokio (reż. Delmer Daves) – którą zrealizowano w przeciągu dwóch miesięcy – sprawił, że jeden z recenzentów „Newsweeka” uznał go za jeden z najlepszych występów w karierze Granta.

    James Maitland "Jimmy" Stewart (ur. 20 maja 1908 w Indianie, zm. 2 lipca 1997 w Beverly Hills) – amerykański aktor filmowy i teatralny. Weteran II wojny światowej i wojny w Wietnamie, który czynną służbę wojskową w US Air Force zakończył w randze generała brygady (ang. Brigadier General).Charytatywność – zbiór organizacji i działań mających na celu niesienie pomocy tym, którzy jej potrzebują, w sposób bezinteresowny, dobroczynny, filantropijny.

    W 1944 wystąpił wraz z Peterem Lorre’em, Priscillą Lane oraz Raymondem Massey’em w czarnej komedii Franka Capry Arszenik i stare koronki, w której wcielił się w postać maniaka Mortimera Brewstera należącego do dziwacznej rodziny z dwiema morderczymi ciotkami oraz wujkiem podającym się za prezydenta Teddy’ego Roosevelta. Aktor w późniejszych latach przyznawał, że trudno było mu borykać się z makabryczną tematyką filmu, przez co udział w filmie uważał za swój najgorszy występ w karierze. Całą gażę w wysokości 100 tys. dolarów przeznaczył na fundację wspierającą ofiary wojny. Rola Erniego Motta w melodramacie Nic oprócz samotnego serca (reż. Clifford Odets) przyniosła mu drugą nominację do nagrody Akademii Filmowej dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Grant przegrał rywalizację o statuetkę z Bingiem Crosbym, który został nagrodzony za kreację ojca Chucka O’Malley’ego w melodramacie Idąc moją drogą (1944, reż. Leo McCarey).

    Cameo, rola gościnna – krótki udział znanej osobistości w filmie, serialu lub w grze komputerowej. Często osoba taka nie jest uwzględniona w czołówce lub napisach końcowych.(9342) Carygrant (1991 PJ7) – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,46 lat w średniej odległości 2,29 j.a. Odkryta 6 sierpnia 1991 roku.

    W 1946 wystąpił w charakterze gościnnym w komedii wojennej Bez zastrzeżeń (reż. Mervyn LeRoy) gdzie główne role zagrali Claudette Colbert i John Wayne. W tym samym roku wcielił się w Cole’a Portera, amerykańskiego kompozytora, twórcę musicali wystawianych m.in. na Broadwayu, w biograficznym obrazie Dzień i noc (reż. Michael Curtiz). Produkcja okazała się problematyczna z niektórymi scenami wymagającymi wielokrotnych dubli, co frustrowało obsadę i ekipę. Aktor nie lubił tego filmu, lecz Cole Porter wraz z małżonką Lindą wyrażali pozytywne opinie.

    Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.Box office – zestawianie najpopularniejszych lub najbardziej dochodowych filmów w podanym okresie. Dotyczy zarówno premier kinowych, jak i DVD czy video.

    Osławiona[ | edytuj kod]

    Cary Grant i Ingrid Bergman w filmie Osławiona (1946)
    Cary Grant i Ann Sheridan w filmie Byłem wojenną narzeczoną (1949)

    Kolejnym filmem był psychologiczno-szpiegowski dreszczowiec noir Osławiona w reżyserii Hitchcocka. Grant wykreował postać T.R. Devlina, agenta FBI, który zleca Alicii Huberman (Ingrid Bergman), córce byłego agenta wywiadu, infiltrację brazylijskiej organizacji zbiegłych nazistów z czasów II wojny światowej. Podczas prac nad filmem, Hitchcock kładł duży nacisk na zbliżenia lub półzbliżenia kamery na twarze aktorów. Do historii filmu przeszła scena, w której bohaterowie grani przez Bergman i Granta, odgrywają trwający niespełna dwie i pół minuty pocałunek. Wansell podkreślił, że występ Granta „uwydatnia jak bardzo rozwinęły się jego wyjątkowe cechy aktorskie od czasu Nagiej prawdy”.

    Film fantasy − gatunek filmowy obejmujący obrazy filmowe, w fabule których występują motywy związane z magią, nadprzyrodzonością, mitologią, wymyślonym folklorem czy też istnieniem fantastycznych światów.Zaburzenia depresyjne – zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem napędu psychoruchowego, zaburzeniem rytmów okołodobowych i lękiem.
    Dan Tobin i Cary Grant w filmie Kawalerski rycerz (1947)

    W 1947 wystąpił w – pozytywnie odebranym przez grono krytyki z uwagi na slapstickowe cechy i dobrą chemię ekranową z Myrną Loy – filmie Kawalerski rycerz (reż. Irving Reis), który osiągnął jeden z najlepszych wyników finansowych roku w box offisie. Film Żona biskupa (reż. Henry Koster), w którym Grant zagrał posłańca z nieba, którego zadaniem jest poprawa relacji między biskupem (w tej roli David Niven) a jego żoną (Loretta Young), również otrzymał pozytywne recenzje i spotkał się z zadowalającą frekwencją w kinach. Został nominowany w pięciu kategoriach do nagród Akademii Filmowej, a „Life” określił go „inteligentnie napisanym i umiejętnie zagranym” obrazem. W 1948 Grant nawiązał ponowną współpracę z Myrną Loy, tym razem w komedii Marzenia o domu – wymarzone domy (reż. H.C. Potter). Choć film Pottera przyniósł straty dla RKO, to Philip T. Hartung z „Commonweal” przyznał, że rola „sfrustrowanego człowieka reklamy”, była jedną z najlepszych w karierze Granta. Aktor zakończył rok na czwartym miejscu w zestawieniu najbardziej dochodowych gwiazd w box offisie.

    Adaptacja filmowa (łac. adaptatio - przystosowanie) – rozumiana jest jako obróbka materiału, najczęściej literackiego, choć także przedstawienia teatralnego lub słuchowiska radiowego, przeznaczonego do sfilmowania. W praktyce jednak adaptacja filmowa często wykracza poza tę definicję, poszerzając lub nawet zupełnie zmieniając kontekst dzieła.Film wojenny (dramat wojenny) − gatunek filmowy dotyczący wojny − zwykle skoncentrowany na bitwach lądowych, morskich lub powietrznych, czasem skupiający się także na losach jeńców wojennych, tajnych operacjach wojskowych, treningu adeptów oraz innych tematach powiązanych. Filmy wojenne ogniskują się również na życiu codziennym żołnierzy lub cywili w czasie wojny, bez ukazania obrazu bitwy. Wątki przedstawione w kinie wojennym mogą być fikcyjne, oparte na kanwie wydarzeń historycznych lub biograficzne.

    W 1949 Grant wystąpił u boku Ann Sheridan w komedii Byłem wojenną narzeczoną (reż. Howard Hawks), gdzie w kilku scenach pojawił się w przebraniu kobiety, mając na sobie spódnicę i perukę. Miesiąc po rozpoczęciu zdjęć aktor zachorował na infekcyjne zapalenie wątroby, przez co znacząco stracił na wadze. Film Hawksa przyniósł cztery i pół miliona dolarów zysku, stając się najbardziej dochodową produkcją studia 20th Century Fox. Często porównywany był do innych filmów reżysera z gatunku screwball comedy z końca lat 30. W tym czasie Grant był jednym z najlepiej opłacanych aktorów Hollywood, zarabiając 300 tys. dolarów za udział w filmie.

    Blake Edwards właśc. William Blake McEdwards (ur. 26 lipca 1922 w Tulsie, zm. 15 grudnia 2010 w Santa Monica) – amerykański reżyser, scenarzysta i producent filmowy oraz aktor. W 2004 za całokształt osiągnięć otrzymał Honorowego Oscara.Theodore Roosevelt (ur. 27 października 1858 w Nowym Jorku, zm. 6 stycznia 1919 w Oyster Bay) – dwudziesty szósty prezydent USA (1901-1909), laureat Pokojowej Nagrody Nobla za rok 1906.

    Lata 50. i 60.[ | edytuj kod]

    Małpia kuracja [ | edytuj kod]

    Marilyn Monroe i Cary Grant w filmie Małpia kuracja (1952)

    Początek lat 50. był spadkiem zainteresowania produkcjami z udziałem Granta. Jego role w dreszczowcu Kryzys (1950, reż. Richard Brooks) i komediodramacie Ludzie będą gadać (1951, reż. Joseph L. Mankiewicz) zostały przyjęte przez krytyków i publiczność bez większego entuzjazmu. Reżyser Kryzysu Richard Brooks uważał, że umieszczenie Granta w tak poważnym filmie było „receptą na katastrofę”. Po dwudziestu latach aktor zaczął odczuwać zmęczenie i znużenie byciem Carym Grantem, jego sukcesami, bogactwem i rozpoznawalnością, zauważając: „Granie samego siebie, prawdziwego siebie, jest najtrudniejszą rzeczą na świecie”.

    Harold Clayton Lloyd (ur. 20 kwietnia 1893 w Burchard, zm. 8 marca 1971 w Beverly Hills) - amerykański aktor komediowy, jeden z założycieli Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.Jean Merilyn Simmons (ur. 31 stycznia 1929 w Londynie, zm. 22 stycznia 2010 w Santa Monica) − brytyjska aktorka, dwukrotnie nominowana do Oscara: za drugoplanową rolę w filmie Hamlet (1948) i za pierwszoplanową w filmie Szczęśliwe zakończenie (1969). Nagrodzona Orderem Imperium Brytyjskiego w 2003.

    W 1952 wystąpił w komediodramacie Room for One More (reż. Norman Taurog), wcielając się w rolę George’a Rose’a, który wraz ze swoją żoną (Betsy Drake) adoptuje dwójkę dzieci z sierocińca. Przy okazji realizacji niekonwencjonalnej screwball comedy Małpia kuracja z Ginger Rogers i Marilyn Monroe w rolach głównych, Grant ponownie spotkał się na planie z reżyserem Howardem Hawksem. Partnerującą mu Monroe uważał za „nieśmiałą, cichą i smutną”. Mimo że jeden z krytyków magazynu „Motion Picture Herald” w entuzjastyczny sposób pochwalił grę aktorską Granta, pisząc, że był to najlepszy występ w jego karierze, to film otrzymał mieszane recenzje. Zdaniem Bosley’a Crowthera obraz był mieszanką zwariowanej, szybkiej i nieskrępowanej farsy, i jeśli jest dobrze zrobiony, to może być szalenie zabawny, ale może też być nudny.

    Farsa to odmiana komedii, w której łatwowierni, naiwni bohaterowie zostają wciągnięci w serię coraz bardziej nieprawdopodobnych wydarzeń. Dobra farsa to farsa precyzyjnie skonstruowana. W farsach niewiarygodne sytuacje, w które zostają wciągnięci bohaterowie, najczęściej są spowodowane ich wadami takimi jak np. próżność, sprzedajność lub chciwość. Wysiłki podejmowane przez bohaterów w celu wybrnięcia z niewygodnych lub kompromitujących sytuacji prowadzą jedynie do dalszego zapętlenia i jeszcze większej kompromitacji, aż do momentu, w którym w komicznych punktach kulminacyjnych wady zostają odpowiednio upokarzająco i przykładnie ukarane, po czym następuje względnie szczęśliwe zakończenie. Farsy prawie zawsze są poświęcone bezlitosnemu obnażaniu ludzkich słabości, a widzowie się śmieją, ponieważ łatwo mogą sobie wyobrazić siebie w sytuacji, w której to ich słabości zostają tak okrutnie obnażone. Akcja farsy musi od samego początku rozwijać się błyskawicznie i być budowana precyzyjnie. Konstrukcja farsy nie pozostawia miejsca na przypadek. Farsy nazywa się "komediami na haju".Josef von Sternberg, właśc. Jonas Sternberg (ur. 29 maja 1894 w Wiedniu - zm. 22 grudnia 1969 w Los Angeles) - amerykański reżyser filmowy pochodzenia austriackiego. W 1931 i 1933 nominowany do Oscara za reżyserię filmów Maroko oraz Szanghaj Ekspres.

    Grant miał nadzieję, że udział w komedii romantycznej Żona moich marzeń (1953, reż. Sidney Sheldon) u boku Deborah Kerr pozwoli ocalić jego karierę, jednak słabo przyjęty ze strony widzów i krytyków film okazał się finansową porażką. W trakcie realizacji ponownie zmagał się z zapaleniem wątroby. Aktor odrzucił udział w Rzymskich wakacjach (reż. William Wyler), uważając, że jest za stary aby grać razem z debiutującą Brytyjką Audrey Hepburn. Mimo rozważania jego kandydatury do głównej roli w dramacie musicalowym Narodziny gwiazdy (reż. George Cukor), doszedł do wniosku, że jego kariera dobiegła końca i wycofał się z branży filmowej.

    Greta Garbo, właśc. Greta Lovisa Gustafsson (ur. 18 września 1905 w Sztokholmie, zm. 15 kwietnia 1990 w Nowym Jorku) – szwedzka aktorka, gwiazda filmowa, czterokrotnie nominowana do Oscara.Chicago Tribune to jeden z 5 największych dzienników amerykańskich, wydawana w Chicago (Illinois) przez Tribune Company. Wcześniej występowała pod nazwą "World`s Greatest Newspaper" . Najważniejsza gazeta okręgu metropolitarnego Chicago i środkowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych.

    Złodziej w hotelu[ | edytuj kod]

    Cary Grant i Sophia Loren na fotosie z filmu Dom na łodzi (1958)

    W 1955, za namową Hitchcocka, dał się przekonać do udziału w romantycznym dreszczowcu Złodziej w hotelu, opartego na motywach powieści Davida F. Dodge’a. Aktor wcielił się w rolę emerytowanego złodzieja Johna Robiego mieszkającego na francuskiej riwierze. Współpraca z Grace Kelly układała się na tyle dobrze, że Grant wspominał ją jako jeden z najprzyjemniejszych momentów w swojej karierze, podkreślając jej profesjonalizm. W późniejszym czasie przyznawał, że Kelly była „prawdopodobnie najlepszą aktorką, z jaką kiedykolwiek pracowałem”. Choć sam film otrzymał zróżnicowane opinie, to krytycy podkreślali łagodną i urodziwą prezencję Granta na ekranie oraz jego komediowy zmysł.

    United States Postal Service (USPS) - niezależna agencja Rządu Stanów Zjednoczonych, utworzona w 1971 r. , jako "niezależna placówka działu wykonawczego" . Jest jedną z niewielu agencji, której upoważnienie wynika bezpośrednio z Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Faktycznie, powstała w 1775 r., jako United States Post Office (U.S.P.O.), w wyniku postanowień Drugiego Kongresu Kontynentalnego.Delbert Mann (ur. 30 stycznia 1920 w Lawrence, USA, zm. 11 listopada 2007 w Los Angeles) – amerykański reżyser filmowy i telewizyjny. Laureat Oscara dla najlepszego reżysera w 1956 za film Marty (1955).

    Grant był jednym z pierwszych aktorów, który nie odnowił swojego kontraktu, opuszczając system studyjny kontrolujący niemal całkowicie wszystkie aspekty życia artystów. Samodzielnie decydował o wyborze swoich ról filmowych, często również reżyserów i grających u jego boku aktorów, a także negocjował swój udział w przychodzie, co było rzadkością w tamtych czasach. Otrzymał 700 tys. dolarów z tytułu 10% udziału w przychodzie ze sprzedaży udanego Złodzieja w hotelu, podczas gdy Hitchcock, zajmujący się reżyserią i produkcją, zarobił niecałe 50 tys. dolarów.

    Douglas Fairbanks, właśc. Douglas Elton Thomas Ullman (ur. 23 maja 1883 w Denver w stanie Kolorado, USA, zm. 12 grudnia 1939 w Santa Monica w stanie Kalifornia, USA) – amerykański aktor filmowy.Brooklyn – jeden z pięciu okręgów (boroughs) Nowego Jorku, oraz hrabstwo (county), w stanie Nowy Jork, o nazwie Kings. W 2010 roku liczył ok. 2 505 000 mieszkańców, co daje największą populację ze wszystkich okręgów Nowego Jorku.
    Cary Grant i Ingrid Bergman w filmie Niedyskrecja (1958), który był jednym z ulubionych w dorobku aktora

    W 1957 wystąpił u boku Deborah Kerr w Niezapomnianym romansie (reż. Leo McCarey), grając zagranicznego playboya, który z czasem staje się obiektem uczuć Terry McKay (Kerr). Richard Schickel ocenił film w kategoriach jednego z najlepszych romantycznych obrazów tamtego okresu, zauważając jednak przy tym niezupełnie udaną dla Granta próbę wyparcia z filmu „rozlewającego się sentymentalizmu”. W tym samym roku zagrał wraz z Sophią Loren w wojennej Dumie i namiętności (reż. Stanley Kramer). Aktor wyrażał również zainteresowanie występem w Moście na rzece Kwai (reż. David Lean), jednak zmuszony był zrezygnować z uwagi na prace przy Dumie i namiętności. Jak przyznawał, nie zagrał roli komandora Shearsa (wystąpił w niej William Holden), ponieważ był niezdecydowany. Zdjęcia do Dumy i namiętności realizowane były w Hiszpanii i okazały się problematyczne – Frank Sinatra, obsadzony w jednej z głównych ról, irytował ekipę swoim zachowaniem, a Grant ponownie zmagał się z zapaleniem wątroby. Film Kramera otrzymał negatywnie opinie ze strony krytyków, a sam reżyser określił go mianem katastrofy. Zabiegania Granta o względy Loren na planie filmowym okazały się bezowocne, co spotęgowało jego złość, kiedy Paramount ponownie obsadziło dwoje aktorów w komedii romantycznej Dom na łodzi (reż. Melville Shavelson). Napięcie seksualne między dwójką podczas produkcji było tak duże, że producenci uznali dokończenie filmu za prawie niemożliwe.

    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Przepuklina (łac. hernia) – patologiczne uwypuklenie zawartości jamy ciała (najczęściej jamy brzusznej) przez otwór w powłokach, w miejscu zwanym miejscem o obniżonej oporności (łac. locus minoris resistentiae).

    W 1958 ponownie zagrał u boku Ingrid Bergman w komedii romantycznej Niedyskrecja (reż. Stanley Donen), nawiązując z nią bliską przyjaźń oraz nabierając szacunku dla jej aktorskich umiejętności. W ocenie Schickela Niedyskrecja była prawdopodobnie najlepszą komedią romantyczną epoki, a sam Grant zaliczał ją do grona swoich ulubionych produkcji. Za kreację Philipa Adamsa otrzymał pierwszą nominację do Złotego Globu w kategorii dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu. Rok zakończył jako najbardziej dochodowy aktor w box offisie.

    Dramat polityczny – sztuka, film lub program telewizyjny, który zawiera elementy polityczne, polityczne refleksje autora, opisuje polityka albo serię politycznych wydarzeń. Twórcami dramatów politycznych są m.in.: Aaron Sorkin, Siergiej Eisenstein i Beau Willimon. Serialami telewizyjnymi, które można zakwalifikować do gatunku dramatu politycznego są między innymi: Tak, panie ministrze, Prezydencki poker, Pani Prezydent, Ekipa, Boss, Skandal i House of Cards. Jednymi z ważniejszych uznawanych za dramaty polityczne filmów ostatnich lat są Idy marcowe oraz Wróg numer jeden.Jeanette MacDonald - (ur. 18 czerwca 1903 Filadelfia w Pensylwanii zm. 14 stycznia 1965 w Houston Teksas) amerykańska aktorka i piosenkarka. Zadebiutowała w 1919 roku.

    Północ, północny zachód[ | edytuj kod]

    Cary Grant w filmie Północ, północny zachód (1959), w scenie rozpylania przez samolot środków ochrony roślin

    W 1959 Grant wystąpił w szpiegowsko-sensacyjnym dreszczowcu Północ, północny zachód w reżyserii Hitchcocka, który został pozytywnie przyjęty przez krytyków. Podczas premiery w nowojorskiej Radio City Music Hall film nagrodzono zbiorową owacją na stojąco i oklaskami. Fabuła skupiała się na kierowniku agencji reklamowej (Grant), ściganym przez grupę szpiegów, którzy omyłkowo biorą go za osobę z kręgu agencji rządowej. W głównej roli żeńskiej wystąpiła Eva Marie Saint. W trakcie realizacji aktor udzielał Hitchcockowi wielu wskazówek i wykazywał się dużą ignorancją na wszelkie jego uwagi. „Cała sztuka polega na tym, aby nie zważać na to, co mówi Hitchcock. Tak czy owak, wiem co mu chodzi po głowie, i robię dokładnie odwrotnie”. W filmie Grant ubrany był w jeden z najbardziej kultowych garniturów w historii filmu – szyty na miarę u krawców przy Savile Row wełniany, koloru szarego. Za swoją rolę został uhonorowany włoską nagrodą David di Donatello w kategorii dla najlepszego aktora zagranicznego.

    Marilyn Monroe, właśc. Norma Jeane Mortenson, Norma Jeane Baker (ur. 1 czerwca 1926 w Los Angeles, zm. 5 sierpnia 1962 tamże) – amerykańska modelka i aktorka filmowa, gwiazda filmowa, legenda światowego kina lat 50. i 60. XX w.Hal Roach (ur. 14 stycznia 1892 w Elmirze, zm. 2 listopada 1992 w Los Angeles) - amerykański producent filmowy i reżyser. Twórca filmów ze znanym komikiem Haroldem Lloydem i duetem Flip i Flap. Został nagrodzony dwukrotnie Oscarem za najlepszy krótkometrażowy film aktorski i specjalnym Oscarem w 1984. Stworzył wytwórnię filmową Hal Roach Studios w Culver City.

    Rok 1959 zakończył występem w komedii wojennej Operacja „Halka” (reż. Blake Edwards) u boku Tony’ego Curtisa. Jeden z recenzentów „Variety” uznał jego komiczny wizerunek za klasyczny przykład tego, jak wywołać śmiech widowni na sali kinowej bez konieczności wypowiadania kwestii. Film Edwardsa okazał się sukcesem kasowym, stając się najbardziej dochodową produkcją Granta w amerykańskim box offisie, przynosząc zyski w wysokości dziewięciu milionów dolarów. Aktor otrzymał drugą nominację do Złotego Globu w kategorii dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu.

    Carole Lombard, właśc. Jane Alice Peters (ur. 6 października 1908 w Fort Wayne, zm. 16 stycznia 1942 w Potosi Mountain w Nevadzie) – amerykańska aktorka filmowa, ikona kina lat 30. XX w.László Löwenstein (ur. 26 czerwca 1904 w Rużomberku w Austro-Węgrzech [dzisiejsza Słowacja], zm. 23 marca 1964 w Los Angeles) − amerykański aktor filmowy pochodzący z Austro-Węgier.

    W 1960 wystąpił wraz z Deborah Kerr, Jean Simmons i Robertem Mitchumem w komedii Cudze chwalicie… (reż. Stanley Donen), której zdjęcia realizowano w angielskim Osterley Park i Shepperton Studios. Graham McCann zwrócił uwagę na fakt, że Grant czerpał wielką przyjemność z „drwienia z przesadnie wyrafinowanych gustów i manieryzmów jego arystokratycznego bohatera”. Rola ta przyniosła mu trzecią nominację do Złotego Globu. Mimo tego, film Donena postrzegany był jako najgorszy w dorobku aktora od czasów Żony moich marzeń z 1953.

    The Sydney Morning Herald (SMH) - najstarsza istniejąca do dzisiaj australijska gazeta. Pismo zostało założone w 1831 przez trzech byłych dziennikarzy Sydney Gazette, pierwszej gazety wydawanej w Australii (jej ostatni numer ukazał się w 1842 roku). Początkowo nosiło tytuł The Sydney Herald i było tygodnikiem. W 1840 gazeta zaczęła ukazywać się codziennie. Rok później kupił ją John Fairfax, który w 1842 dodał do jej tytułu słowo Morning, co miało podkreślać, że jest dostępna dla czytelników już od samego rana (w przeciwieństwie do popołudniówek). Założona przez niego firma, aktualnie nosząca nazwę Fairfax Media, wciąż jest wydawcą gazety.Złodziej w hotelu (ang. To Catch a Thief) – amerykański film z 1955 roku, którego reżyserem i producentem był Alfred Hitchcock. Film oparty jest na powieści pod tym samym tytułem, której autorem jest David F. Dodge. Scenariusz do filmu napisał John Michael Hayes.

    W 1962, wraz z Doris Day, zagrał główną rolę w komedii Powiew luksusu (reż. Delbert Mann), za którą uzyskał czwartą nominację do Złotego Globu. Obraz Manna był drugim najbardziej dochodowym filmem w jego dorobku. Producenci Albert R. Broccoli i Harry Saltzman brali pod uwagę kandydaturę Granta do roli Jamesa Bonda w filmie Doktor No (1962, reż. Terence Young), lecz odrzucili ją gdy okazało się, że aktor mógłby zagrać tylko w jednej odsłonie cyklu.

    Bezsenność (asomia, agrypnia, łac. insomnia, ang. insomnia) – jest zakłóceniem stanu zdrowia, w którym niewystarczająca jest długość snu lub niezadowalająca jakość snu. Bezsenność może polegać na trudnościach w zasypianiu, wczesnym przebudzaniu się, wybudzaniu się w trakcie snu lub na złej jakości snu, czego następstwami są brak poczucia wypoczęcia, gorsze samopoczucie lub zaburzenia funkcjonowania w ciągu dnia. Bezsenność może być rozumiana bądź jako objaw, bądź jako odrębna jednostka chorobowa.Film historyczny – stosowana w Polsce nazwa gatunku filmowego traktującego o wydarzeniach historycznych, prezentuje wydarzenia przeszłości, relacje, dokumenty i wspomnienia. Nazwa stosowana zarówno do filmów o charakterze rekonstrukcji historycznej jak i interpretacji reżyserskiej minionych wydarzeń.

    Szarada[ | edytuj kod]

    Cary Grant i Audrey Hepburn w filmie Szarada (1963)

    W 1963 Grant wystąpił w ostatniej, charakterystycznej dla siebie łagodnej i romantycznej roli w Szaradzie (reż. Stanley Donen) u boku Audrey Hepburn. Film łączył w sobie elementy dreszczowca, komedii i romansu. Według aktora doświadczenie pracy z Brytyjką było czymś wspaniałym. Uważał, że bliskość ich związku była wyraźnie widoczna na ekranie. Jak wspominała Hepburn, Grant w trakcie realizacji miał duże obawy związane z różnicą wieku oraz uważał, że będzie skrytykowany za spotykanie się z kimś dużo młodszym od siebie. Chris Barsanti napisał: „To sprytna kokieteria sprawia, że film jest tak pomysłową rozrywką. Grant i Hepburn grają ze sobą jak profesjonaliści, którymi są”. Szarada została pozytywnie odebrana przez krytyków. Często nazywano ją „najlepszym Hitchcockowskim filmem, którego nie zrobił Hitchcock”. Grant został nominowany do brytyjskiej nagrody BAFTA w kategorii dla najlepszego aktora zagranicznego i po raz piąty do Złotego Globu.

    Umowa majątkowa małżeńska (potocznie intercyza) – umowa zawierana pomiędzy małżonkami lub osobami zamierzającymi wstąpić w związek małżeński, prowadząca do wprowadzenia odmiennego aniżeli ustawowy majątkowego ustroju małżeńskiego. Jej zasady regulują Rozdziały II (Umowne ustroje majątkowe) i III (Przymusowy ustrój majątkowy) Działu III (Małżeńskie ustroje majątkowe) Tytułu I (Małżeństwo) ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy – artykuły od 47 do 54. Ustawowy majątkowy ustrój małżeński zdefiniowany jest w Tytule I Dziale III Rozdziale I Ustawowy ustrój majątkowy (artykuły od 31 do 46) KRiO. Umowa majątkowa małżeńska spisywana jest w formie aktu notarialnego przez notariusza, przed lub po zawarciu małżeństwa. W interesie małżonka leży poinformowanie wierzycieli o fakcie zawarcia umowy oraz jej rodzaju, zgodnie bowiem z art. 47 ustawy Małżonek może powoływać się względem innych osób na umowę majątkową małżeńską, gdy jej zawarcie oraz rodzaj były tym osobom wiadome. Ważną okolicznością umowy jest termin jej podpisania, a to dlatego, że nie może ona mieć mocy wstecznej. W konsekwencji sporządzenie intercyzy nie wyklucza wspólnej odpowiedzialności małżonków za zobowiązania powstałe przed dniem jej podpisania.Film noir (wym. IPA: film nwaːr), czarny film lub czarne kino – nurt, stylistyka lub gatunek w kinie amerykańskim, wywodzący się z kina gangsterskiego, rozwijany głównie w latach 40. XX wieku i pierwszej połowie lat 50. XX wieku. Filmy noir unikają jasnego podziału na dobro i zło, pokazują często niewyjaśnione zbrodnie i perwersję, unikają moralizowania i happy endów. Do charakterystycznych elementów stylu noir należą m.in. silne kontrasty, operowanie cieniami, obrazy nocnego miasta. Typowymi bohaterami tego typu filmów są m.in. femme fatale, przeciętni ludzie wplątani przypadkowo w świat przestępczy oraz prywatni detektywi.
    Cary Grant jako Walter Eckland w filmie Ojciec Wirgiliusz (1964)

    Rok później zmienił swój filmowy wizerunek w wojennej komedii romantycznej Ojciec Wirgiliusz (reż. Ralph Nelson), wcielając się w rolę Waltera Ecklanda – posiwiałego Amerykanina, mieszkańca jednej z wysp na Pacyfiku, który na polecenie komandora Franka Houghtona (Trevor Howard) wypatruje nadlatujące japońskie samoloty. Obraz Nelsona okazał się sukcesem komercyjnym, uzyskując ponad dwieście dziesięć tysięcy dolarów przychodu po pierwszym tygodniu wyświetleń, bijąc tym samym wynik Szarady z zeszłego roku.

    Frederick Bean "Fred/Tex" Avery (ur. 26 lutego 1908, zm. 26 sierpnia 1980) – amerykański twórca i reżyser filmów animowanych. Pracował przede wszystkim dla wytwórni Warner Bros. i Metro-Goldwyn-Mayer, tworząc takie postaci jak kaczor Daffy, królik Bugs oraz pies Droopy. Estetyka filmów Tex Avery’ego była zaprzeczeniem realizmu Walta Disneya, i pozwoliła filmowi animowanemu na zdobycie autonomii w stosunku do filmów fabularnych.Amerykanie – pluralistyczna wspólnota narodowo-państwowa pochodzenia imigracyjnego, kształtująca się w Stanach Zjednoczonych, licząca około 300 mln osób. W związku ze specyficzną, migracyjną historią swojego powstania, posiada pochodzenie mieszane, przede wszystkim europejskie i afrykańskie. Mniejszość stanowią osoby pochodzenia azjatyckiego oraz rdzenni Amerykanie – Indianie Ameryki Północnej. Skutkiem tradycyjnej wielonarodowości Stanów Zjednoczonych jest fakt, że wielu Amerykanów identyfikuje się zarówno ze Stanami Zjednoczonymi, jak i – raczej sentymentalnie – z krajem pochodzenia swoich przodków (np. Amerykanie włoskiego czy irlandzkiego pochodzenia – Italian Americans, Irish Americans).

    Ostatnim filmem w karierze Granta była komedia Idź, nie biegnij (1966, reż. Charles Walters), której zdjęcia realizowano w Tokio. Na ekranie partnerowali mu Jim Hutton i Samantha Eggar. Tygodnik „Newsweek” napisał: „Choć osobista obecność Granta jest nieodzowna, to bohater którego gra, jest niemal całkowicie zbędny. Być może konkluzja jest taka, że dla mężczyzny po pięćdziesiątce i sześćdziesiątce nie ma już miejsca w komedii romantycznej, chyba że jest katalizatorem. W innym przypadku chemia jest niewłaściwa dla wszystkich”.

    Przedsiębiorca – w polskim systemie prawa podmiot, który prowadzi we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 43 k.c.; art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Uważa się także za niego wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.Joseph Leo Mankiewicz (ur. 11 lutego 1909 w Wilkes-Barre, zm. 5 lutego 1993 w Bedford) – amerykański reżyser, scenarzysta i producent filmowy.

    Aktor po raz drugi ogłosił swoje odejście na emeryturę. Do zmiany zdania ponownie namawiał go Hitchcock, oferując mu rolę w polityczno-szpiegowskim dreszczowcu Rozdarta kurtyna (1966). Grant nie dał się przekonać, definitywnie kończąc karierę aktorską.

    Lata 70. i 80.[ | edytuj kod]

    Filmowa emerytura[ | edytuj kod]

    Cary Grant w 1973, fot. Allan Warren

    Cary Grant przeszedł na filmową emeryturę w wieku 62 lat po narodzinach swojej córki Jennifer, aby móc w pełni skupić się na jej wychowaniu i zapewnić poczucie trwałości i stabilizacji. W latach 60. wykazywał coraz większe rozczarowanie kinem, rzadko kiedy znajdując scenariusz, który by mu odpowiadał. „Mogłem odejść lub zostać i grać role dziadka lub próżniaka, ale odkryłem rzeczy ważniejsze w życiu”. Był zdania, że po Szaradzie „złoty wiek Hollywood” dobiegł końca. Wykazywał niewielkie chęci powrotu do zawodu, kontynuował odpowiadanie na zaproszenia i wzmianki związane z „dużą szansą”.

    Krytyka teatralna – dziedzina dziennikarstwa, zajmująca się oceną twórczości teatralnej. Obejmuje różne aspekty przedstawień: od reżyserii, przez scenografię, po oprawę muzyczną i choreografię.Ralph Rexford Bellamy (ur. 17 czerwca 1904 w Chicago, zm. 29 listopada 1991 w Santa Monica) − amerykański aktor, w 1987 roku nagrodzony Oscarem Honorowym za całokształt pracy aktorkiej.

    7 kwietnia 1970, w trakcie ceremonii wręczenia nagród Akademii Filmowej w Dorothy Chandler Pavilion, został nagrodzony przez bliskiego przyjaciela Franka Sinatrę Oscarem za całokształt twórczości. W tym samym roku pojawił się w filmie dokumentalnym Elvis: Tak to jest, będącym zapisem koncertów Elvisa Presleya w Las Vegas. Kiedy zmierzył się z kilkoma negatywnymi opiniami na temat swoich filmów w latach 70., w 1975 odsprzedał je telewizji za sumę dwóch milionów dolarów. W tym samym roku wziął udział, w towarzystwie królowej Elżbiety II, w uroczystej kolacji wystawionej przez prezydenta Geralda Forda w Białym Domu. 7 marca 1979 był gościem na ceremonii uhonorowania Hitchcocka przez American Film Institute nagrodą AFI Life Achievement Award. Również w 1979 został zaproszony do wzięcia udziału w królewskiej gali charytatywnej w London Palladium.

    Gary Morecambe i Martin Sterling uważali, że absencja Granta w filmach po 1966 była „nie reakcją mężczyzny, który nieodwracalnie odsunął się od przemysłu filmowego, ale człowieka, który musiał wybrać między decyzją a zjedzeniem kawałka pokornego ciasta i ponownego ogłoszenia siebie wśród publiczności kinowej”. W latach 70. Metro-Goldwyn-Mayer przymierzało się do realizacji remake’u Ludzi z hotelu (1932), mając nadzieję, że Grant przerwie swoją emeryturę i przyjmie ofertę. Hitchcock od dawna planował realizację filmu opartego na Hamlecie Szekspira, gdzie w głównej roli widział Granta. Warren Beatty bezskutecznie namawiał go do przyjęcia oferty występu w komedii fantasy Niebiosa mogą zaczekać (1978, reż. Buck Henry, Beatty). Morecambe i Sterling twierdzili, że Grant wykazywał zainteresowanie pojawieniem się w Miłości w godzinach nadliczbowych (1973, reż. Melvin Frank), dramacie sądowym Werdykt (1982, reż. Sidney Lumet) i adaptacji powieści Adventures in the Screen Trade autorstwa Williama Goldmana z 1983.

    Pod koniec lat 70. i na początku 80. Grant zmartwił się śmiercią swoich bliskich przyjaciół, w tym Howarda Hughesa w 1976, Barbary Hutton i Louisa Mountbattena w 1979, Alfreda Hitchcocka w 1980, Grace Kelly i Ingrid Bergman w 1982 oraz Davida Nivena w 1983. Szczególnie bolesnym przeżyciem dla niego była nagła śmierć Kelly, z którą pozostawał w bliskiej przyjaźni od czasów realizacji Złodzieja w hotelu. W trakcie swojej emerytury trzy- lub czterokrotnie odwiedzał Monako, wyrażając poparcie dla niej, poprzez dołączenie do zarządu fundacji księżnej. W ostatnich latach życia odbywał tournée po Stanach Zjednoczonych w ramach A Conversation with Cary Grant, gdzie prezentował fragmenty swoich filmów i odpowiadał na pytania publiczności. Obserwował obecność zarówno starszych widzów, jak i studentów, którzy po raz pierwszy mieli okazję zetknąć się z jego twórczością.

    Śmierć[ | edytuj kod]

    Popołudniem 29 listopada 1986 Grant przebywał w Adler Theatre w Davenport w stanie Iowa, przygotowując się do kolejnego spotkania w ramach A Conversation with Cary Grant. Obecny na miejscu fotograf Basil Williams przyznał, że aktor wyglądał normalnie, jednak wydawał się być zmęczonym i potknął się na widowni. Bliski znajomy Granta, Roderick Mann, utrzymywał, że kiedy spotkał się z aktorem na torze wyścigowym Hollywood Park Racetrack w Inglewood przed paroma dniami, ten był w dobrym stanie zdrowia. Z relacji Williamsa wynikało, że pół godziny przed występem Grant odbywał próby, podczas których „coś wyglądało źle” i aktor zniknął za kulisami. Został przewieziony w obecności żony Barbary Harris do hotelu Blackhawk. Na miejsce wezwano lekarza, który zdiagnozował u Granta rozległy udar mózgu z odczytem ciśnienia krwi 210/130. Aktor odmówił przewiezienia do szpitala. Z relacji lekarza wiadomo, że w ciągu 15 minut stan Granta gwałtownie się pogorszył. Za piętnaście dziewiąta wieczorem zapadł w śpiączkę i został przetransportowany do St. Luke’s Hospital, gdzie spędził 45 minut na oddziale nagłych przypadków przed tym, jak został przeniesiony na intensywną terapię, gdzie o dwudziestej trzeciej dwadzieścia dwie stwierdzono zgon. Miał 82 lata.

    Po jego śmierci „The New York Times” napisał: „Cary Grant miał nigdy nie umrzeć. Miał trwać wiecznie i funkcjonować jako wzór uroku, elegancji i młodości”. Zwłoki aktora zostały przewiezione do Kalifornii, gdzie poddano je kremacji, a prochy rozsypano nad Pacyfikiem. Zgodnie z jego wolą nie było żadnych uroczystości pogrzebowych. Scenarzysta Roderick Mann przyznał, że Grant „był osobą prywatną, która nie chciała nonsensu pogrzebu”. Większość jego majątku, szacowanego na sumę 60–80 milionów dolarów, trafiło do żony Barbary i córki Jennifer. Część oszczędności aktor zapisał na rzecz fundacji charytatywnych.

    Działalność biznesowa[ | edytuj kod]

    Cary Grant (lata 80.)

    Biograf Martin Sterling opisał Granta jako „jednego z najbystrzejszych biznesmenów, którzy kiedykolwiek działali w Hollywood”. Długoletnia przyjaźń z amerykańskim przedsiębiorcą Howardem Hughesem, zapoczątkowana w latach 30., sprawiła, że aktor obracał się w najbardziej cenionych kręgach Hollywood i brał udział w wystawnych przyjęciach. Morecambe i Sterling zwrócili uwagę na fakt, że Hughes odegrał istotną rolę w rozwoju interesów biznesowych Granta. Według nich już w 1939 aktor był „bystrym operatorem o różnych interesach komercyjnych”. Przyjaciel Granta Randolph Scott zachęcał go do inwestowania pieniędzy w akcje, dzięki czemu pod koniec lat 30. majątek aktora znacząco się powiększył. W latach 40. Grant, wspólnie ze swoją drugą żoną Barbarą Hutton, zainwestował znaczne środki w nieruchomości na terenie Acapulco, w czasach, gdy była to niewiele więcej jak wioska rybacka. Aktor współpracował z Redem Skeltonem, Richardem Widmarkiem i Royem Rogersem aby zakupić hotel w Acapulco. W prowadzeniu interesów, Grant cechował się bystrością umysłu, do tego stopnia, że przyjaciel David Niven powiedział o nim: „Zanim komputery weszły do powszechnego użytku, Cary miał już jeden w swoim mózgu”.

    Współpraca z Fabergé[ | edytuj kod]

    Po przejściu na filmową emeryturę, Grant stał się bardziej aktywny biznesowo. Zaakceptował stanowisko w radzie dyrektorów w firmie Fabergé. Aktywnie uczestniczył w spotkaniach i podróżował po całym świecie, wspierając działania firmy. Jego wynagrodzenie było skromne w porównaniu z gażą jaką dostawał będąc aktorem. Zarabiał 15 tys. dolarów rocznie. George Barrie przyznał, że Grant odegrał istotną rolę w rozwoju firmy, osiągającej roczne przychody w wysokości około 50 milionów dolarów w 1968, co stanowiło wzrost o 80% w stosunku do inauguracyjnego roku 1964. Stanowisko gwarantowało mu możliwość korzystania z prywatnego samolotu, którym podróżował odwiedzając swoją córkę Jennifer.

    W 1975 Grant został mianowany dyrektorem MGM. W 1980 zasiadał w zarządzie MGM Films i MGM Grand Hotels po podziale spółki dominującej. Odegrał aktywną rolę w promocji MGM Grand Hotel w Las Vegas, który otwarto w 1973, oraz w promocji miasta w latach 70. W późniejszym czasie dołączył do zarządu Hollywood Park, Academy of Magical Arts (The Magic Castle w Hollywood) i Western Airlines (przejętej w 1987 przez amerykańskie linie lotnicze Delta Air Lines).

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.328 sek.