• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Carole Lombard



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Georgia Hale (ur. 24 czerwca 1905 w St. Joseph, Missouri, zm. 7 czerwca 1985 w Hollywood, Kalifornia) – amerykańska aktorka filmu niemego, znana m.in. jako partnerka filmowa Charliego Chaplina w filmie Gorączka złota.Szwa – w językoznawstwie, zwłaszcza w fonetyce i fonologii, określenie samogłoski średnio centralnej (zaokrąglonej lub niezaokrąglonej) znajdującej się w środku diagramu samogłoskowego, oznaczaną w międzynarodowym alfabecie fonetycznym symbolem ə lub inną samogłoską bliską tej pozycji. Dla przykładu w języku angielskim litera a w wyrazie about jest wymawiana przez szwę. W języku angielskim szwa występuje głównie w sylabach nieakcentowanych, ale w innych językach może pojawiać się częściej w sylabach akcentowanych. W polszczyźnie standardowej szwa nie występuje w ogóle. Można ją spotkać tylko w niektórych dialektach lokalnych.

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Carole Lombard (wym. [ˈkærəl ˈlɑmbɑrd], właśc. Jane Alice Peters; ur. 6 października 1908 w Fort Wayne, zm. 16 stycznia 1942 pod Potosi Mountain) − amerykańska aktorka filmowa, ikona i jedna z największych gwiazd kina lat 30. XX wieku. Szczególnie ceniona za energiczne, często niecodzienne role w produkcjach z gatunku screwball comedy. W drugiej połowie lat 30. była najlepiej zarabiającą aktorką w Hollywood. W latach 1939−1942 Lombard pozostawała w związku małżeńskim z Clarkiem Gable’em, będąc jego trzecią żoną. W 1999 została sklasyfikowana przez American Film Institute na 23. miejscu w rankingu „największych aktorek wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).

    Poskromienie złośnicy (oryg. Taming of the Shrew) – komedia Williama Szekspira z 1594. Została opublikowana w Pierwszym Folio w 1623.George Stevens (ur. 18 grudnia 1904 w Oakland w stanie Kalifornia - zm. 8 marca 1975 w Lancaster w stanie Kalifornia) – jeden z czołowych reżyserów amerykańskich lat 40. i 50., a także operator i producent filmowy. Dwukrotnie, w latach 1952 i 1957 nagrodzony statuetką Oscara dla najlepszego reżysera za filmy: Miejsce pod słońcem (1951) i Olbrzym (1956). W tej samej kategorii zdobył także 3 nominacje do Oscara za filmy: Wesoły sublokator (1943), Jeździec znikąd (1953) i Pamiętnik Anny Frank (1959). Wszystkie wymienione filmy były nominowane w kategorii najlepszy film roku.

    W wieku 12 lat, za sprawą reżysera Allana Dwana, Lombard zadebiutowała w filmie A Perfect Crime (1921). Z chęci zostania profesjonalną aktorką, w październiku 1924 podpisała kontrakt z Fox Film Corporation, występując w rolach epizodycznych. W latach 1927−1929 współpracowała z producentem Mackiem Sennettem, grając w wielu produkcjach krótkometrażowych. Następnie zaczęła regularnie występować w filmach pełnometrażowych, takich jak High Voltage (1929) i The Racketeer (1929). Po udanym występie w westernie The Arizona Kid (1930), podpisała kontrakt z wytwórnią Paramount Pictures, która zaczęła obsadzać ją w rolach pierwszoplanowych. Punktem zwrotnym w jej karierze był udział w screwball comedy Napoleon na Broadwayu (1934). Lombard stała się jedną z głównych aktorek gatunku, pojawiając się między innymi w Hands Across the Table (1935) i Moim panie mężu (1936). Za udział w drugim z tych filmów otrzymała nominację do Oscara w kategorii dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Do jej późniejszych ważnych produkcji zalicza się: True Confession (1937), Pan i Pani Smith (1941) oraz Być albo nie być (1942).

    Biały Dom (z ang. White House) – oficjalna rezydencja i miejsce pracy prezydentów USA położona w Waszyngtonie, Dystrykt Kolumbia. Nazwa ta została nadana budynkowi 14 września 1901 r. przez prezydenta Roosevelta. Wcześniej nazywany był Pałacem Prezydenckim, Domem Prezydenckim i Siedzibą Władz Wykonawczych.Nagroda Akademii za najlepszy film (The Academy Award for Best Motion Picture) to jedna z Nagród Akademii Filmowej (Oscarów). Kategoria za najlepszy film jest jedyną kategorią Oscarów, w której uprawnienia do głosu posiada każdy członek Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.

    Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do udziału w II wojnie światowej pod koniec 1941, aktywnie włączyła się w sprzedaż bonów wojennych. Pośmiertnie została odznaczona przez prezydenta Franklina Delano Roosevelta Medalem Wolności jako pierwsza kobieta, która zginęła na służbie podczas wojny.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Rodzina i młodość[ | edytuj kod]

    Lombard (z prawej) z matką i braćmi

    Jane Alice Peters urodziła się 6 października 1908 w Fort Wayne w stanie Indiana w dwupiętrowym domu przy 704 Rockhill Street. Była trzecim dzieckiem i jedyną córką Fredericka Christiana Petersa (1875–1935) i Elizabeth Jayne „Bessie” Peters (z domu Knight; 1876–1942). Jej dziadek, John Claus Peters (1848−1922), przybył do Fort Wayne tuż po zakończeniu wojny secesyjnej i wraz z Henrym C. Paulem utworzył koncern Horton Manufacturing Company w 1871. Firma ta opracowała i wyprodukowała pierwszą pralkę.

    Gloria Swanson, właśc. Gloria May Josephine Svensson (ur. 27 marca 1899 w Chicago, zm. 4 kwietnia 1983 w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka, jedna z najwybitniejszych gwiazd w historii kina niemego.Numerologia - prognozowanie z liczb, opierające się na przekonaniu, że numer przyporządkowany danemu obiektowi (numer domu, samochodu, telefonu, zakodowane pod postacią liczby imię, itp.) ma związek z jego losem. Numerologia uważana jest przez naukowców za pseudonaukę, nie mającą żadnych racjonalnych ani eksperymentalnych podstaw.

    Peters miała dwóch starszych braci − Fredericka Charlesa (1902–1979) i Johna Stuarta (1906–1956) − z którymi łączyła ją silna więź. Rodzice przyszłej aktorki wywodzili się z zamożnych sfer, a ona sama do 5 roku życia wychowywała się w komfortowych warunkach. Biograf Robert D. Matzen opisywał lata młodości Peters jako „okres dobrobytu”, mimo że stosunki pomiędzy jej rodzicami były napięte. W październiku 1914 matka zabrała trójkę dzieci i przeniosła się do Los Angeles w Kalifornii, gdzie zamieszkali przy Venice Boulevard. Ich przeprowadzka zbiegła się z czasem, w którym lokalny przemysł filmowy coraz aktywniej rozwijał się w południowej Kalifornii, po przenosinach z Nowego Jorku. Rodzice Peters nie zdecydowali się na rozwód, pozostając w separacji. Mimo to Frederick Christian Peters wspomagał finansowo żonę i dzieci, dzięki czemu mogli wieść spokojne życie, choć nie tak dostatnie jak w rodzinnym Fort Wayne.

    Film muzyczny – to filmowa odmiana musicalu; gatunek typowy dla kina amerykańskiego. Jego początki wiążą się z zastosowaniem dźwięku w kinach. Pierwszy film dźwiękowy to właśnie musical – Śpiewak Jazzbandu ze słynnym Alem Jolsonem. W musicalu filmowym, podobnie jak w teatralnym, w fabule ważne miejsce zajmują śpiewane przez bohaterów piosenki. Najpopularniejszym podgatunkiem są musicalowe komedie, w których obok piosenek i układów tanecznych ważną rolę pełnią gagi. Musical to najpopularniejszy gatunek współczesnego kina hinduskiego (zob. Bollywood), jednak filmy z Indii są prawie zupełnie nieznane w Europie.William Horatio Powell (ur. 29 lipca 1892 w Pittsburghu, zm. 5 marca 1984 w Palm Springs) − amerykański aktor, trzykrotnie nominowany do Oscara za role pierwszoplanowe.

    Opisana przez biografa Wesa D. Gehringa jako „beztroska chłopczyca”, przyszła aktorka w latach młodości z zaangażowaniem uprawiała sport i lubiła oglądać filmy. W okresie nauki w Virgil Junior High School grała w tenisa, siatkówkę, pływała oraz zdobywała trofea w lekkiej atletyce. W wieku 12 lat, grając z przyjaciółmi w baseball, zwróciła na siebie uwagę reżysera filmowego Allana Dwana, który w późniejszych latach wspominał, że ujrzał „uroczo wyglądającego chłopczyka… który znokautował inne dzieci, grając w lepszego baseballa niż oni. Potrzebowałem kogoś w jej typie do tych zdjęć”. Zachęcona przez matkę, z entuzjazmem przyjęła niewielką rolę w niemym melodramacie A Perfect Crime (1921, reż. Allan Dwan), wcielając się w siostrę bohatera kreowanego przez Monte Blue’a. Spędziła na planie dwa dni. Dwan w późniejszym czasie wyrażał pochlebną opinię na temat jej debiutu na dużym ekranie.

    Selznick International Pictures - nieistniejąca już wytwórnia filmowa założona przez Davida O. Selznicka. Produkowała filmy w latach 1936-1945.Mervyn LeRoy (ur. 15 października 1900 w San Francisco, stan Kalifornia - zm. 13 września 1987 w Los Angeles, stan Kalifornia) - amerykański reżyser i producent filmowy, a w młodości także aktor. Twórca najsłynniejszej amerykańskiej ekranizacjii powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis z 1951 roku. W 1943 otrzymał jedyną w swej karierze nominację do Oscara za reżyserię filmu Zagubione dni (1942).

    Lata 20.[ | edytuj kod]

    Aspirująca aktorka (1921–1926)[ | edytuj kod]

    12-letnia Lombard i Monte Blue w filmie A Perfect Crime (1921)

    A Perfect Crime nie był szeroko dystrybuowany, ale krótkie doświadczenie na planie zachęciło Peters i jej matkę do poszukiwania większej ilości pracy przy produkcjach filmowych. Jako nastolatka uczestniczyła w kilku castingach, ale żaden z nich nie zakończył się angażem. W wieku 15 lat wystąpiła jako królowa podczas majowego karnawału w Fairfax High School. Jej kreacja została dostrzeżona przez jednego ze współpracowników Charliego Chaplina, który zaproponował dziewczynie udział w zdjęciach próbnych do komedii Gorączka złota (1925, reż. Charlie Chaplin). Choć nie otrzymała roli Georgii (dostała ją Georgia Hale), to jej kandydatura podniosła w znacznym stopniu świadomość wśród aspirujących aktorek w owym czasie. Testy próbne Peters obejrzeli przedstawiciele firmy Vitagraph Film Company, którzy wyrazili zainteresowanie podpisaniem umowy z początkującą aktorką. Do jej finalizacji ostatecznie nie doszło, lecz Peters zdecydowała się na zmianę imienia (Jane uznano za zbyt nudne). Wybrała imię Carol, po dziewczynie z którą grała w tenisa w gimnazjum.

    Film – utwór audiowizualny, składający się ze scen, które z kolei składają się z jednego lub więcej (do kilkudziesięciu) ujęć. Pierwotnie filmy wyświetlano w kinach, współcześnie również w telewizji i za pomocą innych urządzeń, takich jak magnetowidy, odtwarzacz DVD, Blu-ray i komputery.San Fernando Valley – zurbanizowana dolina położona w Hrabstwie Los Angeles, w południowej Kalifornii, pośrodku otaczającego ją pasma górskiego Transverse Ranges. Prawie dwie trzecie powierzchni doliny leży w obrębie metropolii Los Angeles. W pozostałej części doliny leżą miasta Glendale, Burbank, San Fernando, Hidden Hills i Calabasas.
     Osobny artykuł: Filmografia Carole Lombard.

    W październiku 1924, po kilku rozczarowaniach, 16-letnia Peters podpisała kontrakt z wytwórnią Fox Film Corporation. Według Larry’ego Swindella aktorka przekonała szefa studia Winfielda Sheehana do podpisania z nią kontraktu opiewającego na zarobki rzędu 75 dolarów tygodniowo. Zdecydowała się porzucić naukę, by móc rozwijać karierę aktorską. Fox Film Corporation chętnie używał jej nowego imienia Carol, ale w przeciwieństwie do Vitagraph nie był zadowolony z nazwiska. Aktorka postanowiła zmienić je na Lombard, które pochodziło od przyjaciela rodziny.

    National Film Registry – lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA, wybranych przez National Film Preservation Board do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych. National Film Preservation Board powstał w 1988 roku, na mocy ustawy National Film Preservation Act, którą zatwierdzano następnymi ustawami z 1992, 1996, 2005 i 2008 roku. W myśl ustawy z 1996 roku utworzono także organizację typu non-profit National Film Preservation Foundation, która jest stowarzyszona z National Film Preservation Board, ale uzyskuje fundusze z prywatnego sektora.Alfred Joseph Hitchcock (ur. 13 sierpnia 1899 w Londynie, zm. 29 kwietnia 1980 w Los Angeles) – brytyjski reżyser i producent filmowy odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, pionier suspensu i thrillera psychologicznego. Po zrealizowaniu wielu udanych filmów w Wielkiej Brytanii przeniósł się do Hollywood. W 1956 otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Często uważany jest za najlepszego brytyjskiego reżysera wszech czasów i jednego z najlepszych i najbardziej wpływowych reżyserów w historii kina. Do jego najważniejszych filmów należą: Okno na podwórze, Zawrót głowy, Psychoza, Północ, północny zachód, Ptaki, Rebeka.

    Większość występów Lombard dla Fox Film Corporation stanowiły role epizodyczne, głównie w westernach i produkcjach przygodowych. W późniejszych latach wyrażała niezadowolenie z początkowych ról, mówiąc: „Wszystko co musiałam zrobić, to po prostu mizdrzyć się pięknie do bohatera i krzyczeć z przerażenia, gdy walczył z czarnym charakterem”. W pełni czerpała przyjemność z innych aspektów pracy nad filmem, takich jak sesje zdjęciowe, przymierzanie kostiumów i spotkania towarzyskie z aktorami na planie studia. Lombard przyjęła styl chłopczycy i stała się regularnym gościem w nocnym klubie Coconut Grove, gdzie wygrała kilka konkursów tańca towarzyskiego charleston.

    Peter Bogdanovich (ur. 30 lipca 1939 w Kingston w stanie Nowy Jork) - amerykański reżyser, aktor, scenarzysta i producent filmowy.Victor Lonzo Fleming (ur. 23 lutego 1889 w Pasadenie, stan Kalifornia, zm. 6 stycznia 1949 w Cottonwood, stan Arizona) – amerykański reżyser filmowy. Laureat, w 1940, Oscara dla najlepszego reżysera za film Przeminęło z wiatrem (1939; nad reżyserią filmu pracowali także George Cukor i Sam Wood, jednak to Fleming figuruje jako oficjalny reżyser, ponieważ to on zrealizował większość filmu).

    W marcu 1925 wytwórnia obsadziła ją w pierwszoplanowej roli Celii Hathaway w komedii Marriage in Transit (reż. Roy William Neill). Na ekranie partnerował jej Edmund Lowe. Występ Lombard został dobrze przyjęty przez środowisko krytyków; jedna z recenzentek, pisząca dla tygodnika branżowego „Motion Picture News”, podkreślała jej „dobrą równowagę i znaczny urok”. Pomimo przychylnych ocen, szefowie Fox Film Corporation nie byli przekonani do jej zdolności w odgrywaniu roli pierwszoplanowej, wskutek czego nie przedłużyli z aktorką rocznej umowy. Zdaniem Gehringa główną przyczyną takiej decyzji była widoczna blizna na twarzy, jaką aktorka miała od czasu wypadku samochodowego. Obawiając się, że wspomniana blizna − która przebiegała przez cały policzek − wpłynie na zahamowanie jej kariery, Lombard w wieku siedemnastu lat przeszła operację plastyczną, dzięki której blizna była mniej widoczna. Przez resztę kariery, aktorka nauczyła się umiejętnie ją markować, używając makijażu i delikatnego oświetlenia.

    Random House - największe światowe, anglojęzyczne wydawnictwo literackie. Od 1998 roku jest własnością międzynarodowego koncernu medialnego Bertelsmann i jest marką parasolową dla jego publikacji.Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.

    Przełom filmowy (1927–1929)[ | edytuj kod]

    William Boyd, Lombard i Owen Moore w filmie High Voltage (1929)

    Po roku bez angażu, wiosną 1927 Lombard otrzymała możliwość udziału w zdjęciach próbnych reżyserowanych przez producenta filmowego Macka Sennetta, nazywanego „królem komedii”. Aktorce zaproponowano kontrakt, choć początkowo była ona sceptycznie nastawiona do występów w slapstickowych komediach. Lombard dołączyła wkrótce do grupy młodych statystek nazywanych potocznie Bathing Beauties, których zadaniem było występować w kostiumach kąpielowych, by w ten sposób uczynić film atrakcyjniejszym dla męskiej części widowni. Od września 1927 do marca 1929 Lombard zagrała w piętnastu krótkometrażowych produkcjach, między innymi w Gold Digger of Weepah, Run, Girl, Run i The Campus Vamp. Zdaniem biografów spędziła w studiu dużo miłego czasu. Intensywna praca pozwoliła aktorce na nabycie pierwszego doświadczenia w gatunku komediowym i w znacznym stopniu przyczyniła się do rozwoju umiejętności, wykorzystywanych w późniejszym etapie kariery. W 1940, opisując swoje lata spędzone na współpracy z Sennettem, przyznała, że były one „punktem zwrotnym w [mojej] karierze aktorskiej”.

    Postprodukcja filmowa – etap po zakończeniu zdjęć i nagrań dźwiękowych trwający do momentu wykonania kopii emisyjnych filmu.Lucky Strike – jedna z najstarszych marek wyrobów tytoniowych na świecie. Należą do koncernu British American Tobacco i są sprzedawane w ponad 80 krajach świata.
    Carole Lombard i Robert Armstrong w filmie The Racketeer (1929)

    Filmy Sennetta dystrybuowane były przez niezależną nowojorską firmę Pathé Exchange, która wkrótce zaczęła obsadzać Lombard w filmach fabularnych. Aktorka odegrała znaczące role w komediodramacie Show Folks (1928, reż. Paul L. Stein) i dramacie Ned McCobb’s Daughter (1928, reż. William J. Cowen), gdzie krytycy zwracali uwagę na „dobre wrażenie” i twierdzili, że była „warta obejrzenia”. Pozytywnie odebrany przez recenzentów udział w kryminale gangsterskim Me, Gangster (1928, reż. Raoul Walsh), pozwolił ostatecznie na pozbycie się presji z członków rodziny aktorki, którzy mocno wspierali ją w okresie początkującej kariery. Zdaniem Gehringa krytycy poświęcali Lombard od tej pory znacznie więcej miejsca w swoich recenzjach.

    Jill Clayburgh (ur. 30 kwietnia 1944 w Nowym Jorku, zm. 5 listopada 2010 w Lakeville) − amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna, nominowana dwukrotnie do Oscara za pierwszoplanowe role w filmach Niezamężna kobieta (1978) i Zacznijmy od nowa (1979).Paramount Pictures Corporation - amerykańska wytwórnia filmowa założona 8 maja 1912 roku przez Adolpha Zukora, zajmująca się produkcją i dystrybucją filmów, mająca swą siedzibę w Hollywood. Jest ona drugą najstarszą działającą wytwórnią w USA (zaraz po Universal Pictures). Większość jej udziałów posiada dziś korporacja Viacom.

    High Voltage, The Racketeer[ | edytuj kod]

    W 1929 studio Pathé Exchange angażowało ją do odgrywania ról pierwszoplanowych. W zrealizowanym w okresie ery Pre-Code dramacie High Voltage (1929, reż. Howard Higgin), będącym pierwszym filmem dźwiękowym w dorobku Lombard, wcieliła się w rolę Billie Davis, kryminalistki znajdującej się pod dozorem zastępcy szeryfa (Owen Moore), która wraz z mężczyzną i czterema innymi pasażerami, z uwagi na obfite opady śniegu, zostaje uwięziona w autobusie. Jej kolejny film – komedia Wielkie nowości (1929, reż. Gregory La Cava) – okazał się sukcesem komercyjnym i uzyskał entuzjastyczne recenzje prasowe. Podobne opinie otrzymał dramat kryminalny The Racketeer (1929, reż. Howard Higgin), gdzie jeden z recenzentów magazynu „The Film Daily” napisał: „Carol Lombard okazuje się prawdziwą niespodzianką i jak dotąd najlepiej wykonuje swoją pracę. W rzeczywistości jest to pierwsza okazja, przy której musiała udowodnić, że ma wszystko, na co ją stać”.

    Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.Niepłodność – stan, w którym zachodzi niemożność zajścia w ciążę pomimo rocznego współżycia seksualnego z przeciętną częstotliwością 3–4 stosunków tygodniowo, bez stosowania jakichkolwiek środków antykoncepcyjnych.

    Lata 30.[ | edytuj kod]

    Paramount Pictures (1930–1937)[ | edytuj kod]

    Carole Lombard i Josephine Dunn w filmie Safety in Numbers (1930)
    Carole Lombard i Warner Baxter w westernie The Arizona Kid (1930)

    W 1930 aktorka powróciła do Fox Film Corporation, by wziąć udział w westernie The Arizona Kid (reż. Alfred Santell), będącym sequelem W starej Arizonie z 1928 w reżyserii Raoula Walsha i Irvinga Cummingsa. Film był dużym przedsięwzięciem dla studia, z udziałem laureata Oscara Warnera Baxtera. Lombard, z uwagi na rolę drugoplanową, otrzymała trzecie rozliczenie. Po sukcesie filmu wytwórnia Paramount Pictures namówiła aktorkę do współpracy i podpisała z nią umowę, na mocy której zarabiała 350 dolarów tygodniowo (stopniowo zwiększając jej wynagrodzenie do 3,5 tys. dolarów tygodniowo w 1936). Otrzymała angaż do komedii Safety in Numbers (1930, reż. Victor Schertzinger) u boku Charlesa Rogersa. Jeden z krytyków wyraził pozytywną opinię, pisząc: „Lombard udowodniła, że jest asem komedii”. Drugą produkcją dla Paramountu była komedia romantyczna Fast and Loose (1930, reż. Fred C. Newmeyer). Wytwórnia popełniła błąd w czołówce i na plakatach promujących, podpisując aktorkę jako Carole Lombard (zamiast Carol). Błędna pisownia spodobała się aktorce, która od tej pory przedstawiała się jako Carole.

    Madonna, właśc. Madonna Louise Veronica Ciccone (ur. 16 sierpnia 1958 w Bay City) – amerykańska artystka, przede wszystkim piosenkarka (głównie popowa i taneczna), ale także autorka i producentka muzyki, tancerka, osobowość filmowa (aktorka, reżyserka, scenarzystka, producentka), pisarka, projektantka ubrań, przedsiębiorca i filantrop. Pod koniec lat 70. przeniosła się z rodzinnego miasta do Nowego Jorku w celu rozpoczęcia kariery tancerki nowoczesnej, jednak tam ukierunkowała się na muzykę. Początkowo grała w zespołach, a potem rozpoczęła karierę solową, w 1983 roku wydając debiutancki album Madonna. Kolejne jej płyty spotykały się z olbrzymim sukcesem komercyjnym i wysokimi wynikami sprzedaży, a single stawały się przebojami. Artystka wpłynęła nie tylko na rozwój muzyki popowej, ale i mody oraz pojęć koncertu i teledysku, stając się ikoną popkultury; zasłynęła ze skandali na tle seksualnym i religijnym. Upowszechniła model piosenkarki łączącej muzykę z wizerunkiem scenicznym oraz gwiazdy-businesswoman. Jej kariera i sukcesy trwają nieprzerwanie do dziś, a sama Madonna nazywana jest „królową popu”.Departament Wojny Stanów Zjednoczonych (ang. United States Department of War) - urząd federalny administracji Stanów Zjednoczonych, odpowiedzialny początkowo za siły lądowe (US Army), a później również siły powietrzne (od 2 lipca 1926 USAAC i w latach 1941-1947 USAAF).

    W 1931 Lombard wystąpiła w pięciu produkcjach, począwszy od komedii It Pays to Advertise (reż. Frank Tuttle). W dwóch kolejnych filmach − melodramacie Man of the World (1931, reż. Richard Wallace) i dramacie Ladies’ Man (1931, reż. Lothar Mendes) − zagrała wspólnie z Williamem Powellem, największą gwiazdą wytwórni. Aktorka nie ukrywała faktu, że była fanką Powella, z którym wkrótce stworzyła związek. Małżeństwo zwiększyło rozpoznawalność Lombard, a jej role w komedii Up Pops the Devil (1931, reż. A. Edward Sutherland) i romantycznym I Take This Woman (1931, reż. Marion Gering) u boku Gary’ego Coopera, zyskały przychylne recenzje prasowe. Wielu krytyków uważało, że po występie w drugim z filmów, aktorka zostanie gwiazdą. „Variety” przyznawał, że „jeszcze kilka takich kreacji Carole Lombard i Paramount będzie mieć nową wiodącą aktorkę na swojej liście”.

    Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.Bing Crosby, właśc. Harry Lillis Crosby (ur. 3 maja 1903 w Tacoma, Waszyngton, zm. 14 października 1977 w Madrycie) – jeden z najpopularniejszych wokalistów i aktorów amerykańskich XX wieku. Brat piosenkarza Boba Crosby’ego.

    W 1932 ponownie zagrała w pięciu produkcjach, z czego dramat No One Man (reż. Lloyd Corrigan) z Ricardo Cortezem i komedia romantyczna Sinners in the Sun (reż. Alexander Hall) okazały się klapami finansowymi. Dramat Virtue (reż. Edward Buzzell), gdzie na planie partnerował jej Pat O’Brien, został entuzjastycznie przyjęty ze strony krytyków i widowni w kinach.

    Komediodramat, film tragikomiczny – utwór filmowy, który łączy w swej konstrukcji elementy komizmu, liryzmu i tragizmu, tworząc z nich zarazem komediową i dramatyczną wizję świata wywołującą zarówno śmiech, jak i współczucie widza.Gladys Georgianna Greene (ur. 17 października 1900 w Plattsburghu, zm. 19 czerwca 1991 w Carmel-by-the-Sea) − amerykańska aktorka, nominowana do Oscara za rolę w filmie Wesoły sublokator.

    Dama kier[ | edytuj kod]

    Carole Lombard i Clark Gable w filmie Dama kier (1932)

    Po występie w dramacie No More Orchids (reż. Walter Lang), aktorka została obsadzona w roli żony oszusta w melodramacie Dama kier (reż. Wesley Ruggles) u boku Clarka Gable’a, który należał do wschodzących gwiazd Hollywood. Ostatniego dnia zdjęciowego, Gable wręczył Lombard parę balerin z dołączoną notatką: „Dla prawdziwej primadonny”. Aktorka w drodze rewanżu podarowała mu paczkę, w której znajdowała się szynka z jego fotografią. Film otrzymał pozytywne recenzje. „New York Herald Tribune” przyznał w swojej ocenie, że „widzowie będą zaskoczeni uderzeniem filmu, jego realizmem zarówno w grze aktorskiej, jak i pracy reżyserskiej”. Z kolei jeden z krytyków „The New York Timesa” chwalił „zabawny” duet Gable–Lombard.

    Joan Crawford, właśc. Lucille Fay LeSueur (ur. 23 marca 1904 w San Antonio, zm. 10 maja 1977) – amerykańska aktorka, laureatka Oscara za rolę w filmie Mildred Pierce.Dorothy Lamour (właśc. Mary Leta Dorothy Slaton) (ur. 10 grudnia 1914 w Nowym Orleanie — zm. 22 września 1996 w Hollywood) — amerykańska aktorka filmowa.

    Rok później Lombard została zaangażowana do pięciu produkcji, poczynając od dramatu From Hell to Heaven (reż. Erle C. Kenton), poprzez jedyny w jej dorobku horror Supernatural (reż. Victor Hugo Halperin). Po małej roli w wojennej produkcji Skrzydlate fatum (reż. Stuart Walker) z głównymi kreacjami Cary’ego Granta i Fredrica Marcha, wystąpiła w dwóch melodramatach – entuzjastycznie przyjętym Brief Moment (reż. David Burton) i White Woman (reż. Stuart Walker) z Charlesem Laughtonem.

    Henry Montgomery Jr (ur. 21 maja 1904 w Beacon, zm. 27 września 1981 w Nowym Jorku) − amerykański aktor, dwukrotnie nominowany do Oscara.John Barrymore, właściwie John Sidney Blyth (ur. 15 lutego 1882 w Filadelfii, zm. 29 maja 1942 w Los Angeles) – amerykański aktor, występujący w repertuarze szekspirowskim, który wsławił się rolą Hamleta.

    Gwiazda filmowa[ | edytuj kod]

    Początki screwball comedy (1934–1935)[ | edytuj kod]

    Carole Lombard w 1935

    Rok 1934 był punktem zwrotnym w karierze Lombard. W musicalu Bolero (reż. Wesley Ruggles), wraz z partnerem filmowym George’em Raftem, zaprezentowała umiejętności taneczne w ekstrawaganckiej inscenizacji utworu „Boléro” (1928) autorstwa Maurice’a Ravela. W związku z napiętym harmonogramem, aktorka zmuszona była odrzucić oferowaną rolę w screwball comedy Ich noce (reż. Frank Capra). Bolero uzyskał entuzjastyczne recenzje prasowe, a następna produkcja z udziałem Lombard − komedia muzyczna We’re Not Dressing (reż. Norman Taurog), w której wystąpiła z Bingiem Crosbym − okazała się sukcesem w amerykańskim box offisie.

    IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.Film krótkometrażowy – film, którego czas projekcji nie przekracza 30-60 minut. Granica ta nie jest ściśle określona. Niegdyś za filmy krótkometrażowe uznawano filmy o długości do 20-30 minut, co było związane z tym, że prezentowano je głównie jako dodatki do filmów długometrażowych w kinach. Obecnie filmy te są zazwyczaj prezentowane przez stacje telewizyjne, które preferują metraż zbliżony do pełnej godziny.

    Napoleon na Broadwayu[ | edytuj kod]

    John Barrymore i Carole Lombard w filmie Napoleon na Broadwayu (1934)

    Reżyser Howard Hawks, będący drugim kuzynem aktorki, zaangażował ją do głównej roli w opartej na sztuce teatralnej screwball comedy Napoleon na Broadwayu, która okazała się przełomem w jej karierze i uczyniła z Lombard wiodącą gwiazdę. Na ekranie partnerował jej John Barrymore. Hawks zdecydował się na powierzenie roli aktorce po tym, gdy zobaczył ją w stanie upojenia alkoholowego na jednej z imprez w Hollywood. Jak przyznawał: „była zabawna i nieskrępowana”. Wcześniej do odtwórczyni głównej roli kobiecej brane pod uwagę były między innymi Gloria Swanson i Joan Crawford. Columbia Pictures zdecydowało się na angaż Lombard, ponieważ była tańsza od innych aktorek o znanych nazwiskach. Fabuła obrazu przedstawiała losy utalentowanej aktorki teatralnej (Lombard), która postanawia spróbować swoich sił w Hollywood. Do powrotu na Broadway stara się ją nakłonić były mentor, ekstrawagancki impresario w stylu Svengaliego Oscar „O.J.” Jaffe (Barrymore). Kluczowym wątkiem jest antagonistyczna relacja łącząca obydwoje bohaterów. W trakcie prób zarówno Hawks, jak i Barrymore nie byli zachwyceni pracą Lombard na planie. Uważali bowiem, że aktorka „gra” za ciężko i daje zbyt sztywny występ. Reżyser zachęcał ją do większego relaksu, bycia sobą i działania w oparciu o instynkty. Jeden z krytyków „Los Angeles Timesa” przyznał, że [Lombard] jest „całkowicie odmienna” od swojej wcześniejszej, chłodnej i „wyrafinowanej” persony, dodając: „wibruje życiem i pasją, porzuceniem i magią”. Zdaniem Anne Helen Petersen aktorka balansowała na granicy zupełnego braku pewności siebie i totalnej arogancji, dzięki czemu stanowiła idealne komiczne tło dla efekciarskich i drwiących występów Barrymore’a.

    James Maitland "Jimmy" Stewart (ur. 20 maja 1908 w Indianie, zm. 2 lipca 1997 w Beverly Hills) – amerykański aktor filmowy i teatralny. Weteran II wojny światowej i wojny w Wietnamie, który czynną służbę wojskową w US Air Force zakończył w randze generała brygady (ang. Brigadier General).6 października jest 279. (w latach przestępnych 280.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 86 dni.

    Kolejnymi produkcjami z jej udziałem były dramat Teraz i zawsze (1934, reż. Henry Hathaway) u boku Gary’ego Coopera i nowej gwiazdy dziecięcej Shirley Temple oraz komediodramat Lady by Choice (1934, reż. David Burton) z May Robson. Drugi z filmów okazał się sukcesem komercyjnym i zebrał pochlebne oceny. Komedia kryminalna The Gay Bride (1934, reż. Jack Conway), w której zagrała u boku Chestera Morrisa, uzyskała negatywne recenzje. Przy okazji realizacji filmu Rumba (1935, reż. Marion Gering), ponownie wystąpiła z George’em Raftem. Obraz okazał się przebojem i powtórzył sukces Napoleona na Broadwayu.

    Will H. Hays (ur. 5 listopada 1879, zm. 7 marca 1954) – amerykański polityk. Od 1918 do 1921 roku był przewodniczącym Komitetu Narodowego Republikanów. Od jego nazwiska pochodzi nazwa Kodeks Haysa.Wielki Ziegfeld (ang. The Great Ziegfeld, 1936) – amerykański musical opowiadający o życiu legendarnego producenta z Broadwayu Florenza Ziegfelda z wstawkami jego musicali i rewii. Film nagrodzony Oscarem dla najlepszego filmu roku.

    Hands Across the Table[ | edytuj kod]

    MacMurray i Lombard w filmie Hands Across the Table (1935)
    Cesar Romero i Carole Lombard w filmie Love Before Breakfast (1936)

    W screwball comedy Hands Across the Table (1935, reż. Mitchell Leisen) Lombard wcieliła się w manikiurzystkę Regi Allen poszukującą bogatego męża. W roli Theodore’a „Teda” Drewa III partnerował jej Fred MacMurray. Według Matzena scenarzysta Norman Krasna ufał swojemu instynktowi i opracował scenariusz specjalnie z myślą o aktorce. Krytycy odnieśli się do filmu entuzjastycznie, a jeden z recenzentów magazynu „Photoplay” zaznaczył, że Lombard potwierdziła swój talent w gatunku komediowym. Obraz Leisena okazał się przebojem w box offisie. Występ w Hands Across the Table uznawany jest za jeden z najlepszych i najbardziej pamiętnych w dorobku aktorki. Udana współpraca z MacMurrayem spowodowała, że aktorzy wystąpili wspólnie jako duet jeszcze w trzech filmach.

    Czołówka – początkowa sekwencja filmu, prezentująca logotypy producenckie i napisy wstępne (tytuł obrazu, nazwiska najważniejszych twórców: reżysera, scenarzysty, operatora, głównych aktorów, producenta), lub piosenkę otwierającą film (najczęściej animowany). Natomiast końcowa sekwencja z napisami zwana jest „tyłówką”.Fort Wayne - miasto w USA, w północno-wschodniej części stanu Indiana, nad trzema rzekami St. Joseph, St. Marys i Maumee. Około 219,3 tys. mieszkańców. Jest drugim co do wielkości miastem w tym stanie. W USA znane jako miasto trzech rzek. Znajduje się tu Muzeum Starych Samochodów. Miastem partnerskim w Polsce jest Płock.

    Pierwszą produkcją Lombard z 1936 była komedia romantyczna Love Before Breakfast w reżyserii Waltera Langa, wyprodukowana dla Universal Studios. W filmie wystąpił pies aktorki imieniem Pushface. Gehring opisał film jako „Poskromienie złośnicy gatunku screwball comedy”. W komedii kryminalnej The Princess Comes Across (reż. William K. Howard), gdzie po raz drugi na planie spotkała się z MacMurrayem, wcieliła się w początkującą aktorkę Wandę Nash, która wygrywa kontrakt filmowy, udając szwedzką księżniczkę. Film uważany był za satyrę Grety Garbo i uzyskał przychylne recenzje prasowe. Regina Crewe napisała na łamach „New York Journal-American”, że The Princess Comes Across to „wspaniała oferta filmowa z humorem i dreszczami”.

    Rola epizodyczna – drugoplanowa rola aktorska z co najmniej jednym zdaniem dialogu. W telewizji mianem tym określa się rolę, w której aktor wypowiada mniej niż 6 zdań. Aktorzy epizodyczni wymieniani są w napisach końcowych danej produkcji, w przeciwieństwie do statystów, którzy nie wypowiadają żadnych kwestii i ich nazwiska nie widnieją w napisach końcowych. Wyjątkiem jest pojawienie się w filmie znanego aktora lub innej znanej osobistości. Jej nazwisko odnotowywane jest w obsadzie, aby przydać filmowi splendoru.Gorączka złota (tytuł oryginalny The Gold Rush) – amerykańska niema komedia filmowa z 1925 roku w reżyserii Charliego Chaplina, będąca jednym z jego najsłynniejszych filmów.

    Mój pan mąż[ | edytuj kod]

    Powell, Lombard i Jean Dixon w filmie Mój pan mąż (1936)

    Sukces Love Before Breakfast spowodował, że Lombard otrzymała propozycję kontynuacji współpracy z Universal Studios przy screwball comedy Mój pan mąż (reż. Gregory La Cava). Odtwórca głównej roli męskiej William Powell nalegał, by aktorka została obsadzona w roli Irene Bullock; pomimo rozwodu para utrzymywała ze sobą przyjazne stosunki, a Powell uważał, że będzie ona idealną osobą do odegrania ekscentrycznej Irene. La Cava, który prywatnie znał aktorkę, zachęcał ją do wykorzystania swojej ekscentrycznej natury na potrzeby roli. Lombard ciężko pracowała na planie. Szczególnie dużo czasu poświęcała na znalezienie odpowiedniego wyrazu twarzy dla swojej bohaterki. Film przedstawiał historię Irene Bullock, pretensjonalnej, dobrodusznej i nieco naiwnej młodej damy, która zatrudnia bezdomnego mężczyznę jako rodzinnego kamerdynera. Mój pan mąż okazał się sukcesem w box offisie oraz otrzymał dziewięć nominacji do Oscara, w tym dla Lombard jako najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Biografowie zgodnie uznają, że kreacja Irene Bullock była najlepszą rolą w dorobku Lombard, a Frederick Ott napisał, że „wyraźnie ustanowiła [ją] jako aktorkę komediową najwyższej rangi”.

    Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.Box office – zestawianie najpopularniejszych lub najbardziej dochodowych filmów w podanym okresie. Dotyczy zarówno premier kinowych, jak i DVD czy video.

    W 1937 Lombard była jedną z czołowych gwiazd w Hollywood, a także najlepiej zarabiającą aktorką, dzięki wynegocjowaniu przez Myrona Selznicka niewyłącznej umowy z Paramountem i Selznick International Pictures, na mocy której otrzymywała 450 tys. dolarów. Ponad pięć razy więcej niż pensja prezydenta Stanów Zjednoczonych. Uzyskała także nadzór nad wszelkimi aspektami wizerunku; mogła wybierać operatora, reżysera, aktorów drugoplanowych, projektanta mody i fotosistę oraz kontrolować liczbę i treści artykułów publikowanych na jej temat. Ponieważ zarobki aktorki były szeroko komentowane w prasie, Lombard twierdziła, że osiemdziesiąt procent jej dochodów pochłaniały podatki, ale wyrażała zadowolenie, że dzięki temu może wesprzeć swój kraj. Wypowiedzi, w których podkreślała przywiązanie do ojczyzny, przyniosły jej wiele pozytywnego rozgłosu, a prezydent Franklin Delano Roosevelt przesłał aktorce osobisty list z podziękowaniami.

    Bathing Beauties (pol. „kąpiące się piękności”) – występująca w filmach Macka Sennetta grupka młodych, urodziwych statystek ubranych w wymyślne kostiumy kąpielowe, mająca za zadanie uczynić film atrakcyjniejszym dla męskiej widowni oraz zapewnić widzowi moment wytchnienia od natłoku gagów. Patrick McGilligan (ur. 1951) – amerykański biograf i pisarz irlandzkiego pochodzenia. Jego biografia Alfreda Hitchcocka zatytułowana Alfred Hitchcock: Życie w ciemności i pełnym świetle była nominowana do Nagrody im. Edgara Allana Poego
    Lombard i Charles Winninger w scenie z filmu Szczęśliwie się skończyło (1937)

    Pierwszym filmem, w którym Lombard wystąpiła w 1937 była komedia romantyczna Gra życia (reż. Mitchell Leisen), gdzie po raz trzeci na planie partnerował jej Fred MacMurray. Opowiadający o romansie dwójki artystów kabaretowych film okazał się sukcesem komercyjnym, uzyskując entuzjastyczne recenzje w prasie. Obraz nie był typową komedią; zawierał więcej dramatycznych cech. 9 czerwca 1937 aktorka wraz z Clarkiem Gable’em uczestniczyła w uroczystościach pogrzebowych Jean Harlow. Według Matzena przedwczesna śmierć gwiazdy Hollywood była „bardzo osobistą tragedią” dla Lombard, która utrzymywała bliskie kontakty towarzyskie z Harlow.

    Pseudologia, mitomania (łac. mitomania) lub też kłamstwo patologiczne, zespół Delbrücka – patologiczna skłonność do kłamania, zatajania prawdy i opowiadania zmyślonych historii, przedstawiających najczęściej opowiadającego w korzystnym świetle. Pseudologia różni się tym od zwykłego kłamstwa, że osoba opowiadająca sama nie jest w stanie oddzielić prawdy od własnej fantazji. Zespół opisał jako pierwszy Wojciech Mazurek.Adaptacja filmowa (łac. adaptatio - przystosowanie) – rozumiana jest jako obróbka materiału, najczęściej literackiego, choć także przedstawienia teatralnego lub słuchowiska radiowego, przeznaczonego do sfilmowania. W praktyce jednak adaptacja filmowa często wykracza poza tę definicję, poszerzając lub nawet zupełnie zmieniając kontekst dzieła.

    Szczęśliwie się skończyło[ | edytuj kod]

    Następnym projektem był wyprodukowany dla United Artists film Szczęśliwie się skończyło (reż. William A. Wellman), w którym aktorka powróciła do gatunku screwball comedy. Producent David O. Selznick, będący pod wrażeniem występu Lombard w Moim panie mężu, wyraził chęć realizacji komedii z udziałem aktorki. Zatrudnił Bena Hechta do napisania scenariusza z myślą o niej. Fabuła filmu przedstawiała losy pochodzącej z małego miasteczka Hazel Flagg (Lombard), która omyłkowo myśli, że umiera na skutek zatrucia. Jej historię postanawia wykorzystać nowojorski dziennikarz Wally Cook (Fredric March), aby zwiększyć zainteresowanie swoją gazetą i tym samym podnieść jej sprzedaż. Zrealizowany w technicolorze film otrzymał przychylne recenzje i był jedną z ulubionych produkcji Lombard. Crewe napisała, że jest to „szybka i swawolna farsa”.

    Fred Niblo, właściwie Frederick Liedtke (ur. 6 stycznia 1874 w Yorku, zm. 11 listopada 1948 w Nowy Orlean) – amerykański aktor i reżyser filmowy. Posiada swoją gwiazdę na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd. Film wojenny (dramat wojenny) − gatunek filmowy dotyczący wojny − zwykle skoncentrowany na bitwach lądowych, morskich lub powietrznych, czasem skupiający się także na losach jeńców wojennych, tajnych operacjach wojskowych, treningu adeptów oraz innych tematach powiązanych. Filmy wojenne ogniskują się również na życiu codziennym żołnierzy lub cywili w czasie wojny, bez ukazania obrazu bitwy. Wątki przedstawione w kinie wojennym mogą być fikcyjne, oparte na kanwie wydarzeń historycznych lub biograficzne.
    MacMurray, Lombard i Barrymore w filmie True Confession (1937)

    Ostatnim wspólnym projektem Lombard i MacMurraya była screwball comedy True Confession (reż. Wesley Ruggles), którą Swindell określał mianem „zwariowanej”. Na planie aktorom partnerował John Barrymore. Film przedstawiał historię patologicznej kłamczuchy Helen Bartlett (Lombard), która za namową męża Kennetha (MacMurray) przyznaje się do niepopełnionego morderstwa. Aktorka wyrażała duże podekscytowanie scenariuszem i całym projektem. Film Rugglesa okazał się przebojem kasowym, zbierając pochlebne recenzje.

    Daily Express - brytyjski, konserwatywny dziennik-tabloid wydawany przez Express Newspapers. Nakład ok. 1 mln egzemplarzy.Greta Garbo, właśc. Greta Lovisa Gustafsson (ur. 18 września 1905 w Sztokholmie, zm. 15 kwietnia 1990 w Nowym Jorku) – szwedzka aktorka, gwiazda filmowa, czterokrotnie nominowana do Oscara.

    Aktorka niezależna[ | edytuj kod]

    Carole Lombard jako Kay Winters w filmie Fools for Scandal (1938)

    True Confession był ostatnią produkcją aktorki dla Paramountu. Przez resztę kariery Lombard pracowała jako aktorka niezależna. Kolejny film z jej udziałem powstał dla Warner Bros. Wyreżyserowany przez Mervyna LeRoya Fools for Scandal, w którym Lombard wcieliła się w znaną aktorkę Kay Winters, okazał się porażką pod względem finansowym i w oczach krytyków. Swindell określał go mianem „jednego z najstraszliwszych fiask lat 30.”. Był to jedyny film z udziałem Lombard w 1938, która większość wolnego czasu poświęcała związkowi z Gable’em. Jej kandydatura rozpatrywana była do roli Scarlett O’Hary w melodramacie Przeminęło z wiatrem (1939, reż. Victor Fleming). W celach reklamowych, 9 lipca 1938 Lombard przez jeden dzień pełniła urząd honorowego burmistrza miasta Culver City. Jej jedynym zarządzeniem było rozporządzenie o dniu wolnym od pracy dla pracowników studia Selznick International Pictures.

    Carole Lombard (1908−1942) w trwającej 21 lat karierze, przerwanej przedwczesną śmiercią poniesioną w katastrofie lotniczej, występowała w filmach i radiu. Pojawiła się w 60 produkcjach fabularnych na dużym ekranie. Uznawana jest za jedną z najwybitniejszych aktorek w historii kinematografii amerykańskiej. Przez współczesnych historyków nazywaną „królową gatunku screwball comedy”. Douglas Fairbanks, właśc. Douglas Elton Thomas Ullman (ur. 23 maja 1883 w Denver w stanie Kolorado, USA, zm. 12 grudnia 1939 w Santa Monica w stanie Kalifornia, USA) – amerykański aktor filmowy.

    Kontynuując karierę, aktorka postanowiła odejść od konwencji komediowej i skupić się w większym stopniu na rolach dramatycznych. Wystąpiła u boku Jamesa Stewarta w wyprodukowanym przez Davida O. Selznicka filmie Stworzeni dla siebie (1939, reż. John Cromwell). Fabuła skupiała się na świeżo poślubionej parze, borykającej się z problemami domowymi. Mimo finansowej klapy, recenzje dla filmu były pozytywne; krytycy chwalili w nich dramatyczny zmysł Lombard. Po zapoznaniu się ze scenariuszem i zaangażowaniu Cary’ego Granta do głównej roli męskiej, osobiście negocjowała z RKO Pictures swój udział w dramacie romantycznym In Name Only (reż. John Cromwell). Kreacja Julie Eden odzwierciedlała osobiste doświadczenia aktorki, ponieważ grała kobietę zakochaną w żonatym mężczyźnie (Grant), którego żona (Kay Francis) nie chce się zgodzić na rozwód. Za występ otrzymała gażę w wysokości 150 tys. dolarów, kontynuując status jednej z najlepiej opłacanych aktorek w Hollywood.

    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi. Erle C. Kenton (ur. 1 sierpnia 1896 w Norboro, Montana, zm. 28 stycznia 1980 w Glendale) – amerykański reżyser filmowy. W latach 1916-1957 wyreżyserował 131 filmów.

    Lata 40.[ | edytuj kod]

    Chcąc zdobyć Oscara, spośród kilku otrzymanych scenariuszy, Lombard wybrała napisany na potrzeby dramatu Vigil in the Night (reż. George Stevens), mając nadzieję na zdobycie statuetki. Aktorka wcieliła się w postać Anne Lee, pielęgniarki która napotyka na szereg osobistych trudności. Pomimo przychylnych recenzji, Lombard nie otrzymała nominacji, ponieważ ponury nastrój filmu zniechęcił publiczność, co spowodowało duże straty w box offisie. Aktorka przyjęła rolę w dramacie They Knew What They Wanted (reż. Garson Kanin) u boku Charlesa Laughtona, mimo świadomości, że najlepiej pasuje do konwencji komediowej. Film w reżyserii Kanina odniósł umiarkowany sukces.

    Jack Benny, właśc. Benjamin Kubelsky (ur. 14 lutego 1894 w Chicago, zm. 26 grudnia 1974 w Beverly Hills) – amerykański prezenter radiowy, aktor, komik, jeden z największych gwiazdorów amerykańskiego radia i telewizji, autor The Jack Benny Program.Clarence Leon Brown (ur. 10 maja 1890 w Clinton w stanie Massachusetts - zm. 17 sierpnia 1987 w Santa Monica w stanie Kalifornia) - amerykański reżyser i producent filmowy. Mimo 5 nominacji do Oscara nigdy nie zdobył nagrody. Nominacje otrzymał za reżyserię filmów: Romans i Anna Christie (oba z 1930), Wolne dusze (1931), Komedia ludzka (1943), Wielka nagroda (1944), Roczniak (1946). Gwiazdami jego filmów były wielokrotnie takie legendy kina jak: Greta Garbo, Joan Crawford, Barbara Stanwyck czy Clark Gable.

    Pan i Pani Smith, Być albo nie być[ | edytuj kod]

    Montgomery i Lombard w scenie z filmu Pan i Pani Smith (1941)
    Maude Eburne i Carole Lombard w scenie z filmu Być albo nie być (1942)

    Rozczarowana przyjęciem ostatnich filmów ze swoim udziałem przyznała, że „moje nazwisko nie sprzedaje biletów na poważne obrazy”. Po raz pierwszy od trzech lat zdecydowała się na powrót do gatunku komediowego, przyjmując rolę w filmie Pan i Pani Smith u Alfreda Hitchcocka. Angielski reżyser był entuzjastycznie nastawiony do realizacji komedii, jak to określał, z „typowymi Amerykanami”. Mając dobre stosunki z Lombard, zgodził się wyreżyserować film dla RKO Pictures. Aktorka słysząc uwagę Hitchcocka, że „aktorzy to bydło”, wygłoszoną pod adresem Michaela Radgrave’a w 1938, pierwszego dnia ustawiła na planie trzy boksy. W każdym z nich znajdowało się jedno cielę, a na szyjach miały metki: Carole Lombard, Robert Montgomery i Gene Raymond − odtwórcy głównych ról. Biografowie podkreślają, że Pan i Pani Smith jest jednym z najbardziej nietypowych filmów w dorobku reżysera, znanego ze suspensowego stylu. W momencie premiery okazał się sukcesem komercyjnym. Według biografa Petera Ackroyda film był „lekki i zabawny − ale szybko ulatujący z pamięci”.

    Prezydencki Medal Wolności (ang. Presidential Medal of Freedom) – najwyższe amerykańskie odznaczenie cywilne, nadawane przez prezydenta Stanów Zjednoczonych obywatelom amerykańskim oraz cudzoziemcom za szczególnie wybitny wkład w dziedzinie bezpieczeństwa lub narodowych interesów Stanów Zjednoczonych, pokoju światowego, kultury, jak również innych znaczących dokonań w sferze publicznej lub prywatnej. Amerykanie – pluralistyczna wspólnota narodowo-państwowa pochodzenia imigracyjnego, kształtująca się w Stanach Zjednoczonych, licząca około 300 mln osób. W związku ze specyficzną, migracyjną historią swojego powstania, posiada pochodzenie mieszane, przede wszystkim europejskie i afrykańskie. Mniejszość stanowią osoby pochodzenia azjatyckiego oraz rdzenni Amerykanie – Indianie Ameryki Północnej. Skutkiem tradycyjnej wielonarodowości Stanów Zjednoczonych jest fakt, że wielu Amerykanów identyfikuje się zarówno ze Stanami Zjednoczonymi, jak i – raczej sentymentalnie – z krajem pochodzenia swoich przodków (np. Amerykanie włoskiego czy irlandzkiego pochodzenia – Italian Americans, Irish Americans).

    Skupiając się na życiu rodzinnym oraz małżeństwie, Lombard kolejną rolę przyjęła niespełna rok po występie w Pan i Pani Smith. Wyszła z założenia, że jej następny projekt będzie „zdecydowanym hitem”. Ostrożnie podchodziła do wyboru nowego filmu. Za sprawą swojego agenta usłyszała o nadchodzącym projekcie Ernsta Lubitscha Być albo nie być, czarnej komedii przedstawiającej w formie satyrycznej niemiecką okupację ziem polskich. Aktorka od dawna chciała współpracować z Lubitschem, jej ulubionym reżyserem komediowym, i uważała, że materiał − choć kontrowersyjny − był wartym uwagi tematem. Lombard przyjęła ofertę wcielenia się w aktorkę Marię Turę, mimo że była to rola o znacznie mniejszej wadze w stosunku do jej wcześniejszych produkcji. Okres zdjęciowy trwał jesienią 1941 i według biografów był jednym z najprzyjemniejszych doświadczeń w karierze aktorki.

    Okres zdjęciowy (produkcja) - jest to okres od pierwszego do ostatniego dnia zdjęciowego. W tym czasie nagrywany jest cały materiał filmowy (wyjątkiem są efekty specjalne wykonane za pomocą komputera w czasie postprodukcji) potrzebny do zmontowania gotowego filmu.Flaga Stanów Zjednoczonych Ameryki składa się z trzynastu równej wysokości poziomych pasów, na przemian czerwonych i białych (czerwony na początku i końcu). W lewym górnym rogu flagi znajduje się niebieski kanton z pięćdziesięcioma pięcioramiennymi białymi gwiazdami. Są one rozmieszczone w dziewięciu poziomych rzędach po 6 (na górze i dole) i 5 gwiazd przemiennie. 50 gwiazd symbolizuje 50 stanów amerykańskich, zaś 13 pasów – 13 pierwotnych kolonii.

    Katastrofa lotnicza i śmierć[ | edytuj kod]

    Fot. 1: Lombard daje autograf
    Fot. 2: Lombard, Will H. Hays i Henry F Schricker, podczas objazdowej sprzedaży bonów wojennych, 15 stycznia 1942

    Kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do udziału w II wojnie światowej pod koniec 1941, Gable, będący w owym czasie pierwszym przewodniczącym Hollywood Victory Committee, namawiany był przez przedstawicieli Białego Domu do pojawienia się rodzinnym Ohio i sprzedaży bonów wojennych. Zdaniem Matzena aktor nie lubił skupiać na sobie uwagi, pomimo statusu „króla Hollywood” i życia w blasku fleszy. W tym czasie został on zaangażowany przez studio Metro-Goldwyn-Mayer do pracy na planie melodramatu Odnajdę cię wszędzie (1942, reż. Wesley Ruggles). 12 stycznia 1942 Lombard wraz ze swoją matką Elizabeth Jayne „Bessie” Peters i agentem prasowym Gable’a, Otto Winklerem, wsiadła w pociąg i udała się do Indianapolis, by wziąć udział w zbiórce pieniędzy poprzez sprzedawanie bonów wojennych. Po drodze zatrzymali się w Salt Lake City i Ogden w stanie Utah, po czym 14 stycznia przybyli do Chicago. Dzień później dotarli do Indianapolis, gdzie według Matzena było zimno i wietrznie. Prócz zwiedzania miasta, o godzinie czternastej Lombard uczestniczyła w obecności gubernatora stanu Indiana Henry’ego F. Schrickera w ceremonii podniesienia flagi. W trakcie wiecu powiedziała: „Głowy do góry, ręce do góry Ameryko! Dajmy radość, która będzie słyszana zarówno w Tokio, jak i Berlinie!”. Następnie przez osiem godzin sprzedawała bony wojenne. Pod koniec dnia udało się jej uzbierać sumę 2 milionów dolarów w obligacjach wojennych (2 mln. 017 tys. 513 dolarów). Do każdego z bonów aktorka dołączała swój autograf i zachęcała miejscowych do aktywnego wspierania żołnierzy biorących udział w wojnie. W drodze powrotnej do Los Angeles, zatrzymała się wraz z matką i Winklerem w Albuquerque i Kansas City.

    Czarny charakter – przewrotny i zły bohater utworu literackiego, komiksowego, scenicznego lub filmowego, często będący kołem zamachowym intrygi.Screwball comedy – odmiana komedii romantycznej, powstała w kinie amerykańskim w latach 30. XX wieku. Jej nazwa pochodzi od amerykańskiego słowa screwball oznaczającego dziwaczny, zbzikowany, postrzelony czy irracjonalny.
    Nagrobek Carole Lombard na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park (2014)

    Według źródeł aktorka, chcąc szybciej wrócić do domu, zdecydowała się kontynuować podróż samolotem. Zdaniem Warrena G. Harrisa Lombard miała powiedzieć matce, że jest zbyt zmęczona dalszą trasą. Biografowie podkreślali, że jednym z głównych powodów, dla których zdecydowała się lecieć samolotem był fakt, że Gable na planie Odnajdę cię wszędzie ponownie pracował z Laną Turner, co miało wzbudzić dużą zazdrość u aktorki. Pojawiały się także informacje, jakoby mąż Lombard miał mieć romans z Turner. Jej matka i Winkler próbowali wpłynąć na zmianę decyzji Lombard. Aktorka zdecydowała rozstrzygnąć sprawę dalszego transportu poprzez rzut monetą. Matka nalegała, aby córka zrezygnowała z pomysłu lotem samolotem, lecz aktorka miała przyznać, że weźmie tabletkę i prześpi całą podróż. Rankiem 16 stycznia cała trójka weszła na pokład Douglasa DC-3 linii Transcontinental and Western Air, by powrócić do Kalifornii. Po zatankowaniu w Las Vegas, TWA Flight 3 wystartował o dziewiętnastej siedem i piętnaście minut później rozbił się na wysokości 2530 metrów o strome zbocze góry Potosi Mountain w południowej Nevadzie, oddalonej 51 km na południowy zachód od lotniska w Las Vegas. Wszystkich 22 pasażerów na pokładzie, wśród których byli Lombard, jej matka, Winkler, szesnastu żołnierzy armii amerykańskiej oraz trzyosobowa załoga TWA, poniosło śmierć na miejscu. Za przyczynę katastrofy uznano błąd pilotów. O śmierci żony Gable dowiedział się z telegramu od producenta Eddiego Mannixa. Według relacji indiańskiego przewodnika w miejscu katastrofy unosiła się woń spalonych ludzkich ciał. Przeszukując teren, Mannix odnalazł między innymi kosmyk blond włosów oraz fragment diamentowo-rubinowej biżuterii, którą Gable podarował Lombard podczas świąt Bożego Narodzenia w 1941.

    Hospitalizacja – pobyt pacjenta w szpitalu przez co najmniej jedną noc, trwający od chwili wpisu do księgi głównej do chwili wypisu, przeprowadzany w celu wykonania badań diagnostycznych lub leczenia.Warner Leroy Baxter (ur. 29 marca 1889 w Columbus, zm. 7 maja 1951 w Los Angeles) - amerykański aktor filmowy nagrodzony Oscarem za główną rolę w filmie W starej Arizonie (1929; reż. Raoul Walsh i Irving Cummings).

    Pogrzeb[ | edytuj kod]

    Z racji pełnienia przez Lombard misji patriotycznej, Departament Wojny Stanów Zjednoczonych chciał zorganizować aktorce pogrzeb z ceremoniałem wojskowym, przy użyciu orkiestry marszowej, żołnierzy i salwy honorowej. Gable odrzucił jednak ofertę Departamentu, kiedy odkrył, że wolą jego żony, wyrażoną w testamencie, była skromna ceremonia z udziałem rodziny i najbliższych przyjaciół. Aktorka zostawiła w testamencie instrukcje dotyczące przemowy pogrzebowej oraz oprawy muzycznej. Jednym z jej życzeń było to, aby została pochowana w białej sukni zaprojektowanej przez Irene Lentz.

    Ben Hecht (ur. 28 lutego 1894 w Nowym Jorku – zm. 18 kwietnia 1964 tamże) – amerykański scenarzysta, reżyser, producent, dramaturg, powieściopisarz.Franklin Delano Roosevelt ([ˈfræŋklɪn ˈdɛlənoʊ ˈroʊzəˌvɛlt], ur. 30 stycznia 1882 w Hyde Parku, zm. 12 kwietnia 1945 w Warm Springs) – amerykański polityk, 32. prezydent Stanów Zjednoczonych, wybierany na ten urząd w latach 1933–1945 czterokrotnie z ramienia Partii Demokratycznej. Jedyny w historii prezydent USA pełniący urząd dłużej niż dwie kadencje, co doprowadziło do wejścia w życie w 1951 XXII Poprawki do Konstytucji, ograniczającej liczbę kadencji do dwóch (wcześniej był to tylko konwenans konstytucyjny oparty na decyzji pierwszego prezydenta USA George’a Washingtona, który zrezygnował z ubiegania się o trzecią kadencję, twierdząc, że byłaby ona niedemokratyczna).

    Podwójne uroczystości pogrzebowe (Lombard i jej matki) odbyły się 21 stycznia o godzinie szesnastej w Church of the Recessional na terenie Forest Lawn Memorial Park w Los Angeles–Long Beach. Zgodnie z wolą aktorki, fotografowie, publiczność i reporterzy nie zostali wpuszczeni na ceremonię, lecz kilku zaprzyjaźnionych dziennikarzy, wśród nich Adela Rogers St. Johns, Lloyd Pantages i Louella Parsons, brało udział w pogrzebie. Pośród innych osób obecni byli: William Powell, pierwszy mąż Lombard, Dorothy Lamour, Fred MacMurray, Jack Benny, Myrna Loy, Spencer Tracy, William Henry Gable (ojciec Gable’a) z żoną Jennie (macochą aktora), dwaj bracia Lombard, Frederick Charles Peters i John Stuart Peters wraz ze swoimi małżonkami oraz trzy siostry Elizabeth Jayne „Bessie” Peters, matki aktorki. W kaplicy mogącej pomieścić sto pięćdziesiąt osób, w trakcie pogrzebu było czterdzieści sześć osób.

    Mary Pickford, właśc. Gladys Marie Smith (ur. 8 kwietnia 1892 w Toronto, zm. 29 maja 1979 w Santa Monica) − amerykańska aktorka filmowa kanadyjskiego pochodzenia, gwiazda epoki kina niemego.David O. Selznick (ur. 10 maja 1902 w Pittsburghu, zm. 22 czerwca 1965 w Hollywood) – jeden z hollywoodzkich producentów tzw. "złotego wieku kinematografii".

    Przedwczesna śmierć Lombard wywołała duże poruszenie w środowisku aktorskim. Errol Flynn przyznał, że „tragiczna śmierć Carole Lombard oznacza, że coś wesołego i pięknego zostało odebrane światu w czasie, gdy są one najbardziej potrzebne”. James Cagney podkreślił jej bohaterstwo oraz stwierdził, że „Carole Lombard zginęła, wykonując pracę dla swojego kraju, każdy z nas jest z niej dumny”.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Patriotyzm (łac. patria,-ae = ojczyzna, gr. patriates) – postawa szacunku, umiłowania i oddania własnej ojczyźnie oraz chęć ponoszenia za nią ofiar; pełna gotowość do jej obrony, w każdej chwili. Charakteryzuje się też przedkładaniem celów ważnych dla ojczyzny nad osobiste, a także gotowością do pracy dla jej dobra i w razie potrzeby poświęcenia dla niej własnego zdrowia lub życia. Patriotyzm to również umiłowanie i pielęgnowanie narodowej tradycji, kultury czy języka. Patriotyzm oparty jest na poczuciu więzi społecznej, wspólnoty kulturowej oraz solidarności z własnym narodem i społecznością.

    Życie prywatne[ | edytuj kod]

    Osobowość[ | edytuj kod]

    Carole Lombard (1939)

    Carole Lombard znana była z kapryśnego, a według biografów także i „bezczelnego” charakteru oraz dużego poczucia humoru. Podczas pracy nad filmem Pan i Pani Smith (1941), omawiając z Hitchcockiem plan zdjęciowy, odparła do reżysera: „Gówno mnie to obchodzi. Powiedz lepiej jak wyglądają moje nowe cycki”. Krytyk filmowy David Thomson przyznał, że, „[Lombard] z niczym się nie pieprzyła i słynęła z tego, że głośno o tym mówiła”. Z racji organizowanych przez siebie przyjęć, znana była jako „gospodyni Hollywood”. Podczas jednej z imprez, ukryła w całym domu urządzenia ze sprężonym powietrzem, które bez ostrzeżenia podwiewały kobietom spódniczki i sukienki, co powodowało zadowolenie męskiej części gości. Doradzała także publicznie swoim fanom, aby „szli z duchem czasu, w przeciwnym razie będą podpierać ściany”. Do 1934 zyskała opinię naczelnej figlarki Hollywood. Zdaniem Anne Helen Petersen, autorki książki Skandale Złotej ery Hollywood, jej dom nigdy nie zasypiał. Michelle Morgan, autorka biografii Carole Lombard: Twentieth-Century Star (2016), przyznała, że pomimo imprezowego stylu, „jej życie dotknięte było tragedią. Pod śmiejącą się fasadą był smutek”. Jak zaznaczyła, aktorka przeszła serię załamań nerwowych, spowodowanych głównie nieudanym pierwszym małżeństwem.

    Fredrick Martin MacMurray (ur. 30 sierpnia 1908 w Kankakee, zm. 5 listopada 1991 w Santa Monica) − amerykański aktor, nominowany do Złotego Globu za rolę w filmie Latający profesor.Peter Ackroyd (ur. 5 października 1949 w Londynie) – brytyjski pisarz i krytyk literacki. Dużą rolę w jego twórczości zajmuje rodzinne miasto, Londyn.

    Po związaniu się z Gable’em, Lombard zmieniła swój wizerunek i styl życia, rezygnując z organizowania imprez. Zamiast tego, wolny czas spędzała polując, łowiąc ryby, podróżując starym jeepem i grywając w brydża w otoczeniu najbliższych przyjaciół. Według biografów Gable był pod wrażeniem jej poczucia humoru. Przed wyjazdem na trasę objazdową w styczniu 1942, Lombard w formie żartu zostawiła w łóżku męża nagi manekin przedstawiający blond kobietę z dołączoną notatką: „Więc nie będziesz samotny”.

    Salwa honorowa – wystrzał (albo częściej seria kilku wystrzałów oddanych w regularnych odstępach czasu) artyleryjski albo z osobistej broni palnej pododdziału żołnierzy, oddany zazwyczaj amunicją ślepą.Dramat (z gr. δρᾶμα – dráma czyli działanie, akcja) – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i epiki). Jest to właściwie rodzaj sztuki na granicy teatru i literatury.

    Małżeństwa[ | edytuj kod]

    Carole Lombard i William Powell byli małżeństwem od 1931 do 1933

    Pierwszego męża, aktora Williama Powella, Lombard poznała na planie filmów Man of the World i Ladies’ Man (1931). Biografowie zwracali uwagę na liczne różnice dzielące parę; Lombard miała 22 lata i znana była z beztroskiego charakteru, podczas gdy Powell miał 38 lat i był wyrafinowanym intelektualistą. Pomimo odmiennych osobowości, 6 czerwca 1931 aktorka poślubiła Powella w swoim domu w Beverly Hills. W wywiadach Lombard przekonywała o korzyściach płynących z „miłości pomiędzy dwojgiem ludzi, którzy są diametralnie różni”, twierdząc, że ich związek pozwalał na „idealną huśtawkę miłosną”. Para rzadko pokazywała się publicznie, przez co poddawana była różnego rodzaju plotkom. Powell w wywiadzie dla „Movie Classic” z 1932, absencję na salonach tłumaczył chorobą żony. Okazało się, że Lombard w trakcie miesiąca miodowego na Hawajach zachorowała na grypę. Dodatkowo uskarżała się na wyjątkowo dokuczliwe bóle menstruacyjne. Sama aktorka w rozmowach z dziennikarzami chętnie odnosiła się do życia prywatnego, mówiąc o „siedmiu rodzajach miłości”, z których najważniejszym była „zdrowa miłość”, która łączyła ją z Powellem. Kiedy ogłosiła separację, dziennikarze zaczęli doszukiwać się filozoficznych aspektów „siedmiu rodzajów miłości”. Jeden z wniosków brzmiał, że zdrowa miłość przestaje mieć znaczenie, gdy jedna osoba przerasta drugą. W sierpniu 1933, po dwudziestu sześciu miesiącach bycia razem, Lombard i Powell rozwiedli się, utrzymując przyjacielskie stosunki do końca życia aktorki. W trakcie sprawy rozwodowej zeznała przed sądem, że jej mąż był „bardzo emocjonalnym mężczyzną, okrutnym i przekraczającym maniery językowe, w których wielokrotnie przejawiał swój temperament, niemal od dnia ślubu”. Oskarżała także Powella o swoją karierę, lecz w 1936 przyznała, że to „niewiele miało wspólnego z rozwodem. Byliśmy tylko dwójką kompletnie niekompatybilnych ludzi”. Także w 1936 wystąpili wspólnie w filmie Mój pan mąż, gdzie Powell zabiegał o angaż dla Lombard do roli Irene Bullock.

    Filmweb (filmweb.pl) – największy polski serwis internetowy poświęcony filmom i ludziom kina. Druga co do wielkości baza filmowa na świecie po IMDb.com (na dzień 18 października 2012 roku) zawiera informacje o 517 560 filmach, 38 727 serialach, 10 491 grach i 1 636 554 ludziach filmu). Zawiera filmy ze 187 krajów, 9 byłych, 2 kraje, które zmieniły swoją nazwę na inną i 14 części należących do innych krajów (4 nieuznawane państwa, 5 autonomii, 1 byłą autonomię i 4 terytoria zależne).Poronienie (łac. abortus) – przedwczesne zakończenie ciąży trwającej krócej niż 22 tygodnie (od 23. tyg. mówi się o porodzie przedwczesnym) wskutek wydalenia obumarłego zarodka lub płodu.
    Clark Gable i Carole Lombard
    Clark Gable i Carole Lombard podczas miesiąca miodowego (1939)
    Elizabeth Jayne „Bessie” Peters, Clark Gable i Carole Lombard (1939)

    Ze swoim przyszłym mężem Clarkiem Gable’em po raz pierwszy spotkała się pod koniec 1924 na planie filmu Ben-Hur (1925, reż. Fred Niblo), gdzie obydwoje pełnili role statystów. Także w 1925 spotkali się podczas prac nad Czasem szkoły (reż. Wesley Ruggles). Rok później pełnili funkcje statystów w dramacie The Johnstown Flood. Jedynym filmem pełnometrażowym, w którym wystąpili wspólnie był melodramat Dama kier (1932). W rozmowie z Garsonem Kaninem Lombard przyznała, że podczas pracy nad filmem nie było między nimi żadnego zauroczenia, pomimo realizacji wielu miłosnych scen. 7 lutego 1936 ponownie spotkali się ze sobą podczas jednego z przyjęć w Hollywood, wystawionych przez Jacka Whitneya. Tydzień później aktorka sprowadziła zardzewiały i zabytkowy model Forda T, który pomalowała w serca i dostarczyła pod dom Gable’a. Ich romans rozpoczął się w 1936, lecz MGM początkowo utrzymywało relacje obojga aktorów w tajemnicy przed opinią publiczną. W 1938, gdy Lombard była aktorką niezależną, wystąpiła w jednym filmie, poświęcając swój czas na związek z Gable’em. Ich relacja budziła duże zainteresowanie mediów, które spekulowały i zastanawiały się, czy para pobierze się ze sobą. Aktor pozostawał w separacji ze swoją żoną Rheą Langham, która początkowo nie chciała wyrazić zgody na rozwód. Gdy związek Gable’a i Lombard stał się oficjalny, Langham zgodziła się na rozwód, żądając od aktora kwoty pół miliona dolarów. Rozwód został sfinalizowany w marcu 1939. Ceremonia ślubna Gable’a i Lombard miała miejsce wczesnym rankiem 29 marca 1939 w Kingman w stanie Arizona. Ich wesele oraz jego znaczenie dla Hollywood porównywano do zaślubin Mary Pickford i Douglasa Fairbanksa z 1920. Gable zakupił od Raoula Walsha (po kilkuletnich namowach) 20-hektarowe ranczo w Encino w San Fernando Valley w Kalifornii, gdzie wraz z żoną trzymał dzikie zwierzęta i organizował wycieczki myśliwskie.

    Allan Dwan (ur. 3 kwietnia 1885, zm. 28 grudnia 1981) – amerykański i kanadyjski scenarzysta, producent filmowy i reżyser.Zapalenie opłucnej (łac. pleuritis) – stan zapalny opłucnej, który rzadko występuje samoistnie na ogół towarzysząc innym chorobom.

    Po zawarciu związku małżeńskiego Lombard pragnęła mieć dzieci, lecz jej próby nie powiodły się; po dwóch poronieniach i licznych wizytach u specjalistów od płodności, okazało się, że aktorka nie może mieć dzieci. Na początku 1938 Lombard przeszła na bahaizm, wiarę, którą jej matka wyznawała od 1922. Mając doświadczenie w tańcu, pomagała mężowi w próbach do scen tańca w musicalu Idiot’s Delight (1939, reż. Clarence Brown). Gable i Lombard mieli w zwyczaju zwracać się do siebie „Ma” (mama) i „Pa” (tatuś). Po śmierci żony w 1942, Gable kontynuował karierę aktorską, lecz według słów Warrena „został zdewastowany przez śmierć Carole”.

    John Cromwell (ur. 23 grudnia 1887, Toledo - zm. 26 września 1979, Santa Barbara) – amerykański reżyser, producent filmowy i aktor.Long Beach – miasto znajdujące się w południowej części hrabstwa Los Angeles, na wybrzeżu Pacyfiku, około 30 km na południe od centrum Los Angeles, z którym sąsiaduje od północy. W 2006 roku Long Beach liczyło 466 718 mieszkańców. Na ulicach miasta kiedyś odbywał się wyścig Formuły 1 o Grand Prix zachodnich Stanów Zjednoczonych. Dziś na torze Grand Prix of Long Beach odbywają się co roku inne amerykańskie serie wyścigowe, na przykład American Le Mans Series. Znajduje się tu port Long Beach.

    Romanse[ | edytuj kod]

    Realizując film White Woman (1933), Lombard nawiązała współpracę z piosenkarzem Russem Columbo, który trenował ją i pomagał w przygotowaniach do wykonania dwóch utworów na potrzeby filmu. Zdaniem biografa Lewisa Yablonsky’ego romans pomiędzy parą miał miejsce jeszcze wcześniej. W 1934 Lombard i Columbo planowali ślub, lecz przygotowania przerwał nieszczęśliwy wypadek, który zakończył się śmiercią piosenkarza. 2 września Columbo przebywał u swojego przyjaciela, fotografa Lansinga Browna Jr., który posiadał kolekcję zabytkowych broni. Gdy Brown Jr. trzymał w dłoni jeden z pistoletów, ten niespodziewanie wystrzelił. Kula odbiła się rykoszetem od kredensu i trafiła Columbo w okolicach lewego oka. Piosenkarz, mimo interwencji chirurgów z Good Samaritan Hospital, zmarł niecałe sześć godzin po zdarzeniu. Lombard w rozmowie z reporterką Sonią Lee przyznała: „Ross i ja czuliśmy, że coś katastrofalnego wisi nad nami”.

    Howard Winchester Hawks (ur. 30 maja 1896 w Goshen, zm. 26 grudnia 1977 w Palm Springs) – amerykański reżyser, producent i scenarzysta filmowy. Laureat Honorowego Oscara w 1975.Victor Schertzinger (ur. 8 kwietnia 1888 w Mahanoy City, zm. 26 października 1941 w Los Angeles) – amerykański producent filmowy, scenarzysta, reżyser i kompozytor muzyki filmowej.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Salt Lake City (dosł. Miasto nad Jeziorem Słonym) – miasto w zachodniej części Stanów Zjednoczonych i stolica stanu Utah, położone nad rzeką Jordan, na wschód od Wielkiego Jeziora Słonego.
    Fotosy – fotografie, zdjęcia z filmu lub sztuki zwykle przedstawiające aktora lub scenę z filmu. Mogą być wykonywane na planie filmowym, podczas kręcenia zdjęć, przez fotosistę. Służą do późniejszej reklamy np. przez produkcję plakatów, ogłoszeń internetowych itp. Fotosy wykorzystywane są też do dokumentacji filmu lub sztuki, późniejszych opracowań i jako pamiątki.
    Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Plan zdjęciowy - miejsce, gdzie wykonuje się zdjęcia do filmu, może to być studio filmowe (zdjęcia studyjne), lub też plener (powstają wtedy zdjęcia plenerowe). Od wyboru planu zdjęciowego zależy w znacznej mierze scenografia przyszłego filmu. Wyboru planu dokonuje reżyser, który zamienia scenariusz na scenopis; niekiedy zajmuje się tym odpowiedni realizator.
    Walter Lang (ur. 10 sierpnia 1896 w Memphis, zm. 7 lutego 1972 w Palm Springs) – amerykański reżyser filmowy i scenarzysta. W latach 30. XX wieku współpracował z wytwórnią 20th Century Fox. Nominowany do Oscara za film The King and I.
    Aleja Gwiazd (ang. Hollywood Walk of Fame, pol. także: Hollywoodzka Aleja Sławy, Hollywoodzka Aleja Gwiazd) – chodnik wzdłuż Hollywood Boulevard oraz Vine Street w Los Angeles, w dzielnicy Hollywood, zawierający ponad 2600 pięcioramiennych gwiazd, upamiętniających znane osobistości świata show-biznesu. Swoje gwiazdy ma również kilkanaście fikcyjnych postaci oraz Disneyland.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.257 sek.