• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Caoshan Benji

    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.
    Dongshan Liangjie (ur. 807, zm. 869) (洞山良价) (Tung-shan Liang-chieh) (kor. Tongsan Lianggye. ( ) | jap. Tōzan Ryōkan ( ) | wiet. Động Sơn Lương Giới) – mistrz chan założyciel szkoły caodong.

    Caoshan Benji (ur. 840, zm.901; chiń. 曹山本寂, pinyin Cáoshān Běnjì; kor. 조산본적 Chosan Ponjŏk; jap. Sōzan Honjaku; wiet. Tào Sơn Bản Tịch) – mistrz chan, współzałożyciel szkoły chan caodong. 12 pokolenie mistrzów od Bodhidharmy.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Urodził się w Putian w Quanzhou w prowincji Fujian w rodzinie Huang. W młodości studiował konfucjanizm. Opuścił dom mając 19 lat i wstąpił do klasztoru Lingshi w Futang w Fuzhou. W wieku 25 lat został mnichem i uczniem, wkrótce głównym, mistrza chan Dongshana Liangjie, którego spotkał na górze Dong w Gao’an w prow. Jianxi. Stał się współzałożycielem szkoły chan caodong, jednej z Pięciu Domów Chan.

    Tong’an Daopi (chiń. upr.: 同安道丕; pinyin: Tóng’ān Dàopī; bd; jap. Doan Dohi) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Po kilku latach i po otrzymaniu przekazu Dharmy opuścił swego mistrza i w Fuzhou założył nowy klasztor, który nazwał Caoshan (góra Cao), na cześć Szóstego Patriarchy Huinenga, którego klasztor nosił nazwę Caoxi (Strumień Cao). Następnie przeniósł się na górę Heyu i prawdopodobnie również zmienił nazwę na Caoshan.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Bezbramna brama (chiń. 無門關 Wumenguan; pol. Bezbramna brama, bezbramne przejście; kor. Mumun kwan;; jap. Mumonkan; wietn. Vô môn quan) – jeden z najważniejszych zbiorów gong’anów stworzony przez mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260) w 1229 r.

    W nauczaniu używał systemu wuwei (pięciu rang, relacji) Dongshana, co pomogło w jego rozprzestrzenieniu i w wyodrębnieniu się stylu nauczania szkoły caodong od innych.

    Pewnej nocy 901 roku zapytał głównego mnicha klasztoru: "Jaki jest dziś dzień?" Mnich odparł: "Dziś jest piętnasty dzień szóstego miesiąca." Caoshan powiedział: "W ciągu mego życia, kiedy wędrowałem pieszo, nie zatrzymywałem się nigdzie dłużej niż na dziewięćdziesiąt dni." Następnego ranka Mistrz Caoshan zmarł. Jego uczniowie zbudowali stupę na relikwie. Dwór cesarski nadał mistrzowi pośmiertne imię Yuanzheng a stupa otrzymała nazwę Fuyuan.

    Powszechna encyklopedia filozofii (Pef) – encyklopedia specjalistyczna wydana w dziewięciu tomach w latach 2000–2009 w Lublinie przez Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu.Maciej Stanisław Zięba (ur. 1957 w Gdańsku, gdzie mieszkał do 1981 w dzielnicy Brzeźno), polski filozof, historyk filozofii orientalnych (indyjskiej, tybetańskiej, chińskiej, japońskiej, koreańskiej, wietnamskiej, malajo-indonezyjskiej itp.) oraz afrykańskiej etnofilozofii.

    Miał 14 oświeconych uczniów, z których najwybitniejszy był Yunju Daoying (830- 902), który jest jednak uważany za ucznia Dongshana.


    Pojawia się w Zapiskach Wielkiego Spokoju w przypadkach 52, 56, 73 i 98, w Bezbramnej bramie w przypadku 10.

    | edytuj kod]

    Fragment linii przekazu Dharmy. Uczeń Yunju Daoyinga Koreańczyk Taekyŏng Yŏŏm był bratem w Dharmie Tong’ana Daoyinga, 42 pokoleniem od 1 Patriarchy Mahakaśjapy, 14 pokoleniem od Bodhidharmy i 1 pokoleniem jego nowej linii koreańskiej.

  • 38/11. Dongshan Liangjie (807-869)
  • 40/13. Yunju Daoying (830-902)
  • 41/14. Tong’an Daopi (bd) (także Daoying)
  • 41/14/1. Taekyŏng Yŏŏm (862-930) Korea
  • 39/12. Caoshan Benji (840-901)
  • 40/13. Yuezhou Qianfeng (bd)
  • Warto zobaczyć:

    Congrong lu (從容錄) – Zapiski Wielkiego Spokoju (kor. ;jap. Shōyō-roku; wiet. Thong dong lục) – zbiór gong’anów (jap. kōan).Yunju Daoying [雲居道膺; zm. 909; kor. Ungŏ Toyong, jap. Ungo Dōyō, wiet. Vân Cư Đạo Ưng] – chiński mistrz chan szkoły caodong.
  • Caodong
  • Chan
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ​ISBN 0-86171-163-7
  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ​ISBN 0-02-908220-X
  • Maciej St. Zięba. Caoshan Benji, [w:] Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 2, PTTA. Lublin 2001, s. 35a-36a.
  • Caodongzong (chiń. 曹洞宗 cáodòng zōng ; kor. chodong chong 조동종; jap. sōtō-shū 曹洞宗; wiet. tào dộng tông) – jedna z pięciu głównych szkół chan.Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Quanzhou (chin.: 泉州; pinyin: Quánzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w prowincji Fujian, nad Cieśniną Tajwańską, na północny wschód od miasta Xiamen. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 182 868. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 580 494 mieszkańców. Ośrodek rzemiosła artystycznego oraz przemysł spożywczego, włókienniczego i chemicznego; port żeglugi kabotażowej.
    Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e. Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Yuezhou Qianfeng (chiń.: 越州乾峰; pinyin: Yuèzhōu Qiánfēng; jap. Esshū Kempō; bd) – chiński mistrz chan szkoły caodong.
    Przekaz Dharmy – zwyczajowa ceremonia w buddyzmie chan, zapewniająca ciągłość linii przekazu, duchową relację pomiędzy nauczycielem a uczniem oraz relacje w buddyjskiej rodzinie dharmicznej. W buddyzmie koreańskim zasadniczo przekaz Dharmy był traktowano podobnie. W szkole rinzai praktycznie jest wykorzystywana do zapewnienia "prawdziwej linii" mistrzów. W sōtō ma najniższy status, służy głównie do zapewnienia dziedziczenia świątyni przekazywanej przez ojca synowi.
    Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.