• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Canterbury

    Przeczytaj także...
    Tomasz Becket, ang. Thomas Becket, Tomasz Kantauryjski (ur. ok. 1118 w Londynie, zm. 29 grudnia 1170 w Canterbury) – męczennik, święty Kościoła katolickiego, arcybiskup Canterbury (1162-1170) i kanclerz Anglii.Scena Canterbury (także brzmienie Canterbury) – dość nieprecyzyjny, ale praktyczny termin odnoszący się do muzyków i zespołów uprawiających rock progresywny, rock awangardowy i jazz w latach 60. i 70. XX wieku, wywodzących się częściowo z miasta Canterbury, w hrabstwie Kent w Anglii.
    Święty Alphege bądź Święty Elphege zwany również Godwine lub Aelfheah (ur. w 954, zm. w 1012) – arcybiskup Canterbury, męczennik, święty Kościoła katolickiego, Wspólnoty anglikańskiej i Cerkwi prawosławnej.
    Katedra
    Plan katedry

    Canterburymiasto o statusie city w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Canterbury, położone nad rzeką Stour. Siedziba arcybiskupstwa Canterbury, centralnego dla anglikańskiego Kościoła Anglii. Liczba mieszkańców wynosi 42 258 (2001), a powierzchnia 23,54 km².

    Męczennik (gr. μάρτυς, mártus, łac. martyr: „świadek” – osoba, która zginęła lub cierpiała w obronie swoich wierzeń lub przekonań.Stour (ang. River Stour, Kentish Stour) – rzeka w południowo-wschodniej Anglii, w hrabstwie Kent. Długość rzeki wynosi 93 km.

    Historia[ | edytuj kod]

    Wczesna historia[ | edytuj kod]

    Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z epoki brązu i neolitu. Canterbury uważa się za główną osadę celtyckich Kantów, zamieszkujących tereny dzisiejszego Kentu. Rzymianie nazywali osadę Durovernum Cantiacorum, czyli "warownią Kantów przy olchowym gaju". Po przybyciu Anglosasów wewnątrz murów utworzyła się mała jucka osada, której nazwa w języku staroangielskim brzmiała Cantwaraburh – "warownią ludu Kentu".

    Lista światowego dziedzictwa (ang. World Heritage List; fr. Liste du patrimoine mondial) – lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2013) 981 obiektów w 160 krajach, w tym 759 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 193 przyrodniczego (P) i 29 mieszanych (K, P). O wpisaniu danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 r. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje. Jeżeli wniosek o wpisanie danego miejsca na listę nie zostanie uwzględniony, może być złożony ponownie.Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.

    Świadectwa obiektów sakralnych[ | edytuj kod]

    W Canterbury znajdują się trzy obiekty sakralne wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturalnego UNESCO:

  • Katedra w Canterbury – zbudowana w okresie późnego gotyku w stylu perpendykularnym, która wznosi się na placu Henryka IV.
  • Najstarszy zachowany w Anglii kościół parafialny św. Marcina założony przez świętego Augustyna z Canterbury, który przybył do Anglii w roku 597.
  • Ruiny wczesnośredniowiecznego opactwa zbudowanego również przez Augustyna; zostało ono zniszczone w okresie reformacji w XVI w.
  • Historia najnowsza[ | edytuj kod]

    W czasach króla Henryka VIII z dynastii Tudorów, kiedy Anglia stawała się krajem protestanckim, za główne biskupstwo wyznaczono właśnie arcybiskupstwo w mieście Canterbury. Prymasem Anglii jest arcybiskup Canterbury. W czasie II wojny światowej miasto ucierpiało na skutek nalotów niemieckiej Luftwaffe.

    Henryk VIII (ur. 28 czerwca 1491 w Greenwich, zm. 28 stycznia 1547 w Londynie) – król Anglii (od 21 kwietnia 1509 do końca życia), lord Irlandii (1494–1542), król Irlandii (1542–1547), drugi monarcha z dynastii Tudorów (po swoim ojcu, Henryku VII). Doprowadził w latach 20. i 30. XVI wieku do rozłamu z Kościołem rzymskokatolickim oraz ustanowienia niezależnego Kościoła anglikańskiego; za jego panowania dokonano kasaty klasztorów. Zasłynął 6 małżeństwami oraz ścinaniem głów niektórych swoich małżonek.Bloomington - miasto w USA, w środkowej części stanu Illinois, siedziba hrabstwa McLean. W 2006 r. miasto to zamieszkiwało 74 975 osób.

    Polonia[ | edytuj kod]

  • Polska Szkoła Sobotnia im. Józefa Conrada Korzeniowskiego
  • Zrzeszenie Polaków Okręgu Kent
  • Znani mieszkańcy[ | edytuj kod]

  • święty Alphege, biskup i męczennik
  • święty Anzelm z Canterbury, filozof
  • święty Augustyn z Canterbury, misjonarz
  • święty Tomasz Becket
  • Miasta partnerskie[ | edytuj kod]

  • Francja Reims, Francja
  • Stany Zjednoczone Bloomington, Stany Zjednoczone
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Lyle s. 16.
    2. Lyle s. 29.
    3. Canterbury Timeline (ang.). Channel 4. [dostęp 28 maja 2008].
    4. Baza organizacji i instytucji polskich i polonijnych za granicą. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2018-08-12].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Marjorie Lyle, Canterbury: 2000 Years of History, wyd. Rev. ed, Stroud, Gloucestershire: Tempus, 2002, ISBN 0-7524-1948-X, OCLC 48417535.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Scena Canterbury
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Turystyka w Canterbury
  • Strona internetowa o katedrze w Canterbury(en)
  • Arcybiskupstwo Canterbury
  • II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Kościół Anglii (ang. Church of England, łac. Ecclesia Anglicana) - najstarszy i największy z Kościołów anglikańskich. Członek i wiodący przedstawiciel Wspólnoty Anglikańskiej; członek Wspólnoty Porvoo, grupującej dwanaście Kościołów anglikańskich i luterańskich.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Reims – miasto i gmina w północno-wschodniej części Francji w regionie administracyjnym Szampania-Ardeny, w departamencie Marna. Położone w odległości ok. 160 km od Paryża nad rzeką Vesle.
    Język staroangielski (stang. Ænglisc sprǣc) lub język anglosaski (Ængle-Seaxisce sprǣc) – wczesna forma języka angielskiego, którą posługiwano się na terenie dzisiejszej Anglii i południowej Szkocji między V a XII wiekiem. Był to język zachodniogermański, zbliżony do starofryzyjskiego i starosaksońskiego. Uległ również wpływowi języka staronordyjskiego, należącego do powiązanej grupy północnogermańskiej.
    Miasto (od prasłow. „местьце", „mě́sto"–„miejsce”) – historycznie ukształtowana jednostka osadnicza charakteryzująca się dużą intensywnością zabudowy, małą ilością terenów rolniczych, ludnością pracującą poza rolnictwem (w przemyśle lub w usługach) prowadzącą specyficzny miejski styl życia.
    Gotyk – styl w architekturze i innych dziedzinach sztuk plastycznych (rzeźbie, malarstwie i sztuce sepulkralnej), który powstał i rozwinął się w połowie XII wieku we Francji (Anglosasi uważają, że w Anglii) i swoim zasięgiem objął zachodniochrześcijańską Europę.
    City – termin używany w języku angielskim w znaczeniu dużego miasta, a czasami ścisłego centrum miasta. Angielskie słowo wywodzi się z łacińskiego określenia civitas.
    Języki celtyckie - grupa językowa w obrębie języków indoeuropejskich. Wiele języków z tej grupy wymarło. Współcześnie grupa ta jest reprezentowana przez języki: iryjski (irlandzki), szkocki (gaelicki), walijski i bretoński. Również te języki zagrożone są wymarciem, dlatego też prowadzone są działania na rzecz ich zachowania. Posługuje się nimi około 1,3 mln mówiących.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.034 sek.